مادرِ کوره به شرق میرود
پیکرکهای ونوس و سفالینههای شرق آسیا تاریخچهای ژرفتر را با یکدیگر سهیماند: گل، آتش و انتقال دانشی فنی که پیش از کاسهها، ساختن پیکر انسان را آموخته بود.
مشاهدهٔ همهٔ برچسبها · جستجوی مقالهها
پیکرکهای ونوس و سفالینههای شرق آسیا تاریخچهای ژرفتر را با یکدیگر سهیماند: گل، آتش و انتقال دانشی فنی که پیش از کاسهها، ساختن پیکر انسان را آموخته بود.
نووا، حوا، پانگو و پوروشا مجموعهروایتی از آفرینش را حفظ کردهاند که همراه با گندم، ارابهها، فلزات و شیشه، در امتداد همان مسیرهای اوراسیایی به سوی شرق راه یافته است.
بخار جیوه بر فراز تپهٔ نخستین امپراتور نشان از تالاری مهرومومشده دارد، و پیکرههای رنگآمیزیشدهٔ جنگجویان چین نشان میدهند که مواجهه با هوا تا چه اندازه میتواند آنچه را درون آرامگاه باقی مانده است بهسرعت نابود کند.
غولهای ارتش سفالین، سنت سلطنتیِ غربی را از سومر و مصر، از طریق ایران و آسیای مرکزی، تا چینِ دورهٔ دودمان چین پی میگیرند.
معبد ایزدبانوی نیوهِلیانگ و تپهمحراب پلکانیِ ساختهشده از خاک و سنگ، بهترین گزینه برای شناسایی آیین نوسنگیِ پیشزمینهٔ نوا، مادر نیاکانی و آفرینندهٔ چین، هستند.
آیینهای مشترکِ چینیِ ژائو هون (招魂) و سو خوانِ تای-لائو را توضیح میدهد؛ آیینهایی که روحِ گریزان را به بدن بازمیخوانند و چراییِ تداوم آنها در فرهنگهای گوناگون را بررسی میکنند.
نووا و فوکسی، نخستین زوجِ مارپیکرِ چین، در قیاس با آدم، حوا و مار؛ با سنجشِ گسترش فرهنگی در برابر آفرینشِ مستقل.