Mythology - مقالات پژوهشی

چرا عصای تک‌ماری که بر فراز نشان‌واره‌های بیمارستان‌ها جای گرفته است، الهیات داروشناختیِ باستانی‌ای را رمزگذاری می‌کند که در آن زهر و درمان، دو پیچ‌وتاب از یک مارند.

از شبانان پیشگوی یونانی تا ملکه‌مارهای کرد، فرهنگ‌های سراسر جهان بر این باورند که نیش، لیسیدن یا معجونِ مار به انسان امکان سخن گفتن با جانوران را می‌دهد.

تحلیل اثر قرن نوزدهمی ماکس مولر دربارهٔ مارپرستی، با تمرکز بر شناسایی نمادپردازی مار در سنت‌های ودایی و هندواروپایی و مقایسهٔ یافته‌های او با اسطوره‌های جهانیِ مارِ مرتبط با فرضیهٔ مارپرستی.

خوانشی ژرف از اسطوره‌های خاستگاه انسان در میان آلگونکوین‌ها و انیشینابه‌ها—مرد نخستین، غواص زمین و سیل—در نسبت با ادعای EToC مبنی بر اینکه روایت‌های آفرینش، زایشِ خود را رمزگذاری می‌کنند.

بررسی ژرفِ این موضوع که فیلسوف عارف، منلی پی. هال، چگونه ممکن است نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی ــ یعنی این دیدگاه که خودآگاهی انسان («من هستم») در دوره‌ای نسبتاً متأخر پدید آمده است ــ را با واکاوی تمثیل‌های باستانی مانند آدم و حوا و معنای باطنیِ هبوط انسان به ذهن خودآگاه تفسیر کند.

این اثر به بررسی این فرضیه می‌پردازد که زهر مار نخستین اِنته‌ئوژنِ بشر بوده است.

نظریه‌ای جامع و میان‌رشته‌ای که مطرح می‌کند آگاهی انسان به‌عنوان ابداعی فرهنگی در دوران پیشاتاریخ پدید آمده است؛ زنان احتمالاً پیشگام این ابداع بوده‌اند و آن را از طریق آیین و زبان گسترش داده‌اند.

کاوشی گمانه‌پردازانه در اسطوره‌های باستانیِ «فرشتگان سقوط‌کرده» از منظر نظریهٔ حوا دربارهٔ خودآگاهی، که دوره‌ای سپری‌شده را مطرح می‌کند که در آن مردان فاقد خودآگاهیِ مدرن بودند، حال آنکه زنان پیشگام بودند.

چرا بهتر است نوشیدنی افسانه‌ای‌ای را که اژدهاکشانِ هندواروپایی سر می‌کشیدند، آیینی فسیل‌شده برای پادزهر بدانیم که فرقهٔ مارِ آگاهی آن را حفظ کرده است.

معبد الهه و هرم بزرگِ نیوهلیانگ، آیین نوسنگیِ نهفته در پسِ نووا، مادر نیاکانی و آفرینندهٔ چین، را حفظ کرده‌اند.