ضمیمهٔ جیبلی: نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی

نخستین‌بار در بردارهای ذهن منتشر شد.

از این‌که اسطوره‌ها تا چه اندازه می‌توانند فشرده و پرمایه باشند، شگفت‌زده‌ام. سقوط آدم و حوا در کتاب پیدایش فقط چند صفحه را به خود اختصاص می‌دهد، و بااین‌حال به‌غنای تمام نشان می‌دهد که بیدارشدن نسبت به نقش خود به‌مثابهٔ یک عامل—یعنی شناخت نیک و بد—و «همچون خدایان» شدن، چه حال‌وهوایی خواهد داشت. این استعاره از چنان قدرت روان‌شناختی‌ای برخوردار است که میلیاردها نفر روح خود را از دریچهٔ آن تفسیر می‌کنند.

مدل جدید تولید تصویر OpenAI نخستین مدلی است که می‌تواند صحنه‌های پیچیدهٔ حاوی متن خلق کند. از این فرصت استفاده می‌کنم تا نسخهٔ خودم از پیدایش را با همان ایجاز موسی بیان کنم.

بحث‌ها دربارهٔ نقش هوش مصنوعی در هنر همچنان با شدت ادامه دارند. اما یکی از برداشت‌های کمتر مورد توجه این است که تصاویر تولیدشده با هوش مصنوعی برای غیرهنرمندان تا چه اندازه سودمندند؛ کسانی که اغلب حتی نمی‌توانند آنچه را در پی‌اش هستند، به‌روشنی در ذهن مجسم کنند. هر تصویری که تولید می‌کنم، حاصل یک گفت‌وگوست؛ مذاکره‌ای رفت‌وبرگشتی میان من و هوش مصنوعی. GPT هنوز هم خیلی خرابکاری می‌کند—خیلی زیاد—و اگر روزی می‌خواستم کتابی واقعی تولید کنم، مداخلهٔ انسانی ضروری می‌بود. اما دست‌کم حالا می‌دانستم چه چیزی باید بخواهم.

به‌هرحال، ساختن پیچیده‌ترین جیبلیِ هوش مصنوعی تا امروز سرگرم‌کننده بود. از بازخوردتان استقبال می‌کنم—و با خیال راحت این خیال‌پردازی را به اشتراک بگذارید!