1. دشواری‌ای با رودخانه #

قاطر تصمیم گرفته بود وسط پل بمیرد.

در واقع نمرده بود. پاهای جلویش را از میان تخته‌های کف پل رد کرده بود و همان‌جا منتظر مانده بود، با چهرهٔ موقر حیوانی که دشواری‌هایش به حرفهٔ شخص دیگری تبدیل شده‌اند. پشت سرش هشت قاطر دیگر، گاری‌ای پر از مس، دو برادر که تمام راه را بر سر میراثشان بگومگو کرده بودند، و تامار ایستاده بودند.

پایین پایشان، رودخانه درختان را به سوی شرق می‌برد.

باراک گفت: «بندش را ببر.»

«بار را؟»

«حیوان را.»

تامار به قاطر نگاه کرد. یکی از گوش‌هایش به سوی آن‌ها چرخید.

گفت: «زبانت را می‌فهمد.»

«هر زبانی را می‌فهمد که به آن پول خرج کرده باشم.»

در کرانهٔ روبه‌رو، زنی با نیم‌تنهٔ کار کوتاه، هر دو دستش را تکان می‌داد. تامار توانست سه واژه از زبان محلی را تشخیص دهد: گاری، عقب، احمق‌ها. آن‌ها را به ترتیب نادرست فهمید و خنده‌اش گرفت.

باراک گفت: «این کار را نکن. همین حالا هم فکر می‌کنند تاجریم.»

تاجر بودند، هرچند تامار به‌عنوان بنّا به کاروان پیوسته بود و این تفاوت وقتی بیش از همیشه اهمیت پیدا می‌کرد که چیز سنگینی برای حمل‌کردن بود. تامار هجده ماه به تعمیر چرخ‌ها، دیوارها، دریچهٔ آب، تنور و زیارتگاهی کمک کرده بود که خدایش درگاهی عریض‌تر از حد نیاز زائران می‌خواست. در گذرگاه‌های بلند و حوضه‌های سنگلاخی کار کرده و قیمت چوب را به شش زبان یاد گرفته بود. دستمزدش سه پیمانه نقره، هشت کیسه گندم بذری و هر مبلغی بود که کسی در آن سوی راه حاضر می‌شد به او بپردازد.

آن سوی راه حالا سی گام با او فاصله داشت.

روی تخته‌های پل دراز کشید. از میان شکاف تخته‌ها می‌توانست ببیند سُم چپ قاطر در هوا دنبال تکیه‌گاهی می‌گردد. تیرک عرضی زیر سینهٔ حیوان خم می‌شد. اگر حیوان تقلا می‌کرد، تیرک می‌شکست؛ اگر گاری مس جلو می‌رفت، تمام دهانهٔ پل پیچ می‌خورد.

«مس را پایین بیاورید.»

«می‌خواهی همین‌جا بار را خالی کنیم؟»

«می‌خواهم جای دیگری زنده باشید.»

باراک نگاهی به رودخانه انداخت و تفاوت را پذیرفت.

در کرانهٔ روبه‌رو، زن دست از تکان‌دادن دست‌هایش برداشت. تامار را تماشا کرد که زیر گردن قاطر می‌خزید، بعد پسری را فرستاد که به بالای تپه بدود. تا برادرها مس را به عقب ببرند، چهار مرد با تیرک و کلافی طناب از تپه پایین آمده بودند.

تیرک‌ها را از زیر حیوان گذراندند. زن با فرمان‌های کوتاه و تند راهنمایی‌شان می‌کرد و با پاهایش پل را می‌خواند. حس می‌کرد کدام تکیه‌گاه‌ها زیر فشارند. تامار تسمه‌ای زیر شکم قاطر انداخته بود که یکی از برادرها پیشنهاد کرد دُمش را بکشد.

زن به او گفت: «مال خودت را نگه دار.»

تامار بی‌درنگ منظورش را فهمید.

حیوان را به اندازهٔ پهنای دستی بالا آوردند. قاطر پایش را روی چوب باقی‌مانده گذاشت، سرش را با شدت تکان داد و کوشید کسی را که داشت نجاتش می‌داد گاز بگیرد. تامار شانه‌اش را به آروارهٔ حیوان کوبید. پاشنه‌اش لغزید. لحظه‌ای چنان می‌نمود که تمام رودخانه از میان تن او بالا می‌آید.

پایت را جایی گذاشته‌ای که جایی برایش نیست.

صدای مادرش بود؛ دقیق و کلافه.

دست تامار دور تسمه بسته شد. همان‌جا ماند تا جهان دوباره به پل تبدیل شد.

قاطر را به خشکی رساندند. زن به پهلویش زد و قاطر به سوی سربالایی راه افتاد، انگار این فقط ترتیبی ناخوشایند بوده که خدمتکارانش برایش در نظر گرفته‌اند.

زن دستش را به سینه‌اش زد و گفت: «فِن.»

«تامار.»

فِن نامش را با مکثی در میان تکرار کرد.

«تا. مار.»

«همین هم کافی است.»

فِن به پل، مس و کیسه‌هایی اشاره کرد که حالا یکی‌یکی از پل می‌گذشتند. پرسشش از آنچه تامار می‌توانست دنبال کند طولانی‌تر بود. باراک ترجمه کرد.

«می‌پرسد دستمزدت زیاد است یا نه.»

«برای چه کاری؟»

فِن لبخند زد. یکی از دندان‌های جلویش لب‌پر شده بود و زیر گوشش جای زخمی به شکل ماهی‌ای رنگ‌پریده داشت.

«برای اشتباهی خیلی بزرگ‌تر.»

تا غروب، از میان کشتزارهایی که ساقه‌های ارزنِ دروشده در آن‌ها مانده بود، بالاتر از رودخانه می‌رفتند. تامار گندمی دید که زیر سایبانی خشک می‌شد و از کشاورز پرسید آن را در چه فصلی می‌کارد. او پاسخ داد و بعد پرسید گندم تامار چه‌جور است. تامار کیسه‌ای را باز کرد. کشاورز چند دانه را میان انگشتانش غلتاند، یکی را گاز زد و پوسته‌اش را در کف دست تف کرد.

گفت: «شاید.»

این نخستین نظری بود که دربارهٔ کالاهایش به آن اعتماد کرد.

شهر گرداگرد محوطه‌ای محصور با دیوار خاکی ساخته شده بود. بالاتر از آن، بر سکویی میان دو درهٔ باریک، مردانی گودالی مربع‌شکل در دامنهٔ تپه کنده بودند. از دور، آن گودبرداری کوچک به نظر می‌رسید. با نزدیک‌شدن، تامار نردبان‌هایی را دید که به درون آن پایین می‌رفتند و مردانی را که در کف گودال بودند؛ هر کدام به بزرگی بند انگشت شستش.

ایستاد.

صداهای معمول اردوگاه به گوش می‌رسید: تبرزدن، مشاجرهٔ کسی بر سر دیگ خوراک‌پزی، و الاغی که جهان را متهم می‌کرد. از گودال، صدای ضربه‌های منظم می‌آمد. مردان داشتند میخ‌های چوبی را از میان لایه‌ای رُسی به زمین می‌کوبیدند.

فِن گذاشت تامار تماشا کند.

تامار پرسید: «این چیست؟»

«آرامگاه ارباب.»

«کدام ارباب؟»

«ارباب ما.»

«کی مرد؟»

حالت چهرهٔ فِن عوض شد. لبخندش تقریباً دلسوزانه شد.

«وقتی تصمیمش را گرفت، خودش به تو می‌گوید.»

2. تدابیر او #

ارباب ژه در اتاقی که از سقفش آب می‌چکید، تامار را به حضور پذیرفت.

خدمتکاری در طول گفت‌وگو دو بار لگنی را جابه‌جا کرد. هر بار که آن را جابه‌جا می‌کرد، از جای دیگری آب شروع به چکیدن می‌کرد. ژه بی‌آن‌که آزرده شود این وضع را تماشا می‌کرد. مردی تنومند بود با دست‌هایی کوچک و آسیب‌دیده. دو انگشت آخر دست چپش پس از شکستگی کج جوش خورده بودند. با آن‌ها هستهٔ آلویی را نگه داشته بود و با دندان‌هایش باقی‌ماندهٔ گوشت آلو را از آن می‌تراشید.

فِن کنار در ایستاده بود. باراک را برای ترجمه به داخل راه داده بودند و او بلافاصله به شخصی بسیار مهم‌تر تبدیل شده بود.

ژه گفت: «با سنگ بنا می‌سازی.»

«اگر سنگ باشد.»

«و آجر.»

«اگر خاک رس باشد.»

«و اگر هیچ‌کدام نباشد، چه می‌سازی؟»

«دلیلی برای رفتن.»

باراک جمله را با تشریفات بیشتری ترجمه کرد. ژه پیش از آن‌که ترجمه تمام شود خندید.

روی میزی کوتاه، خانه‌ای چوبی قرار داشت. سقفش جدا می‌شد. درون آن تختی، صندوقی، چهارپایه‌ای و زنی بود که از انگشت کوچک تامار بلندتر نبود. کسی تکه‌ای پارچهٔ واقعی به تن زن کرده بود. کنار تخت، کاسه‌ای ریز قرار داشت.

ژه کاسه را برداشت.

«همسرم شب‌ها همیشه تشنه می‌شد.»

تامار منتظر ماند.

«بقیهٔ چیزها را ساخته بودند. شش اسب. دو ارابه. آشپزی با چاقو. این را فراموش کرده بودند.»

با انگشتان شکسته‌اش کاسه را کنار تخت گذاشت.

«خودم آن را آنجا گذاشتم.»

خدمتکار با لگن دومی برگشت.

ژه تامار را از دری به حیاطی روباز برد. تامار از آن سوی دیوار گودبرداریِ دامنهٔ تپه را می‌دید. ژه شرح داد که چه چیزهایی در آن جای خواهد گرفت: اتاق خودش، خانه‌های اهلِ خدمت در اطراف آن، انبارها و تالاری برای پذیرایی از مهمانان. بعد از آن هم پیش رفت. رودخانه را در دره‌اش می‌خواست. خط‌الرأس‌ها، باغ‌ها، جاده‌ها و دریاچه‌ای را می‌خواست که با پسر بزرگش در آن ماهی گرفته بود. بالای سرشان نیز چراغ‌هایی به آرایش ستارگان قرار می‌گرفت.

تامار گفت: «یک سرزمین.»

«سرزمین من.»

«چه‌قدرش؟»

از پرسش تعجب کرد.

بعدازظهر را صرف این کردند که منظورش از «همه‌چیز» را مشخص کنند.

منظورش دومین تودهٔ بزرگ سرگینِ ولایت نبود. اما بید کهنه کنار گذرگاه رود را می‌خواست. باران می‌خواست، اما فقط بر کشتزارها. تامار چند دشواریِ باریدن باران درون کوهی مُهروموم‌شده را توضیح داد. او این دشواری‌ها را آسان‌تر از پیشنهاد کوتاه‌کردن جاده پذیرفت.

گفت: «پسرم در آن جاده اسب‌سواری یاد گرفت.»

«چقدر طولانی بود؟»

«به‌اندازهٔ کافی.»

تامار داشت می‌فهمید اندازه‌گیری بخش آسان کار خواهد بود.

دخترش هنگام غروب به آن‌ها پیوست. روی لباسی ساده و تیره پوشیده بود و سه دستهٔ باریک از لوح‌های چوبی همراه داشت. بی‌آن‌که منتظر اجازه بماند نشست. یک دسته دربارهٔ عوارض جاده بود، یکی دربارهٔ پادگان غربی و دیگری دربارهٔ قیمت چوب. هستهٔ آلو را از دست پدرش گرفت و روی میز گذاشت.

«اگر همین‌طور حرف بزنی، می‌خوری‌اش.»

«از پنج‌سالگی به این طرف دیگر هسته نخورده‌ام.»

«آن ماجرا را یادت هست.»

او چشم‌های پدرش را داشت، اما از فراغتِ ظاهریِ او بی‌بهره بود. گوش داد تا تامار از حیاطی بگوید که در غرب دیده بود و بر ستون‌هایش نقش موجوداتی را کنده بودند که تیرهای سقف را بر پشت خود نگه می‌داشتند. آن سوی حیاط، باغی بود که آبراهه‌ها آن را به چهار بخش تقسیم می‌کردند. آب را می‌شد به ترتیبی که سازنده تعیین می‌کرد، به هر بخش هدایت کرد. تامار از سکوهای بلند و خانه‌های فرمانروایان مرده گفت، و از این‌که یک بنا چگونه می‌توانست تقسیم‌بندی‌های جهان را بازآفرینی کند.

روی پرسید: «تو این حیاط را ساختی؟»

«نه. آبراهه‌ای را تعمیر کردم.»

«آبراهه‌ای بزرگ؟»

«بعد از تعمیرم، آبراهه‌ای کارآمد بود.»

روی لبخند زد. این تأییدی کوچک میان آدم‌های اهل کار بود.

وقتی به دستمزد رسیدند، تامار خانه‌ای خواست، نقره‌ای که هر فصل پرداخت شود، اختیار طراحی و حق کنارگذاشتن کارِ نامرغوب.

روی گفت: «می‌توانی کارِ نامرغوب را کنار بگذاری. کارگران به روستاهایشان تعلق دارند. به پدرم بدهکارِ خدمت‌اند.»

«پس بفرستشان برگردند.»

«و همسایه‌هایشان را به جایشان بفرستیم؟»

«اگر لازم باشد.»

روی لحظه‌ای به او نگاه کرد و بعد نشانی روی لوح گذاشت.

ژه پرسید چه چیز دیگری می‌خواهد.

تامار در گذر از سرزمین‌های مرتفع پاسخ‌های بسیاری برای این پرسش از پیش آماده کرده بود. می‌توانست امنیت بخواهد. کارگاهی. آن‌قدر غله که بی‌آن‌که با آدم احمقی ازدواج کند به پیری برسد. در عوض به دامنهٔ تپه اشاره کرد.

«می‌خواهم ببینم چه می‌توانم بسازم.»

چهرهٔ ژه روشن شد.

گفت: «بله. دقیقاً.»

او نخستین مرد ثروتمندی بود که بی‌نیاز از توضیحی دوباره، منظورش را فهمیده بود. همین باعث شد تامار کم‌احتیاط‌تر از آنچه در غیر این صورت می‌بود، رفتار کند.

بیرون، فِن پرسید کار چطور پیش رفت.

تامار نقره را بالا گرفت.

فِن از نقره چشم گذراند و به گودال نگاه کرد.

«حالا می‌فهمیم می‌توانی با خاک بنا کنی یا نه.»

3. زنانی که وزن را می‌شناختند #

کارگران فِن می‌توانستند دیواری را در مدتی کوتاه‌تر از آنچه تامار برای توضیح ساختنش لازم داشت، بالا ببرند.

تخته‌ها را روبه‌روی هم می‌گذاشتند، با بست‌های عرضی مهارشان می‌کردند و خاک را به فضای میان آن‌ها می‌بردند. کمی رطوبت، لایه‌ای نازک و بعد کوبه‌ها فرود می‌آمدند. شش مرد به‌ترتیب ضربه می‌زدند. سطح تیره‌تر و فشرده‌تر می‌شد. لایهٔ دیگری می‌آمد. وقتی تخته‌ها را برمی‌داشتند، دیوار خاطرهٔ چوب را در خود نگه می‌داشت و کار هر روز به شکل خطی در پهلوی آن نمایان می‌شد.

تامار پیش‌تر با خاک کوبیده کار کرده بود. اما ندیده بود که در چنین مقیاسی و با چنین اطمینانی به کارش ببرند. فِن تماشایش کرد که چاقویی را در سطح تمام‌شده فشار می‌داد.

«دیگر لازم نیست این‌قدر سرخورده به نظر برسی.»

«سرخورده نیستم.»

«فکر کردی باید دیوارسازی را به ما یاد بدهی.»

«فکر می‌کردم خاک جور دیگری رفتار کند.»

«جور دیگری هم رفتار می‌کند. ما اینجا زندگی می‌کنیم.»

از آن پس، تامار پیش از توضیح‌دادن می‌پرسید.

زمستان نخست را صرف پی‌ریزی کردند. او نقشهٔ اتاق‌ها را سه بار تغییر داد و فهمید ساختمان زیبای غربی‌اش تا چه اندازه به الواری وابسته بود که نمی‌توانست به دست بیاورد و سنگی که نمی‌توانست جابه‌جا کند. فِن دو بار دیگر نقشه را تغییر داد. یازده روز بر سر زهکشی با هم بحث کردند. روز دوازدهم، تامار پس از باران او را تا دره‌ای باریک دنبال کرد و دید که دیواره‌ای به‌ظاهر محکم، یک‌باره و یک‌تکه جدا شد.

برای زهکش‌ها فضای بیشتری در نظر گرفتند.

سرپرست گروه‌های خاک‌کوبی مردی به نام سائو بود که می‌توانست بی‌آن‌که به پایین نگاه کند، کوبه را دقیقاً در جای درست فرود بیاورد. برای حفظ فاصلهٔ ضربه‌ها، بیت‌های بی‌شرمانه‌ای می‌خواند. کوچک‌ترین پسرش آخرین نفر بود که ضربه می‌زد. مصرع‌های بی‌اشکال ترانه را به او سپرده بودند و به این ترتیب هر ضربهٔ ششم با چیزی دربارهٔ وظیفهٔ فرزند در برابر پدر و مادر همراه می‌شد.

در کارگاه‌های سفالگری، مردی به نام لو مشغول ساختن سفال‌های بام، قطعه‌های زهکش و نمونه‌های آزمایشی پیکره‌های اهل خانه برای آرامگاه بود. نخستین خوک کوچکِ او در کوره ترکید و شش همسایه‌اش را از بین برد.

به تامار گفت: «بد تربیت شده بود.»

ریشش در یک سوی صورت پرپشت‌تر می‌رویید و عادت داشت پیش از نوشیدن، هر دو دستش را دور فنجان گرم کند. تامار دست‌های بزرگش را دوست داشت. شیوهٔ چرخاندن کوزه هنگام گوش‌دادن را هم دوست داشت؛ انگار اگر گوینده را از سوی دیگری نگاه می‌کرد، بهتر می‌شد.

با بارش نخستین برف با هم خوابیدند. صبح، تامار او را دید که از ریسمان اندازه‌گیری‌اش برای آویختن پیراهنی خیس بالای منقل استفاده می‌کند.

گفت: «این ریسمان زاویهٔ قائمه را تعیین می‌کند.»

«پس پیراهن صادقانه خشک می‌شود.»

بااین‌حال، ریسمان را از او گرفت.

باراک تا بازشدن گذرگاه‌ها ماند. مس را فروخت، پارچه خرید، برای دوسوم گندم تامار خریدار پیدا کرد و همچنان اصرار داشت که این معامله ثابت می‌کند او تاجر است. کشاورزی که گفته بود شاید، مقدار کمی برای کاشت برداشت. یک قطعه را به روش خودش کاشت و قطعه‌ای دیگر را طبق دستورهای او. قول داد به تامار بگوید هر دو به چه شکلی به بار نمی‌نشینند.

عصرهایشان را دور اجاقی در خانه‌ای می‌گذراندند که ژه به تامار داده بود. خانه سه اتاق داشت و دری که با سنگینیِ دلپذیری بسته می‌شد. تامار پیش از آن هیچ‌وقت اتاقی از آنِ خودش نداشت که آن سوی پرده‌اش کسی نخوابد. بعد از آن‌که همه به بستر می‌رفتند، در خانه پرسه می‌زد و دیوارها را لمس می‌کرد.

فِن دخترش، مِی، را می‌آورد؛ دختری یازده‌ساله که می‌توانست ادای تک‌تک مردان محل ساخت‌وساز را دربیاورد. لو خوراکی می‌آورد. باراک هر کسی را که به او بدهکار بود می‌آورد. بر سر روش درست پختن گندم بحث می‌کردند. زنان محل اولین نان‌های تخت را با چهره‌هایی خوردند که نشان می‌داد تامار غلهٔ خوبی را خراب کرده است. بعد فِن تکه‌ای چربی داغ روی نان خودش گذاشت و نان دیگری خواست.

شبی مِی مارِ برنزی کوچک را در صندوق ابزار تامار پیدا کرد.

بدنش دور فضای خالیِ کوچکی حلقه زده بود. جایی که نسل‌ها آن را میان انگشتانشان گرفته بودند، فلس‌هایش زیر انگشتان شست ساییده شده بود. سرش رو به دم برگشته بود، بی‌آن‌که به آن برسد.

«وزنه است؟»

«آموزگار.»

مِی آن را روی لب بالایی‌اش نگه داشت.

«دارد یادم می‌دهد سبیل باشم.»

فِن دست دراز کرد تا آن را بگیرد، اما تامار گفت بگذارد پیش او بماند.

«مادرم از این خوشش می‌آمد.»

«مادرت کجاست؟»

«زیر تاکستانی، در غربِ دور.»

«بنّا بود؟»

«به بنّاها درس می‌داد. و به چند دزد. به زنی هم که با فروش اسب‌هایی که مال خودش نبودند خیلی ثروتمند شد.»

«چه چیزی یادشان می‌داد؟»

تامار به مار در دست کودک نگاه کرد. آن را از سرزمین‌هایی گذرانده بود که شمارشان بیش از آن بود که بتواند همه را نام ببرد. شب‌هایی بود که چیزی نمانده بود بفروشدش. شب‌های دیگری هم بود که تا مطمئن نمی‌شد هنوز آنجاست، خوابش نمی‌برد.

«چطور حرفِ کسی را بشنوند، وقتی دهانِ هیچ‌کس تکان نمی‌خورد.»

مِی رو به اجاق کرد.

«لو وقتی گرسنه است همین‌طور حرف می‌زند.»

لو تأیید کرد. شکمش از کودکی سخنوری چیره‌دست بود.

خندیدند و تامار نزدیک بود مار را سر جایش بگذارد. بعد فِن آرام‌تر پرسید:

«کسی که می‌گوید باید چه حرفی می‌زدی؟»

«بله.»

«از آن آدم بدم می‌آید.»

تامار فنجانی از روی اجاق برداشت و آن را میانشان روی زمین گذاشت.

«بگو با آن چه کار کنم.»

«بنوش.»

«قبل از آن.»

«بردارش.»

«حالا بی‌آن‌که حرف بزنی، بگو.»

فِن با بی‌حوصلگی نگاهش کرد. اتاق آرام شد. بیرون، کسی بد هیزم می‌شکست و پی‌درپی به همان گرهٔ سرسخت ضربه می‌زد.

پس از مدتی فِن گفت: «تمام شد.»

«کلمه‌ها را شنیدی؟»

«البته.»

«با صدای چه کسی؟»

فِن دهان باز کرد و بعد بست.

مِی دیگر با مار برنزی بازی نمی‌کرد.

تامار گذاشت پرسش بی‌پاسخ بماند. مادرش می‌دانست سکوت را چه‌قدر باید ادامه داد. تامار در این کار چندان مهارت نداشت. می‌خواست کمک کند و می‌خواست دیگران ببینند که دارد کمک می‌کند.

فِن سرانجام گفت: «صدای خودم. گمانم.»

«خودت فنجان را به من بده.»

فِن خم شد و فنجان را برداشت.

«نه. قبل از آن‌که دستت حرکت کند.»

این بار فِن مدت زیادی نشست.

چای میانشان سرد شد.

فِن گفت: «بازی آزاردهنده‌ای است.»

«بله.»

«اختیارش دست توست؟»

«وقتی جواب می‌دهد، نه.»

بعدتر، وقتی همه رفته بودند، تامار کنار اجاق نشست و مار برنزی را در کف دست گرفت. صدای خندهٔ مادرش را به خاطر آخرین حرفی که زده بود می‌شنید.

به این کاهنهٔ کوچک گوش کن. شهری پیدا کرده تا مردمش را تحت‌تأثیر قرار بدهد.

تامار به‌خوبی می‌دانست که آن صدا صدای خودش است.

بااین‌همه، هنوز شبیه صدای مادرش بود.

4. دخترِ نخستین زن #

در بهار، فِن با دست راستش شروع به اشتباه‌کردن کرد.

چیز مهمی نبود. دستش را به‌سوی ابزاری می‌برد و پیش از برداشتنش مکث می‌کرد. وسط جمله‌ای می‌ایستاد و گوش می‌داد که جمله در جای دیگری به پایان برسد. یک بار، هنگام وارسیِ مهاربند، آن‌قدر بی‌حرکت ایستاد که سائو پرسید آیا کسی مرده است.

گفت: «هنوز نه. آن گوه را بیشتر فرو کن.»

بعد از شام به خانهٔ تامار آمد و در را بست.

«می‌توانم ببینم که دارم تصمیم می‌گیرم.»

تامار چاقویش را زمین گذاشت.

«قبلاً کارها را انجام می‌دادم. حالا پیش از آن‌که من کاری بکنم، کسی آنجاست.»

«می‌ترساندت؟»

«کار را کند می‌کند.»

تامار انتظار سرخوشی، ترس یا سپاسگزاری را داشت. پاسخ‌دادن به دلخوریِ فِن دشوارتر بود.

«نشانم بده.»

فِن دستش را به‌سوی میز برد، مکث کرد و دشنامی داد.

تامار او را به بیرون برد. شهر تاریک بود، جز کارگاه‌های سفالگری. سفال‌ها در حال پخت بودند و دهانه‌های کوره مستطیل‌های قرمزِ کم‌نور را روی حیاط می‌انداختند. به‌سوی رودخانه رفتند. در کشتزارها، جوانه‌های تازه آن‌قدر کوچک بودند که شیارها خالی به نظر می‌رسیدند.

تامار گفت: «مادرم وقتی این اتفاق می‌افتاد، وادارمان می‌کرد راه برویم.»

«گفت چرا؟»

«می‌گفت زن نمی‌تواند تمام روز مراقب پاهای خودش باشد.»

فِن خندهٔ کوتاه و ناخواسته‌ای کرد.

آن‌قدر راه رفتند تا فِن دست از آن‌همه زیر نظر گرفتنِ خودش برداشت. فِن کنار گذرگاه رود، سنگی به آب انداخت. این کار را سریع انجام داد، بی‌آن‌که از پیش آن را محک بزند، و از کارش راضی به نظر رسید.

«مادرت دیگر چه چیزهایی یادت داد؟»

تامار کنار رود نشست. تا آن وقت تمام داستان را به این زبان نگفته بود. ناچار بود واژه‌هایی را قرض بگیرد و چیزهایی را ناگفته بگذارد.

شروع کرد: «پیش از آن‌که مادران ما یاد بگیرند آدم باشند، زنده بودند.»

فِن کنارش نشست.

«می‌توانستند غذا پیدا کنند. بچه‌هایشان را دوست داشتند. می‌فهمیدند چه وقت کسی خشمگین است و چه وقت قصد دزدی دارد. اما صداهایی که به آن‌ها هشدار می‌دادند از جاهای دیگری می‌آمدند. صدای مادر. صدای مرده. جانوری در تاریکی. فرمانی می‌آمد و بعد بدنی به حرکت درمی‌آمد.»

«مثل سربازها.»

«مادرم می‌گفت سربازها گواه آن‌اند که ما به یاد می‌آوریم.»

فِن خندید. تامار دید لبخندی بر لبش نشسته که شباهت ناگهانی‌اش به لبخند آن زن مرده دردناک بود.

«یکی از زن‌ها را مار گزید. سینه‌خیز از دیگران دور شد. در روایت کهن، زیر ریشه‌های درختی می‌رود. در روایت مادربزرگم، به گودالی می‌رفت که برای نگهداری غله از آن استفاده می‌کردند. هرکس داستان را با چیزهایی تعریف می‌کند که خودش دارد.»

«مُرد؟»

«قرار بود بمیرد. مردم از همان وقت با لحنی حرف می‌زدند که برای کسی به کار می‌بردند که دیگر نبود. اما او می‌توانست صدایشان را بشنود و صدای کسی را هم که در درونش می‌گفت دنبالش نرود. اول فکر کرد خدایی است. بعد از دستش عصبانی شد. هرچه زن می‌دانست، او هم می‌دانست و بیش از آن چیزی نمی‌دانست. وقتی زن می‌ترسید، او هم می‌ترسید. نمی‌توانست به زن بگوید مار کجا رفته است.»

تامار سنگ‌ریزه‌ای از کنارهٔ رود بیرون کشید.

«شروع کرد به پاسخ‌دادن. و در همین پاسخ‌دادن چیزی رخ داد. آن‌که سخن می‌گفت و آن‌که می‌شنید، هر دو همان‌جایی بودند که او بود. می‌توانست رو به آن‌ها کند. می‌توانست خودش را در حال دیدن ببیند. وقتی سینه‌خیز از آنجا بیرون آمد، جهان جایی پیدا کرده بود که هیچ‌کس دیگر نمی‌توانست واردش شود.»

«آن گودال.»

«درون.»

«می‌دانم. دارم گوش می‌دهم.»

«دیگران فکر کردند کسی را با خودش برگردانده است. از او پیام می‌خواستند. کجا باید شکار می‌کردند؟ آیا بچه زنده می‌ماند؟ او سعی کرد توضیح بدهد آن کسی که یافته بود این چیزها را نمی‌دانست. خودش بود. اما می‌توانست پیش از رفتن، شکار را در ذهنش تجربه کند، آن را به شکلی دیگر بیازماید و زنِ درونِ آن شکار را ببیند که اشتباه می‌کند. می‌توانست با فردا حرف بزند. می‌توانست مردگان را بشنود، بی‌آن‌که باور کند از راه رسیده‌اند.»

فِن به رود نگاه می‌کرد.

«پس از او خواستند این کار را برایشان انجام دهد.»

«بله. اولش.»

«و او نمی‌توانست.»

«می‌توانست یادشان بدهد چطور.»

این بخشی بود که مادر تامار دوست داشت. آن را هنگام شکستن پوست آجیل، بستن زخمِ پای کودکی، یا انتظار برای ورآمدن خمیر نان تعریف می‌کرد. زنِ نخست با شکارچیان شکست خورد. با خواهرش شکست خورد. با دخترکی موفق شد که برایش خنده‌دار بود وانمود کند همان زنی است که وانمود می‌کند جای دخترک است. سرانجام دخترک توانست در دلِ این وانمود از جا برگردد و کسی را پیدا کند که داشت وانمود می‌کرد.

آن‌ها به دیگران یاد دادند. این آموزش به رقصی بدل شد، به شبی در تاریکی، به جانوری هراس‌انگیز، به صدایی که از جایی برمی‌خاست که هیچ دهانی دیده نمی‌شد. از رودخانه گذشت و به آن قایقی دادند. از بیابان گذشت و به آن چاهی دادند. مردان آن را آموختند و در جامهٔ اقتدار خود پوشاندند. بعضی می‌گفتند زنِ نخست چیزی را دزدیده که از آنِ آسمان بوده است. بعضی او را به مار بدل کردند.

«و مادرت همهٔ این‌ها را باور داشت؟»

«باور داشت که بالاخره باید کسی نخستین بار یادش گرفته باشد.»

فِن سنگی برداشت و به آن‌سوی جریان آب انداخت.

«مادربزرگم می‌گفت زنی که آسمان را مرمت کرد، از آنچه از ساختن ما مانده بود استفاده کرد. از خرده‌ریزها. فکر می‌کردم منظورش انگشت‌ها و گوش‌هاست. تکه‌های کوچکی از آدم‌ها.»

«حالا چه فکر می‌کنی؟»

«دارم به آن فکر می‌کنم.»

آن‌ها ماندند تا نیم‌تنه‌هایشان نم کشید. در راه بازگشت، فِن دست تامار را گرفت تا در سربالایی سُر نخورد. بی‌آن‌که خودش را زیر نظر بگیرد، این کار را کرد.

بعد از آن، درس‌ها تغییر کرد. تامار دیگر نمی‌کوشید با سکون به همه آموزش بدهد. به سائو کاری می‌سپرد تا هنگام گوش‌دادن انجام دهد: پیش از خواندن بند بعدیِ ترانهٔ کارش، آن را تغییر دهد. از نجار جوانی خواست همان‌جایی بایستد که فردا تیر سقف قرار می‌گرفت، چشم‌هایش را ببندد و کسی را تصور کند که باید آن را بلند کند. فِن به شیوهٔ خودش آموزش می‌داد. از مردم می‌خواست مشاجره‌ای را دو بار شرح دهند، هر بار از دیدِ یکی از دو طرف، و بعد بگویند پس از آن‌که هر دو گوینده حرفشان را تمام کردند، خودشان چه می‌خواستند.

لو یکسره از این کار سر باز زد.

«به‌اندازهٔ کافی آدم در خانه‌ام دارم.»

«تنها زندگی می‌کنی.»

«دستاوردی که قصد ندارم خرابش کنم.»

بااین‌همه، به داستان‌ها گوش می‌داد. وقتی تامار پرسید آیا آن‌ها را باور دارد، گفت باور دارد که مادرِ تامار زن سرگرم‌کننده‌ای بوده است.

کار بهتر شد. مردان پیش از آن‌که ابزار به چوب بخورد، خطاها را تشخیص می‌دادند. شاگردی راهی پیدا کرد تا گوشه‌ای را با چوب کمتری مهار کند. کسانی که پیش‌تر در محوطهٔ برنامه‌ریزی لب به سخن نگشوده بودند، شروع به حرف‌زدن کردند؛ بعضی سنجیده، بعضی به‌تفصیل دربارهٔ چیزهایی که هیچ‌کس نپرسیده بود.

مباشرِ ارباب متوجه بهبود کار شد. روی هم همین‌طور.

تامار با رضایت نقرهٔ اضافه را پذیرفت؛ رضایتی که باعث شد فراموش کند فِن نخست با چه اکراهی به آستانهٔ خانه‌اش آمده بود.

5. سرزمینی بی‌آب‌وهوا #

تا سومین تابستان، کوه به شهری بدل شده بود که خیابان‌هایش در معرض دید قرار داشتند.

اتاق تدفین مرکزی درون محفظه‌ای بزرگ از تیرهای چوبی قرار گرفته بود. اتاقک‌های کوچک‌تری در اطراف آن، اشیایی را در خود جای می‌دادند که ژه به آن‌ها نیاز داشت. فراتر از آن‌ها، تامار و فِن حیاطی وسیع در زیر سطح زمین ساخته بودند. آبراهه‌ای سنگ‌چین از شمال وارد می‌شد، دوشاخه می‌شد و پیش از پیوستن به زهکشی در جنوب، دور محفظهٔ مرکزی می‌گشت. هنگام مراسم آب در آن جریان می‌یافت و بعد از آن تخلیه می‌شد. تامار با آوردن موشی مرده از انباری سیل‌گرفته به نزد ارباب، آن بحث را برده بود.

گفته بود: «تصورش کن در رودخانهٔ خودت باشد.»

ژه دستور داد زهکش را بزرگ‌تر کنند.

تکیه‌گاه‌های سقف آسمان از حیاط سر برمی‌آوردند. بعضی تیرهای عظیمی بودند که گروه‌هایی از کارگران از تپه‌های جنگلی پایین آورده بودند و وقتی می‌رسیدند، تنشان از کوفتگی سیاه شده بود. برخی دیگر پایه‌هایی از خاک بودند که برای جلوگیری از فرسایش روکش شده بودند. سازه سقفی کم‌ارتفاع را تحمل می‌کرد، پس از آن لایه‌ای از مواد فشرده قرار می‌گرفت و سپس پیکرِ کوه بر فراز آن بالا می‌رفت. گروه‌های خاک‌کوبی در پیرامون سطح بیرونیِ کوه سکوهای پلکانی می‌ساختند. شکلِ کامل‌شده‌اش از هر مزرعه‌ای در همان سوی رودخانه دیده می‌شد.

تامار شروع کرده بود به خواب‌دیدنِ برش‌های عرضی.

ایستاده غذا می‌خورد. پیش از سپیده‌دم بیدار می‌شد تا مسئله‌هایی را حل کند که روز پیش از حلشان ناتوان مانده بود. موهایش در جاهایی که هنگام فکرکردن آن‌ها را می‌پیچاند، کم‌پشت شده بود. مدام پشت گردنش خاک رس پیدا می‌کرد.

صبح‌هایی بود که انگار خودِ محوطه او را از زمین بلند می‌کرد. خطی که روی تخته کشیده می‌شد، به گودالی بدل می‌شد، به دیواری، و به چیزی که مردی ناچار بود از کنارش بگذرد. می‌توانست درون فضایی بایستد که پیش‌تر جز در ذهن او هیچ‌جا وجود نداشت. دیگران وارد آن می‌شدند و اندیشه‌هایی متفاوت داشتند.

تمام عمرش این را خواسته بود، بی‌آن‌که بداند این خواستن چقدر عظیم است.

ژه اغلب به آنجا می‌آمد. نام کارگران ارشد را می‌دانست و نام بقیه را فراموش می‌کرد، اما جراحت‌ها را به یاد داشت. از حالِ مچِ پای سائو می‌پرسید. وقتی یکی از بچه‌ها دستش را سوزاند، پزشک آورد. یک بار که گاری‌های آذوقه نرسیدند، پیش از آن‌که روی فرصت کند اعتراض‌هایش را تمام کند، دستور داد انبارهای غلهٔ خودش را باز کنند.

روی بعدتر به تامار گفت: «آنچه را قرار بود چهار روز دوام بیاورد، در سه روز داده است.»

«پس سهم روز چهارم را هم بیاور.»

«با غله‌ای که دیگر نداریم؟»

تامار جوابی نداشت. از حساب‌وکتاب خوشش نمی‌آمد. از این خوشش می‌آمد که کسی به او پول بدهد که از پسِ حساب‌وکتاب برمی‌آمد.

یک غروب، ژه بی‌همراه آمد و او را دید که پل چوبی کوچکی را روی رودخانهٔ ماکت جا می‌اندازد. کنارش چمباتمه زد. زانوهایش به‌وضوح صدا دادند.

«پسر بزرگم از روی پلی مثل این می‌پرید.»

«اجازه داشت؟»

«یک بار اجازه خواست. گفتم نه. یاد گرفت دیگر اجازه نخواهد.»

تا آن زمان دربارهٔ پسرش حرفی نزده بودند. تامار می‌دانست که او در زدوخوردی در جادهٔ شمالی کشته شده بود و نباید راهِ داخل آرامگاه کوتاه می‌شد.

«چند سالش بود؟»

«هفده.»

ژه به نردهٔ ماکت دست کشید.

«یادم می‌آید به او گفتم مواظب باشد. یادم می‌آید موهایش چه بویی می‌داد. یادم نمی‌آید وقت خندیدن چه صدایی از او درمی‌آمد.»

بالای سرشان، مردان تخته‌ها را جابه‌جا می‌کردند. غبارِ اندکی پایین می‌بارید.

«گاهی فکر می‌کنم این را می‌سازم تا آن صدا را به دام بیندازم.»

تامار به اتاقی نگاه کرد که برای تندیسِ پسر ژه ساخته بودند، درست در شرقِ اتاق خودِ ژه. کنار آن اصطبل کوچکی بود. ژه اصرار کرده بود اسب یک پای سفید داشته باشد.

می‌خواست بگوید دوباره صدای پسرش را خواهد شنید. پیش‌تر چیزهایی از همین دست به دیگران گفته بود. معمولاً بعدش پولی می‌گرفت، حتی وقتی چیزی نخواسته بود.

در عوض، از مادرش برای او گفت.

«وقتی دروغ می‌گفتم، گلویش را به شیوهٔ خاصی صاف می‌کرد. حالا صدایش را واضح‌تر از وقتی زنده بود می‌شنوم.»

«چیزی به‌دردبخور به تو می‌گوید؟»

«بیشتر چیزهایی را می‌گوید که از قبل می‌دانم.»

«برای من هم همین‌طور است.»

در آن سرزمینِ نیمه‌ساخته به هم لبخند زدند.

بعد ژه دربارهٔ آموزش پرسید.

شنیده بود که آدم می‌تواند یاد بگیرد خودش را در روزی از آینده بگذارد و شاهدی را با خود همراه کند، حتی وقتی کسی او را نمی‌بیند. شنیده بود کارگران خطاهای کمتری می‌کنند، چون می‌توانند در برابر کسی که از آن خطاها آسیب خواهد دید، پاسخ‌گو بمانند.

پرسید: «دوام می‌آورد؟»

«چه چیزی؟»

«آنچه به آن بدل می‌شوند.»

«باید تمرینش کرد.»

«ارباب‌بودن را هم باید تمرین کرد.»

به او نگفت که فِن با همین تمرین تصمیم گرفته بود دستوری را که خودش داده بود اجرا نکند. از شاگرد و الواری برایش گفت که با ابتکار او صرفه‌جویی شده بود.

ژه گفت: «به من یاد بده.»

شش شب به خانهٔ او آمد. با بازی‌های معمولی شروع کردند. ژه بی‌تاب بود، بعد از بی‌تابی‌اش خجالت کشید. شب چهارم اتاقی تاریک‌تر خواست.

تامار چهارپایه‌ای در اتاقِ اندرونی گذاشت و چراغ را بیرون برد. مکتب مادرش مار و داستانِ گزیدن را حفظ کرده بود، اما آموزگاران زنده‌اش شاگردانی را ترجیح می‌دادند که جان به در می‌بردند. تاریکی، تغییرِ آهنگ، و دریغ‌کردنِ پاسخ‌های آشنا، برای بسیاری بس بود. برای بعضی دیگر به نظر می‌رسید هیچ اتفاقی نمی‌افتد. مادرش گفته بود هرگز شاگردی را که واکنشی نشان نمی‌دهد با شاگردی تهی اشتباه نگیر.

ژه در اتاقِ اندرونی نشست. تامار از آن‌سوی در با او حرف زد تا خودش بتواند پرسش‌ها را طرح کند.

خیلی بعد، صدای گریه‌اش را شنید.

صبح که شد، جوان‌تر به نظر می‌رسید و به‌شدت خسته بود. دست تامار را میان دو دستش گرفت.

«پیدایش کردم.»

تامار نزدیک بود بپرسد چه کسی را.

بعد ژه گفت: «مردی را که همهٔ تصمیم‌ها را می‌گرفته.»

خندهٔ کوتاهی کرد؛ از سرِ شگفتی و بیزاری.

«از من بزرگ‌تر نیست.»

چند هفته‌ای به‌طرزی نامعمول مهربان بود. به روی گوش می‌داد. بدهی‌ای را که سال‌ها قبول نداشت پرداخت. به اتاقِ پسرش در ماکتِ سرزمین رفت و بی‌آن‌که خواستار تغییری شود، بیرون آمد.

سپس برنامه‌ریزیِ مراسمِ پیمان‌ها را آغاز کرد.

کارگران نام خود را می‌گفتند. هرکس می‌گفت چه تعهدی پذیرفته و با کسی سخن می‌گفت که پس از تکمیل کوه می‌شد. ژه هم همین کار را می‌کرد. پیمان‌ها را ثبت می‌کردند و کنار ورودی می‌گذاشتند. کسی نمی‌توانست ادعا کند آن وعده را مرد دیگری داده است.

گفت: «باید زیبا باشد.»

زیبا بود.

گروه‌های کارگری در حیاط روباز، زیر سقفِ ناتمام، ایستادند. نور از میان تیرها پایین می‌آمد. سائو از طرف خاک‌کوبان سخن گفت، اما بعد حرفش را برید و اصرار کرد که بقیه خودشان حرف بزنند. بعضی خندیدند. بعضی را باید به حرف وامی‌داشتند. یکی از نجارها نامش را فراموش کرد و هفته‌ها دستش انداختند.

تامار قول داد کوه را کامل کند و آن را چنان بسازد که سر پا بماند.

ژه قول داد در همهٔ فصل‌های کار، دستمزد، حفاظت و غله فراهم کند.

وقتی حرفش تمام شد، صداهای گردآمده پاسخش را دادند. صدا از دیوار شمالی به دیوار جنوبی رفت و تغییرکرده بازگشت؛ پُرطنین‌تر از صدایی که از یک دهان برمی‌آمد.

تامار به تیرها نگاه کرد.

او چنین چیزی طراحی نکرده بود.

6. نامی در دلِ کار #

کوه از آن رو شروع به سخن‌گفتن کرد که لو زهکش‌ها را بد ساخته بود.

او این روایت را قبول نداشت. زهکش‌ها آب را بی‌نقص عبور می‌دادند. از قضا صدای سائو را هم از حیاط شمالی تا نقطه‌ای نزدیک پلکانِ جنوبی می‌رساندند؛ جایی که انحنای دیوار آن را به سوی هر رهگذری بازمی‌گرداند. مردی که از آرامگاه بیرون می‌آمد، می‌توانست صدای کسی را کنار شانه‌اش بشنود، حال آن‌که گوینده چهل گام دورتر بود.

شاگردها سه روز این کشف را دست‌مایهٔ شوخی کردند.

صداهای ناپیدا سائو را متهم می‌کردند که پدرِ بزهاست. مباشر دستورهایی می‌شنید که قیافه‌اش را بهتر کند. تامار وقتی کارگری از ترس سبدِ پُرباری را انداخت و پایش آسیب دید، بازی را متوقف کرد. اما اثر صوتی را نگه داشت.

لو دهانه‌های دو مجرای خالی را تغییر داد و پشت گچ‌کاری ردیفی از فرورفتگی‌های کم‌عمق ساخت. پس از کار، زمانی که شهرِ بالای سرشان به خواب می‌رفت، آزمایش می‌کردند؛ تامار در یک سر و لو در سر دیگر، آرام حرف می‌زدند. گاهی تامار نفسِ لو را واضح‌تر از کلماتش می‌شنید.

صدا زد: «چه می‌گویی؟»

«این‌که هیچ‌وقت گوش نمی‌دهی.»

«چه؟»

لو خندید و صدای خنده‌اش به گونهٔ تامار خورد.

ژه جایی می‌خواست که در آن پیشکش‌ها اعلام شوند. کاهنی از دهانهٔ شمالی سخن می‌گفت و نام‌ها به سرزمین مردگان می‌رسیدند. تامار چنین جایی برایش ساخت. کارِ ظریفی بود. دهانه‌ها را نامحسوس ساختند، مجراها را آستر کشیدند و آن‌ها را از مسیر آب جدا نگه داشتند.

روی پرسید وقتی کوه نشست کند، چه می‌شود.

تامار گفت: «همه‌چیز کمی تغییر می‌کند. درستش می‌کنیم.»

«چه کسی؟»

«کسانی که نگهداری‌اش می‌کنند.»

روی این را نوشت.

آن پاییز، کشاورز تازه‌ترین نتیجه‌های آزمایش گندمش را آورد. روش تامار نتیجهٔ بدتری داده بود. اما بذرِ تامار، به شیوهٔ کشاورز، چنان محصولی داده بود که ارزش داشت برای کشت نگهش دارند.

گفت: «حالا گندمِ خودمان است.»

«خریده‌ای‌اش.»

«منظورم این نبود.»

بااین‌حال کیسهٔ کوچکی به تامار داد. همسرش نانی فرستاد که از ارزن و گندم تازه با هم درست شده بود. تامار پیش از آن‌که یادش بیاید باید تکه‌ای برای لو نگه دارد، سه تکه خورد.

آموزه‌ها هم به همان سرعت دگرگون می‌شدند. فِن ترانه‌ها را کوتاه‌تر کرده بود. مِی که حالا چهارده‌ساله بود، در محوطهٔ سفالگری به کودکان درس می‌داد و بزرگ‌ترها کار می‌کردند. آن‌ها از گل‌هایی که لو دور می‌ریخت آدمک‌های کوچکی می‌ساختند و طوری کنار هم می‌چیدندشان که انگار با هم بگومگو می‌کردند.

یکی از آدمک‌های گِلی همیشه شاه بود. دیگری همیشه مادر شاه. سومی چیزهایی را می‌گفت که آن دو نفر به آن‌ها فکر می‌کردند، اما نمی‌توانستند مؤدبانه به زبان بیاورند. تامار از آستانهٔ در تماشا می‌کرد که فرمانروای گِلیِ کوچکی تهدید می‌کرد همه را بکشد و مادرِ کوچکِ او شکایت می‌کرد که هنوز همان نیم‌تنهٔ کثیف را به تن دارد.

بعد مِی پیکرهٔ سوم را برداشت.

«حالا بدون او بازی کنید.»

کودکان خاموش ماندند. دختری پیکرهٔ خودش را به‌سوی شاه حرکت داد، مکث کرد و آن را عقب کشید. لبخندی از آنِ خودش بر لب داشت.

تامار آنچه را دیده بود چنان به‌روشنی بازشناخت که لرزه‌ای بر اندامش افتاد و ناچار شد بنشیند.

مادرش سی سال درس داده بود تا به چیزی برسد که این کودکان از گل دورریختنی می‌ساختند. آن‌ها نه تاریکی داشتند، نه زبان مقدس، نه آزمونی که تاب‌آوردنشان را ثابت کند. حتی احترام چندانی هم نشان نمی‌دادند.

مِی سر بلند کرد.

«چه شده؟»

«هیچ.»

«انگار چیزی را شکسته‌ایم.»

تامار می‌خواست بگوید بخش‌هایی از آموزه را نمی‌فهمند. این‌که آدم باید به‌درستی آماده شده باشد. این‌که برداشتن تکه‌هایی از آیینی کهن و بی‌احتیاط به کار بردنشان خطرناک است.

دید که دخترک پیکرهٔ گِلی‌اش را پشت کف دست پنهان کرد و چیزی به آن بخشید که دیگران اجازه نداشتند از آن باخبر شوند.

«این بازی را چه کسی به شما یاد داد؟»

«خودمان.»

آن زمستان، دو گروه پیش از پایان خدمتشان درخواست کردند به خانه برگردند.

روستاهایشان برای تعمیر بندِ انحراف آب به نیروی کار نیاز داشتند. آب زمین‌های پایین‌دست را می‌شست و می‌برد. کار نمی‌توانست تا بهار صبر کند. روی نپذیرفت: باید پیش از آن‌که سرما کار خاک‌کوبی را متوقف کند، سکوی جنوبی کوه به ارتفاع لازم می‌رسید.

فِن طرف آن‌ها را گرفت.

«بند به روستاها نان می‌رساند. سکو به هیچ‌کس.»

«مرحلهٔ بعد روی آن بنا می‌شود،» تامار گفت.

«سکوی کوتاه‌تر هم تا وقتی برگردند، کارمان را راه می‌اندازد.»

«تحویل چوب را هماهنگ کرده‌ایم.»

«پس یک نوبت دیگر برای تحویل تعیین کن.»

تامار نقشه‌ها را میانشان پهن کرد. به فِن نشان داد که تأخیر چه پیامدهایی خواهد داشت. مردانی که باید تمام زمستان نگه می‌داشتند. چوبی که بی‌استفاده می‌ماند. غله‌ای که خرج گروه‌هایی می‌شد که نمی‌توانستند کار کنند. کل توالی کار به تکمیل جبههٔ جنوبی وابسته بود.

فِن بی‌آن‌که به نقشه‌ها دست بزند، به آن‌ها نگاه کرد.

«چیزهایی را که می‌توانی ترسیم کنی، خیلی مهم جلوه می‌دهی.»

گروه‌ها ماندند. تامار برای خانواده‌هایشان سهمیهٔ غلهٔ بیشتری تصویب کرد و از این مصالحه خشنود بود، تا وقتی فهمید گاری‌های غله نمی‌توانند به بند آسیب‌دیده برسند.

آن وقت نخستین یخبندان از راه رسیده بود.

7. چیزهایی که نقشه‌ها از قلم انداخته بودند #

با آب‌شدن برف‌ها، بندِ انحراف آب شکست.

رود پیش از سپیده‌دم به زمین‌های پایین‌دست سرازیر شد. تا میانهٔ صبح، دسته‌های نیِ بریده، گاوی مرده و درِ آبیِ خانه‌ای را با خود می‌برد. روستاها دنبال مردانشان فرستادند. روی یک گروه را مرخص کرد. تامار گروه دیگر را نگه داشت، چون داشتند سقف غربی را می‌بستند و بار را از پیش به چارچوب‌های بالابر بسته بودند.

سائو درخواست کرد به خانه برود.

تامار گفت: «فردا.»

او به دره نگاه کرد. از روی سقف می‌شد آب را دید که انگشتان درخشانش را به‌آرامی بر زمین رنگ‌پریده می‌گسترد.

«خواهرم آنجا زندگی می‌کند.»

«وقتی این بار را بالا بردیم برو.»

او ماند. تامار بعدها با خشمی بی‌منطق نسبت به او آن لحظه را به یاد آورد. آرزو می‌کرد از دستورش سرپیچی کرده بود. خودش به او یاد داده بود چطور این کار را بکند.

تیری که بالا می‌بردند سالم بود. طناب‌ها نو بودند. مشکل از زیر یکی از چارچوب‌ها آغاز شد. آبِ برف خاکِ زیرش را نرم کرده بود و باید همان صبح آنجا را وارسی می‌کردند. نگاه همه به رودخانه بود.

یکی از پایه‌ها فرو رفت. چارچوب زیر بار کج شد. سائو فریاد زد و مردانی که طناب‌ها را می‌کشیدند، درست وقتی باید آن‌ها را شل می‌کردند، محکم نگهشان داشتند. تیر به پهلو تاب خورد و به لبهٔ بخشِ تکمیل‌شدهٔ سقف برخورد کرد.

تامار تمام حرکت را پیش از رخ‌دادنش دید. این همان بی‌رحمیِ خاصِ آموزش او بود. تیرِ عرضیِ در حال سقوط را دید، تیرِ چوبیِ چرخان را، و فِن را که قدم به جایی می‌گذاشت که لحظاتی بعد دیگر کفی زیر پایش نبود.

بعد تیر برخورد کرد.

صدا با نخستین برخورد پایان نیافت. به درون پیش رفت؛ هر بخش که فرومی‌ریخت، بارش را به بخش بعدی می‌انداخت. غبار از سقف باز بالا زد. مردان به‌سوی پلکان دویدند و با مردانی که از آن بالا می‌آمدند برخورد کردند. تامار به خود آمد و دید روی زانوهایش افتاده و تراشه‌ای از پارچهٔ روی رانش گذشته و در گوشتش فرو رفته است.

صدای فِن را از زیر تخته‌های شکسته می‌شنید.

«از رویش برو کنار.»

کسی بالای سرش ایستاده بود.

«از روی آن تختهٔ لعنتی برو کنار.»

تامار او را به عقب کشید. فریاد زد گوه و طناب و تیرهای کوتاهِ محوطهٔ آماده‌سازی را بیاورند. صدایش با تأخیری از دیوار شمالی به او بازمی‌گشت و چنان می‌نمود که کس دیگری فرمان می‌دهد.

تیرها و تخته‌ها را آن‌قدر بلند کردند که بتوانند فِن را بیرون بکشند. پای چپش جایی خم شده بود که نباید خم می‌شد. وقتی مردان او را جابه‌جا می‌کردند، آستین تامار را گرفته بود.

گفت: «سائو.»

او را زیر انتهای تیر پیدا کردند. زنده بود. تامار هنگام برداشتن بار با او حرف می‌زد و دقیقاً برایش توضیح می‌داد بعد چه خواهند کرد. به نظر می‌رسید گوش می‌دهد. تامار به حرف‌زدن ادامه داد، چون نمی‌دانست اگر سکوت کند چه خواهد شد.

پسرِ سائو از صف طناب‌کش‌ها آمد و کنار تامار ایستاد. گوش‌هایش شبیه گوش‌های سائو بود، با همان خمیدگی اندکِ رو به جلو در بالای گوش.

پسر گفت: «به او بگو.»

«دارم می‌گویم.»

«به او بگو برگردد.»

تامار به شرح کار ادامه داد.

تا بیرونش کشیدند، دیگر به آن جا نیازی نداشت.

آن روز دو مرد دیگر هم مردند. یکی از روستایی آمده بود که تامار هرگز یاد نگرفته بود نامش را درست تلفظ کند. برادرش شش بار نام روستا را برایش تلفظ کرد، در حالی که تامار پرداخت را ثبت می‌کرد. نقره‌ای را که تامار از کیسهٔ خودش به او تعارف کرد، نپذیرفت.

گفت: «او کشتزاری داشت. نمی‌توانی آن را با خودت ببری.»

تامار دنبال روی فرستاد.

آن شب، مردم از روستاهای سیل‌زده کم‌کم از راه رسیدند. درها، رختخواب‌ها، کودکان و مرغ‌هایی را می‌آوردند که پاهایشان را بسته بودند. نخست اردوگاه کار پر شد. بعد کارگاه‌های سفالگری. لو اتاق خشک‌کردنِ سفال را خالی کرد و تخته‌هایی روی کف چید. بااین‌همه، مردم همچنان می‌آمدند.

کوه بر فراز آب ایستاده بود.

کسی خانواده‌ای را از پلکان جنوبی پایین برد. دیگران دنبالش رفتند. تا نیمه‌شب، مردمی در اتاق‌های بیرونی، کنار سرزمین ناتمام مردگان، خوابیده بودند.

تامار زنی را دید که زیر تیری به کودکش شیر می‌داد؛ تیری که برای تعویض علامت زده بود. زانو زد، خطر را برای زن توضیح داد و کمک کرد بقچه‌اش را جابه‌جا کند. کمی دورتر، کسی داشت ماکتِ چوبیِ ارابه‌ای را برای سوخت تکه‌تکه می‌کرد.

مچ دستش را گرفت.

مرد گفت: «داریم از سرما یخ می‌زنیم.»

«ساختنش شش هفته طول کشید.»

به تکهٔ چوب نگاه کرد و بعد دوباره به او.

پشت سرش، دخترکی آن‌قدر از سرما می‌لرزید که دندان‌هایش پیوسته صدایی خفیف درمی‌آوردند.

تامار دستش را رها کرد. به محوطهٔ آماده‌سازی رفت و دستور داد خرده‌چوب‌ها را پایین بیاورند.

پیش از صبح، صد و سی‌ودو نفر درون کوه بودند. تامار آن‌ها را شمرد، چون می‌دانست گذرگاه‌های باز چه‌قدر هوا می‌رسانند و چون شمردن کاری بود که می‌توانست انجام دهد، بی‌آن‌که به پسری جواب بدهد که از او خواسته بود پدرش را برگرداند.

8. ساکنان #

سرزمین تازه بوی دود، پشم خیس و پیاز آب‌پز می‌داد.

در جاهایی که تامار برایشان وقاری آیینی در نظر گرفته بود، سروصدا می‌پیچید. نوزادی پشت دیوار شمالی گریه می‌کرد و صدایش کنار ورودی تشریفاتیِ ارباب بیرون می‌آمد؛ صدایی عظیم و خشمگین. کسی شلواری از شاخه‌های درختِ ماکت آویخته بود. دسته‌ای مرغ، باغ کوچک را به تصرف خود درآوردند. تندیسِ بهترین سگ شکاری ژه ناپدید شد و در رختخواب کودکی پیدا شد، صیقلی از بس در آغوشش گرفته بود.

تامار سه روز را صرف جلوگیری از آتش‌سوزی کرد.

دهانه‌های هوا را بزرگ‌تر کرد، محل‌های پخت‌وپز را جابه‌جا کرد و دستور داد پلکانی دوم از میان خاکریز بیرونیِ ناتمام حفر کنند. آن‌قدر گفت این وضع موقتی است که دیگر کسی به خودش زحمت جواب‌دادن نمی‌داد.

فِن در اتاق خشک‌کردنِ سفالِ لو دراز کشیده بود و پایش را آتل بسته بودند. پزشک هر کاری از دستش برمی‌آمد انجام داده بود. پایش گرم بود؛ این خوب بود. درد موج‌موج می‌آمد؛ انتظارش را داشتند. شاید دوباره بتواند بی‌کمک راه برود؛ پزشک قولی نداده بود.

مِی کنار او روی توده‌ای از گونی‌ها می‌خوابید. وقتی تامار وارد شد، دختر برخاست و بیرون رفت.

تامار پرسید: «او مرا مقصر می‌داند؟»

فِن نگاهش کرد.

تامار نشست.

«ترتیب جبران خسارت را داده‌ام.»

«برای چه کسی؟»

«برای خانواده‌ها. برای تو.»

«رسیده؟»

«نه.»

«پس فقط حرف‌ها را ردیف کرده‌ای.»

بیرون، لو با مردی بحث می‌کرد که می‌خواست دیگی را پس بگیرد. دیگ را به خانواده‌ای داده بودند که خانه‌اش زیر آب بود. صاحب دیگ با استفادهٔ این خانواده از یک دیگ مخالفتی نداشت. با استفادهٔ آن‌ها از دیگ خودش مخالف بود.

فِن چشم‌هایش را بست.

«نمی‌خواهم دربارهٔ کوه حرف بزنم.»

تامار به‌هرحال ماند. پس از مدتی گلابی‌ای پوست کند و آن را به تکه‌هایی برید که فِن بتواند درازکش بخورد. کاری معمولی بود. تامار آن را بد انجام داد. تکه‌ها از چاقو لغزیدند و روی رختخواب افتادند.

فِن بی‌آن‌که چیزی بگوید، آن‌ها را خورد.

روی با ملازمان مسلح به محل کار آمد. کنار ورودی جنوبی ایستاد و زنی را تماشا کرد که آب کثیف را در جویی می‌ریخت که برای پیشکش‌های آیینی در نظر گرفته شده بود.

«تا کی؟»

«تا وقتی آب از زمین‌های پایین‌دست برود.»

«و بعد؟»

«تا وقتی خانه‌ها ساخته شوند.»

روی از اتاق‌های شلوغ گذشت. ملازمان پشت سرش یکی پس از دیگری حرکت کردند. پسر کوچکی اسبی چوبی به یکی از آن‌ها تعارف کرد. مرد دست‌پاچه آن را گرفت و نمی‌دانست با آن چه کند.

روی گفت: «پدرم بیمار است.»

تامار آن‌قدر گرفتار بود که متوجه غیبت ژه نشده بود.

«چقدر بیمار؟»

«سراغ تو را می‌گیرد.»

اتاق ژه گرم بود و بوی گیاهان تلخ می‌داد. در نیم‌تنه‌اش آب رفته بود. روی میز کنار او طرحی از سقف بود که آرایش ستاره‌ها را دسته‌دسته نشان می‌داد. ژه ستاره‌هایی را علامت می‌زد که به یاد داشت در زمان حیات پسرش از اردوگاه شمالی دیده بود.

«شنیده‌ام مردم آنجا ساکن شده‌اند.»

«فعلاً.»

«آنجا را دوست دارند؟»

«خانه‌های خودشان را ترجیح می‌دهند.»

«نمک‌نشناس‌ها.»

تامار لبخند زد، چون ژه می‌خواست لبخند بزند.

او دربارهٔ فروریختن سقف پرسید. تامار ماجرا را برایش گفت. این بار خاک نرم‌شده، بازرسیِ به‌تعویق‌افتاده و مردانی را که از رودخانه دور نگه داشته بود، از قلم نینداخت.

پرسید: «آنجا بودی؟»

«بله.»

«پس یادت خواهد ماند.»

او این را از سر سنگدلی نگفت. به نظر می‌رسید دارد به دشواری‌ای می‌اندیشد که اکنون هر دو در آن سهیم بودند.

مدتی خوابید. تامار کنارش نشست و به صدای رفت‌وآمد خدمتکاران در خانه گوش سپرد. جایی، دختری داشت با فلوت آهنگی را تمرین می‌کرد و هر بار یک بخش را اشتباه می‌نواخت. سرانجام کسی ساز را از او گرفت.

وقتی ژه بیدار شد، از او خواست کمکش کند روز آخر را تصور کند.

گفت: «همان روزی که دارم به‌سویش می‌روم.»

تامار از حیاط، چراغ‌ها و راه کوچک برایش گفت. شرح داد که آب چگونه وارد می‌شود و دور اتاقش به جریان می‌افتد. ژه حرفش را قطع کرد.

گفت: «نه خانه را. خودم را.»

تامار راهی نداشت که آن را برایش ترسیم کند.

او سرش را روی بالش برگرداند.

«سعی کرده‌ام آن‌سوی آن روز بایستم؛ همان‌طور که تو یادم دادی. می‌توانم همهٔ دیگران را آنجا بگذارم. روی از هزینه‌ها عصبانی خواهد شد. برادرم کمربند نامناسبی خواهد بست. می‌توانم خدمتکاران را ببینم که زیراندازها را بیرون می‌برند. اما نمی‌توانم بفهمم خودم از کجا به این‌ها نگاه خواهم کرد.»

تامار دستش را گرفت.

او گفت: «نخستین زن برگشت.»

«بله.»

«شاید دربارهٔ جایی که بوده اشتباه می‌کرده.»

«شاید.»

به چهرهٔ او نگاه کرد؛ سپاسگزارِ چیزی که تامار به او نداده بود.

گفت: «تمامش کن. حتی اگر نتوانم از آن استفاده کنم.»

«قول داده‌ام.»

«درست است.»

چشم‌هایش را بست. پس از مدتی پرسید آیا سگ شکاری آماده است.

تامار گفت که دارند امتحانش می‌کنند.

او نه روز بعد، پیش از آن‌که نوازندهٔ فلوت بر آن بخش دشوار مسلط شود، درگذشت.

شهر به سوگ نشست. روی چیزهای رنگین پارچه کشیدند. طبل‌های دروازه را در فاصله‌های زمانی مقرر نواختند. روی دستورهایی برای مراسم خاک‌سپاری و فهرستی از کارهایی فرستاد که باید پیش از آن انجام می‌شد.

همچنین سندی فرستاد که تامار را نگهبان کوه می‌کرد.

این سند به او اختیار می‌داد بر کارگاه‌ها، آیین‌ها، زمین‌های وابسته و خانواده‌هایی که برای نگهداری از خانهٔ اربابِ درگذشته تعیین شده بودند نظارت کند. این منصب پس از مرگ او نیز ادامه می‌یافت. می‌توانست جانشینی تربیت کند. آموزشِ شاهدِ درونی به‌عنوان بخشی از خدمت کوه حفظ می‌شد.

تامار با کمک مباشر آن را خواند. واژه‌های «دوام»، «تأمین»، «معافیت» و «اطاعت» را شنید. این سند دشواری‌هایی را حل می‌کرد که سال‌ها گریبانش را گرفته بودند. دیگر هرگز به حامی دیگری نیاز پیدا نمی‌کرد. مکتبش جایی برای خود می‌داشت. کوه را کسانی نگهداری می‌کردند که آن را می‌فهمیدند.

بعد مباشر به نام خانواده‌های خدمت‌گزار رسید.

پسر سائو هم میانشان بود.

فِن هم بود. مِی هم بود.

مباشر توضیح داد: «تعهدات پیشینشان منتقل شده است.»

تامار انگشتش را روی نام مِی گذاشت.

«او قولی نداده.»

«خانواده‌اش قول داده است.»

«یک خانواده چطور می‌تواند حرف بزند؟»

مباشر سردرگم به نظر می‌رسید. دیده بود که از خانواده‌ها مالیات می‌گیرند، مجازاتشان می‌کنند، به آن‌ها پاداش می‌دهند و جابه‌جایشان می‌کنند. از نظر او توانایی قول‌دادن، در قیاس با این همه توانایی دیگر، چیز ناچیزی بود.

گفت: «می‌توانم از بانو روی بخواهم توضیح بدهد.»

تامار از او خواست تمام سند را دوباره بخواند.

9. آنچه یاد داده بودند #

دو روز را به تصورِ پذیرفتن پیشنهاد گذراند.

در خانهٔ خوب از خواب بیدار می‌شد و به ترتیباتی می‌اندیشید که می‌توانست بهبود دهد. می‌توانست از میزان خدمت بکاهد. می‌توانست مِی را درست آموزش دهد. می‌توانست مطمئن شود فِن دیگر هیچ باری بلند نمی‌کند. کارگاه‌ها می‌توانستند هم برای آرامگاه چیزی بسازند و هم برای فروش. با درآمدش می‌توانست غله بخرد، غرامت بپردازد و بندِ انحراف آب را تعمیر کند.

فقط کافی بود به کسی بدل شود که همه به اجازه‌اش نیاز داشتند.

کار را از پیش می‌شناخت.

روز سوم به کوه رفت. آب سیل فروکش کرده بود و لایه‌ای از گل‌ولای بر کشتزارهای پایین‌دست خشک شده بود. چند خانواده برگشته بودند تا ببینند چه چیزهایی را می‌توان نجات داد. بقیه از نی و تیرهای خانه‌های پیشینشان سرپناه می‌ساختند. زنی درون آرامگاه بساطی برپا کرده بود و برای گروه‌های تعمیرکار نان داغ می‌فروخت.

زنِ کشاورز بود. از مخلوط گندم تامار و ارزن استفاده می‌کرد.

تامار گفت: «گچ را دوده‌ای می‌کنی.»

«آتش را جابه‌جا کرده‌ایم.»

«اینجا نمی‌توانی چیزی بفروشی.»

زن نان را برگرداند. دو اتاق، یک گاو و بیشتر رختخوابش را از دست داده بود. سر بلند کرد و با چهرهٔ کسی به تامار نگاه کرد که می‌سنجد آیا ارزش دارد دشواری تازه‌ای را جدی بگیرد یا نه.

«می‌خوری؟»

تامار نانی خرید.

از پشت دیوار شمالی صدای بچه‌ها را شنید. صدا را دنبال کرد تا به اتاقی رسید که برای سرگرمی‌های اربابِ درگذشته در نظر گرفته شده بود. مِی در میان حلقه‌ای نشسته بود. مجسمه‌های گِلی در کار نبود. هر بچه نقش متفاوتی را در بگومگویی دربارهٔ گلابیِ دزدیده‌شده بازی می‌کرد.

یکی دزد بود، یکی صاحب گلابی، یکی شکمِ گرسنه، و یکی کسی که بعداً دزدی را به یاد می‌آورد. نقش گلابی را به بچهٔ پنجمی داده بودند؛ او به پشت دراز کشیده بود و گاه اعلام می‌کرد که گندیده است.

مِی از دزد پرسید چه می‌خواهد بکند.

«بخورمش.»

«و آن کسی که یادش می‌ماند؟»

«بگویم من ندزدیده‌ام.»

«این کمکت نمی‌کند فراموش کنی.»

«می‌دانم.»

دختری که نقش دزد را بازی می‌کرد لحظه‌ای همان‌طور نشسته ماند. بعد با دست‌هایش گلابی‌ای خیالی را دو نیم کرد.

«نصفش را می‌دزدم.»

همه خندیدند، تامار هم. مِی از روی شانه‌اش به پشت سر نگاه کرد و خنده دوروبرش خاموش شد.

تامار گفت: «مادرت به تو نیاز دارد.»

«می‌داند کجا هستم.»

«بچه‌های کوچک نباید اینجا باشند.»

«پس کجا باید باشند؟»

تامار به اتاق نگاه کرد. گچ‌کاری هنوز تمام نشده بود. نوار باریکی از نور خورشید از شکافی موقت در سقف به درون می‌تابید. وقتی شکاف را می‌بستند، اینجا تاریک می‌شد.

گفت: «درس را عوض کرده‌ای.»

«بله.»

«تکلیف کسی که داوری می‌کند چه می‌شود؟»

«گاهی او گلابی را می‌دزدد.»

«این که—»

مِی منتظر ماند.

تامار می‌توانست بشنود چه حرفی داشت از دهانش درمی‌آمد. تمام سنگینیِ اقتدار مادرش پشت آن حرف بود و ذره‌ای از کنجکاوی‌اش در آن نبود.

دوباره گفت: «نخستین زن باید درمی‌یافت کسی در درونش هست؛ کسی که می‌تواند دیگران را کنار هم نگه دارد.»

«می‌دانیم.»

«سخت بود.»

مِی به دختری اشاره کرد که هنوز روی زمین دراز کشیده بود.

«حالا هم سخت است.»

پس از رفتن تامار، درس ادامه یافت. صدایش را از پشت دیوار می‌شنید. پسری چیزی دربارهٔ پس‌دادن گلابی گفت و سه صدای متفاوت مخالفت کردند.

او پیش فِن رفت.

«دخترت را به من پیشنهاد داده‌اند.»

فِن آن‌قدر سریع از جا نیم‌خیز شد که دردش گرفت. از میان دندان‌هایش صدایی درآورد.

تامار سند را به او نشان داد.

فِن مدت درازی آن را خواند. خواندنش کند، اما دقیق بود. با انگشتی کلفت هر سطر را دنبال می‌کرد و دو بار مکث کرد تا دربارهٔ واژه‌ای بپرسد.

«قبول نکرده‌ای.»

«نه.»

«رد کرده‌ای؟»

«نه.»

فِن سند را تا کرد و روی تخت گذاشت.

«خیلی به اربابت دل‌بسته بودی.»

«بله.»

«او هم به ما دل‌بسته بود. دوست داشت کارکردنمان را تماشا کند.»

تامار کنار در ایستاده بود. باز هم برای فِن گلابی آورده بود و از بابتش شرمنده بود.

«فکر کردم می‌توانم اوضاع را بهتر کنم.»

«شاید بتوانی.»

شنیدن این حرف از شنیدنِ سرزنش دشوارتر بود.

فِن به پایش نگاه کرد. ورم، شکل پایش را عوض کرده بود. یکی از چکمه‌های کهنه‌اش کنار تخت بود؛ دیگری گوشهٔ اتاق بود، با درزی که شکافته بودند.

«پسر دیروز آمد. پسر سائو. می‌خواست به او بگویم آیا قول پدرش به او منتقل شده یا نه.»

«چه گفتی؟»

«پرسیدم خودش چه فکر می‌کند.»

«و؟»

«گفت فکر می‌کند تو می‌دانی.»

تامار از در بیرون را نگاه کرد. لو کاسه‌ای را روی زانویش می‌چرخاند و با لبهٔ ابزاری بخشی زبر را می‌تراشید. لحظه‌ای به او نگاه کرد و بعد دوباره سراغ کاسه رفت. دیگر نمی‌پرسید کی به بسترش می‌آید.

تامار روبه‌روی فِن نشست.

برای نخستین بار از وقتی پیشنهاد رسیده بود، کوشید ردکردن آن را تصور کند، بی‌آن‌که هم‌زمان تصور کند دیگران به‌خاطر این کار تحسینش می‌کنند.

مکتبی در کار نمی‌بود. شاید روی خانه را می‌گرفت. حساب‌وکتاب کارگاه‌ها به نام تامار بود. خانواده‌های کارگرانِ مرده هنوز طلبکار بودند. رفتن، او را از کوه جدا نمی‌کرد؛ فقط داوری دربارهٔ کارش را بر دوش دیگران می‌گذاشت.

نمی‌دانست چه کند.

فِن دستش را به‌سوی یکی از گلابی‌ها دراز کرد.

گفت: «از همین‌جا شروع کن.»

10. نقشهٔ دوم #

روی در همان اتاقی که از سقفش آب می‌چکید، تا آخر به حرف‌های تامار گوش داد.

سقف را تعمیر کرده بودند. تامار تیر تازه، جفت‌وجورشدن دقیق سفال‌ها و نبودِ لگن‌ها را دید. وقتی او سرگرم ابدیت بود، کسی کارهای معمول را انجام داده بود.

روی گفت: «می‌خواهی حیاط پایینی باز بماند.»

«بله. دو ورودی. دهانهٔ شمالی بزرگ‌تر شود. اتاقک‌های کنار دیوار بیرونی می‌توانند انبار باشند. اتاق‌های آن‌سوتر هم می‌توانند کارگاه شوند.»

«قرار است خدمتکاران پدرم در آن اتاق‌ها ساکن شوند.»

«ساکن‌اند.»

روی هر دو دستش را روی میز گذاشت.

«مراقب حرفت باش.»

تامار خودش را واداشت آهسته‌تر حرف بزند. آماده آمده بود تا زیرکانه سخن بگوید. زیرکی باعث می‌شد روی کمتر به حرفش گوش کند.

«می‌شود اتاق مرکزی را مهروموم کرد. محفظهٔ درونی کامل شده است. در نقشهٔ تازه هیچ‌چیز آن را باز نمی‌کند. اما دیگر برای او رودخانهٔ دومی نمی‌سازیم. زهکشی را تمام می‌کنیم و همان رودخانه‌ای را که آبِ کشتزارها را می‌دهد سامان می‌دهیم. حیاط به جایی برای پیشکش‌ها، بازارها و گردهمایی‌ها بدل می‌شود. مردم خواهند آمد.»

«مردم همین حالا هم می‌آیند. قرار است بروند.»

«نگهداری‌اش می‌کنند، چون از آن استفاده می‌کنند.»

«و چه کسی مزدشان را می‌دهد؟»

تامار فهرستی را کنار نقشه گذاشت.

قطعه‌های برنزیِ ستاره‌ها. نقره‌ای که برای ظروف تشریفاتیِ ارباب در نظر گرفته شده بود. الوارِ ذخیره برای رواق‌های بالایی که دیگر نمی‌ساختند. چیزهایی که می‌شد فروخت. او شب را با لو گذرانده و حساب کرده بود چه چیزهایی را می‌توان برداشت، بی‌آن‌که به آنچه برپا بود آسیبی برسد.

روی به فهرست نگاه کرد.

«داری پیش از آن‌که پدرم را دفن کرده باشیم، آرامگاهش را غارت می‌کنی.»

«بله.»

تامار از کلمه‌ای که به زبان آورده بود ترسید. روی نگاهش را برنگرداند.

بیرون، کسی اسبی را وارد حیاط کرد. صدای سم‌کوبیدنش بر سنگ‌فرش به گوششان رسید. مردی آب خواست.

روی گفت: «مردانِ چین اینجا هستند. دیروز آمدند و پیشنهاد حمایت دادند.»

تامار می‌دانست حمایت در راه‌های شرقی، به‌سوی وی، چه هزینه‌ای دارد. بهایش با هدیه‌ای آغاز می‌شد و به جایی می‌رسید که کس دیگری تعیین می‌کرد چه کسی حق عبور دارد.

«می‌دانند پدرم مرده است. می‌دانند کشتزارها سیل‌زده‌اند. فهرستی از خانواده‌ها و نقشه‌ای از راه دارند. مردمان تو نخستین کسانی نبودند که ریسمان‌های اندازه‌گیری آوردند.»

روی نقشه را پس زد.

«تو می‌توانی بروی. من نمی‌توانم. اگر زمینِ وابسته به آرامگاه را واگذار کنم، پیشکش‌ها را بفروشم و کارگرانش را آزاد کنم، همان دختری می‌شوم که نتوانست خانهٔ پدرش را حفظ کند. هر مردی که منتظر بهانه‌ای است تا جای مرا بگیرد، بهانه‌اش را پیدا می‌کند.»

تامار به این فکر کرد که بگوید پدرِ روی این را می‌فهمید. حق نداشت چنین چیزی بگوید. به این فکر کرد که از نخستین زن، از صدای درون، از تفاوت میان وفای آزادانه به یک پیمان و اطاعت از فرمان بگوید. روی حرف‌هایش را شنیده بود. روی هم صدایی درون خود داشت.

پس تامار فهرست را برداشت و رفت.

در شهر فهمید که خانواده‌های خدمت‌گزار از انتصاب او باخبر شده‌اند. بعضی خوشحال بودند. مردی جلوی او را گرفت تا بپرسد آیا می‌شود پسر دومش را به کارگاه‌های سفالگری گمارد. زنی سبدی تخم‌مرغ به او پیشکش کرد. کارکنان دائمی کوه وقتی روستاهای دیگر با کمبود آذوقه روبه‌رو می‌شدند، غله دریافت می‌کردند. او آن‌قدر درگیر خانواده‌هایی شده بود که می‌خواستند بروند که به‌سختی به خانواده‌هایی فکر کرده بود که می‌خواستند بمانند.

لو در کارگاه‌ها، همراه پسر سائو و سه سرگروه، منتظرش بود.

آن‌ها آموزه‌ای تازه نمی‌خواستند. پولی را می‌خواستند که بابت فصل پیش به آن‌ها بدهکار بودند، محدودیتی برای مدت خدمت، و پاسخی دربارهٔ پسرها.

تامار حرف‌های روی را برایشان گفت.

لو گفت: «قطعه‌ها مال ماست. فلز مال اوست. کار مال ماست.»

«حالا دیگر نمی‌توانی این‌ها را از هم جدا کنی.»

«اگر صاحبش حواسش نباشد، تقریباً هر چیزی را می‌شود جدا کرد.»

پشت این حرف لبخندی نبود.

تامار سال‌ها بنا را حاصلِ به توافق رسیدنِ کسانی می‌دانست که روی آن کار کرده بودند. حالا چیز دیگری را می‌دید که در اتصالاتش نهفته بود: همهٔ اختلاف‌هایی که حل‌وفصلشان را به وقتی موکول کرده بودند که صاحبِ اختیار آمادهٔ پاسخ‌دادن باشد.

آن‌ها را به درون کوه برد. با هم خودِ بنا را وارسی کردند؛ نه صورت نهایی‌ای که در خیال داشتند، بلکه دیوارها، اتصال‌ها، آبراهه‌ها و مصالحی که واقعاً در انبار بود. کجا می‌شد دهانه‌ای باز کرد؟ اگر سقفی برداشته می‌شد، چه چیزی پابرجا می‌ماند؟ هزینهٔ کدام اتاق‌ها از پیش پرداخت شده بود؟ کدام اتاق‌ها چوبی داشتند که روستاها فراهم کرده بودند، بی‌آن‌که در عوض چیزی دریافت کنند؟

فِن را با تخت روان آوردند، چون حاضر نبود بگذارد بی‌او این کار را انجام دهند.

دو روز طول کشید. فرستادگانِ چین از بالای گودال تماشا می‌کردند. روی مباشر را فرستاد پایین تا بپرسد چه می‌کنند.

فِن گفت: «داریم معلوم می‌کنیم هر چیز مالِ کیست.»

این پاسخ سریع‌تر از همهٔ درس‌های تامار در شهر پیچید.

صبح روز سوم، گروه‌های کار به سکوی بالایی نرفتند. با ابزارهایشان در حیاط پایینی گرد آمدند. خانواده‌ها لوح‌ها و چوب‌خط‌هایی را آوردند که مقدار غله، روزهای کار و تحویل بارها رویشان ثبت شده بود. مردم بر سر آن‌ها بحث کردند. گاری‌چی‌ای دربارهٔ سه محموله چوب دروغ گفت و برادرزنش مچش را گرفت. دو زنی که سال‌ها با هم حرف نزده بودند، فهمیدند بابت همان یک گاو، هر دو طلبکارند.

آشفته بود، هرکس دنبال نفع خودش بود و بارها کار به مضحکه کشید. تامار هرگز نشنیده بود این همه آدم میان وعده‌هایی که خودشان داده بودند و وعده‌هایی که دیگری می‌گفت داده‌اند، چنین تمایزی بگذارند.

روی پیش از ظهر از راه رسید.

به ابزارها، مردم و سقفی نگاه کرد که هنوز بالای حیاط برپا نشده بود. ملازمانش کنار پلکان منتظر ماندند. چند نفر از آن‌ها میان خانواده‌های پایین خویشاوند داشتند.

او گفت: «این خانهٔ پدر من است.»

در آغاز کسی پاسخ نداد.

بعد پسر سائو پیش آمد. کوبه‌ای در دست داشت که دسته‌اش را متناسب با قد او کوتاه کرده بودند.

«پدر من هم در این خانه است.»

روی به تامار نگاه کرد.

«تو این را به آن‌ها یاد دادی.»

تامار همان میل آشنا را حس کرد که توضیح دهد چه چیزی بد فهمیده شده است. او هرگز قصد نداشت چنین گردهمایی‌ای برپا کند. به کارگران یاد نداده بود ابزارهایشان را زمین بگذارند یا به کودکان یاد نداده بود آیین‌ها را تغییر دهند. می‌توانست تک‌تک تفاوت‌های میان نیت‌هایش و مردمی را که دوروبرش ایستاده بودند برشمرد.

گفت: «بله.»

روی به مرکز حیاط رفت. زنی سبدی را از سر راهش کنار کشید. ملازمان کنار پلکان ماندند.

چانه‌زنی را آغاز کردند.

11. تشییعی با اعتراض‌ها #

هیچ‌کس از این توافق کاملاً راضی نبود.

کوه و محوطهٔ پیرامونش زیر حمایت روی باقی ماند. خانواده‌های خدمت‌گزار، پس از کسر عوارض نگهداری و عوارض دیگری برای آیین‌های ارباب، از درآمد کارگاه‌ها و بازار سهم می‌بردند. بدهی‌های موجود از محل فلز و الوارِ مازاد پرداخت می‌شد. پسرها وارث تعهدِ کاریِ پدر یا مادرشان نمی‌شدند. هر خانواده پس از برداشت محصول، دوباره دربارهٔ خدمتش توافق می‌کرد.

روی حقِ فراخواندن مردان برای دفاع از دره را حفظ کرد. سرگروه‌ها نمی‌توانستند این حق را از میان ببرند. خانواده‌هایی که جیرهٔ دائمی می‌خواستند، خدمتِ طولانی‌تری از آنچه فِن می‌پسندید پذیرفتند. سه خانواده تصمیم گرفتند به‌کلی بروند. تامار از معافیتش و از بیشتر نقره‌ای که هنوز به او بدهکار بودند، صرف‌نظر کرد.

عنوانِ نگهبان را حفظ کرد، چون روی به کسی نیاز داشت که نامش پای حساب‌وکتاب‌ها نوشته شود.

روی گفت: «وقتی کار خراب شود، مسئولیتش با توست.»

«پیش از این هم مسئول بودم.»

«حالا ثبت می‌شود.»

آن بعدازظهر تامار دیوار شمالی را از هم باز کرد.

این کار را با لو و دو بنّا انجام داد و فِن از روی تخت روان با صدای بلند راهنمایی‌شان می‌کرد. نخستین قطعه بی‌دردسر جدا شد. پشت آن یکی از مجراهای صدا قرار داشت؛ دهانهٔ صیقلی‌اش به درون دیوار باز می‌شد. نور خورشید به جایی راه یافت که طوری طراحی شده بود تا تاریک بماند.

تامار دست بر گچ کشید. یادش آمد که با لو آنجا زانو زده و گوش داده بود که با دست‌بردنِ لو در دهانهٔ دوردست، صدایش چطور تغییر می‌کند. به این فکر کرده بود که مردگان نام‌هایشان را بشنوند. پرستش‌کنندگانی را تصور کرده بود که در برابر گوینده‌ای نادیدنی با هیبت می‌ایستند.

لو با چکشی در دست کنارش منتظر ماند.

تامار گفت: «این بخش را نگه دار.»

لو به نقشه نگاه کرد.

«به کاری نمی‌آید.»

«صدای خوبی دارد.»

لو نگهش داشت.

شانزده روز کار کردند. سکوهای بالایی به بلندی‌ای که تامار در نظر گرفته بود نرسیدند. اتاق مرکزی تمام شد، محفظهٔ دراز را پوشاندند و اتاق کوچک پسر را اسباب‌چینی کردند. کنار تالارهای بیرونی نورگیر کندند و سرپناه‌های پخت‌وپز را جایی گذاشتند که دود بتواند بیرون برود. دهانهٔ شمالی به پلکانی پهن تبدیل شد. راه جنوبی برای رفت‌وآمد گاری‌ها و کالاها باقی ماند.

مردم از مزرعه‌ها برگشتند تا روی اتاق‌هایی کار کنند که قرار بود از آن‌ها استفاده کنند. اصلاحاتشان همیشه اصلاح نبود. کسی تیغه‌ای جلوی آب‌رو کشید. خانواده‌ای کوشید اتاقی دو برابر اتاقی که به آن‌ها داده بودند به خود اختصاص دهد. فِن یکی از اختلاف‌ها را این‌طور فیصله داد که دستور داد دیوارِ مشکل‌ساز را خراب کنند، همان وقت که هر دو طرف جلوی آن جروبحث می‌کردند.

تامار فهمید بعضی روزها بنا را بیشتر دوست دارد و روزهای دیگر به‌سختی می‌تواند به آن نگاه کند.

آن وقارِ هولناکی را که می‌خواست از دست داده بود. مسیری آنجا که کسی به درگاهی نیاز داشت خم می‌شد. دریاچهٔ ماکت به حوضچه‌ای برای شستن ابزارها تبدیل شده بود. سرزمین ناتمام پر از کاربردهایی بود که تامار پیش‌بینی نکرده بود.

مراسم خاک‌سپاری ژه در صبحی صاف، پس از باران، برگزار شد.

او را زیر سایبانی از پلکان شمالی پایین آوردند. روی پشت تابوت راه می‌رفت. ملازمان پیشکش‌ها را حمل می‌کردند و خانواده به ترتیب مقرر دنبالشان می‌آمد؛ از جمله عمویی که کمربندش پیش از ترک خانه باعث جروبحث شده بود.

کارگران در امتداد حیاط پایینی ایستاده بودند. بعضی عمیق تعظیم کردند. بعضی آنچه را لازم بود انجام دادند. پسر سائو کنار مادرش ایستاده بود و کوبهٔ کوتاه‌شده میان پاهایش روی زمین قرار داشت.

درِ مرکزی را بستند. آخرین تیرها را کار گذاشتند. خاک کم‌کم راهِ رسیدن به اتاق مهروموم‌شده را می‌پوشاند. از آن سو دیگر راهی برای ورود نمی‌بود.

سپس نوبت اعلامِ تعهداتِ خدمتِ کوه رسید.

مباشر کنار دهانه‌ای ایستاد که تامار در دیوار شمالی نگه داشته بود. نام و القاب ارباب را در آن خواند. صدا در مجرای آسترکشی‌شده حرکت کرد و از آن سوی حیاط بازگشت؛ بی‌پیکر و پرطنین‌تر از صدای خودِ مرد.

چند نفر زانو زدند.

تامار پشت سر او ایستاده بود و توافق‌های تازه را در دست داشت.

مباشر شروع کرد به خواندن نام خانواده‌های خدمت‌گزار. با هر نام، کسی پاسخ می‌داد. صدای بعضی‌ها بهتر می‌رسید. نوزادی سه اعلام را نیمه‌کاره گذاشت. وقتی مباشر به بندی رسید که پسرها را از تعهدهای موروثی آزاد می‌کرد، آهسته‌تر خواند.

عموی روی پیش آمد.

«این جزو آیین نیست.»

روی گفت: «این همان توافق است.»

«مردگان نمی‌توانند به آن رضایت بدهند.»

چهرهٔ روی تغییر کرد. تامار دید ایستادن در آنجا، با اتاق پدرش که تازه مهروموم شده بود و جایی پر از مردمی که چشم‌به‌راه نشانه‌ای از ضعف بودند، چه بهایی برایش داشت.

عمو رو به خانواده‌ها کرد.

«پیشِ ارباب پیمان بستید. آن‌که سوگند خورد، همان کسی است که اینجا ایستاده. اگر او را انکار کنید، تنِ چه کسی را به تن دارید؟»

این‌ها حرف‌های خودِ تامار بود. واژه‌ها عیناً همان نبودند؛ شکلِ حرف‌هایش همان بود. از آن‌ها برای آموزشِ پیوستگی استفاده کرده بود. می‌خواست مردم گذر از دیروز به فردا را همچون جایی حس کنند که می‌توانند در آن سکونت کنند.

به پسر سائو نگاه کرد. سرش را پایین انداخته بود.

عمو به اتاق مهروموم‌شده اشاره کرد.

«بگذارید خودش پاسخ بدهد.»

لحظه‌ای هیچ‌کس تکان نخورد. نسیمی از حیاط گذشت. جایی پشت دیوار، قطره‌ای آب به سنگ خورد؛ صدایی خفیف و روشن.

تامار توافق‌ها را زمین گذاشت.

به سوی دهانهٔ مجرای صدا رفت.

گفت: «نام من تامار است.»

صدایش از دیوار جنوبی بیرون آمد. مردم برگشتند.

بار دیگر سخن گفت و کوه نامش را با هر دو بخشِ آن، پیوسته به هم، بازگرداند.

«این مجرا را من ساختم. لو آن را آسترکشی کرد. صدایی که می‌شنوید، صدای من است.»

عموی روی به او خیره ماند.

تامار لب‌هایش را به دهانه نزدیک کرد.

«قول دادم کوه را به پایان برسانم. ارباب قول داد غله و دستمزد بدهد. او را به خاک سپرده‌ایم. مردمی را که به آن‌ها بدهکار است، به خاک نسپرده‌ایم.»

صدا عظیم بود. به حکمِ چیزی بی‌تن می‌مانست. تامار وسوسهٔ آن را حس کرد؛ فوری و تقریباً شیرین.

از دیوار فاصله گرفت.

شنیدنِ واژه‌های بعدی دشوارتر بود.

«سائو خواست به خانه برود. من نگهش داشتم. زمینِ زیرِ چارچوبِ بالابر را وارسی نکرده بودند. مسئولیت با من بود.»

به خانوادهٔ سائو نگاه کرد.

عمو شروع به حرف‌زدن کرد، اما روی دستش را بالا برد.

تامار به آن‌ها نگفت اعترافش چه چیزی را ثابت می‌کرد. اعترافش هیچ‌چیز را ثابت نمی‌کرد که سائو را بازگرداند. کنار دهانه ایستاده بود، لباس‌هایش خاکی بود و یک دستش می‌لرزید.

پسر سائو سر بلند کرد.

گفت: «آنچه به او بدهکار بودند، به مادرم بدهکارند.»

مباشر آن سطر را پیدا کرد. مبلغ را خواندند. مادر پسر اصلاحش کرد: شش روزِ دیگر هم بود.

آن‌ها بر سر شش روز، پیش روی اربابی که تازه به خاک سپرده بودند، بحث کردند.

تامار ماند تا ببیند چگونه به توافق می‌رسند.

بعد خانوادهٔ بعدی را فراخواندند، و بعدی را.

تا اواخر بعدازظهر، حیاط بیش از حد گرم شده بود. مردم جامه‌های عزا را از تن درآوردند. کسی آب آورد. زنی که بساط نان‌فروشی داشت، شروع کرد به غذا دادن؛ اول آرام و بی‌سروصدا، بعد با اطمینان بیشتر. روی ایستاده کنار مباشر غذا می‌خورد، در حالی که او آخرین توافق‌ها را می‌خواند.

آن سوی دیوارها، مردان داشتند خاک‌ریزی روی اتاق پدرش را تمام می‌کردند. کوبه‌ها به ترتیب همیشگی فرود می‌آمدند. پسر سائو میان آن‌ها جای گرفته بود.

او بندی را آغاز کرد که تامار هرگز نشنیده بود.

دربارهٔ اربابی بود که خانه‌اش آن‌قدر مهمان پیدا کرده بود که دیگر مجال حرف‌زدن نداشت.

روی بی‌آن‌که سر از غذایش بردارد، گوش داد.

وقتی بند تمام شد، از زن یک نان دیگر خواست.

12. دشواریِ به‌یادماندن #

نام تامار ابتدا به‌شکل اتهامی بر سر زبان‌ها افتاد.

اگر آب‌رویی می‌گرفت، کسی می‌گفت کوه تامار دارد جای عوضی می‌شاشد. اگر عوارض بازار بالا می‌رفت، می‌پرسیدند آیا تامار به نیم‌تنهٔ دیگری نیاز دارد یا نه. پلکان شمالی برای زانوهای پیر بیش از حد شیب‌دار بود. نورگیرها باران را به درون راه می‌دادند. کارگاهی که به دیوار مرکزی نزدیک‌تر بود، تابستان‌ها خنک می‌ماند و همیشه کسی ادعایش را داشت که آن را به او واگذار نکرده بودند.

تامار هرگز این‌قدر بر سر زبان‌ها نبود.

باراک دومین پاییز پس از مراسم خاک‌سپاری برگشت، با کاروانی کوچک‌تر و همسری که نمی‌گذاشت باراک پس از نوشیدن چانه بزند. در حیاط پایینی ایستاد و مردی را تماشا کرد که کنار درگاهِ جهانِ فرمانروایی مرده، زینی را تعمیر می‌کرد.

«صاحب‌خانه شده‌ای.»

«نگهبان.»

همسرش نگاهی به حساب‌هایی انداخت که تامار در دست داشت.

تأیید کرد: «صاحب‌خانه.»

آن‌ها یازده روز ماندند. باراک برنزِ کارشده، پارچهٔ مرغوب و صندوقچه‌ای از پیکره‌های کوچک گِلی خرید که مِی و بچه‌ها ساخته بودند. هر مجموعه، آدم‌هایی داشت که می‌شد آن‌ها را در حال مشاجره چید. او مطمئن بود که فروش خواهند رفت. تامار مطمئن بود که او توضیحشان را اشتباه خواهد داد.

«پس بیا خودت توضیحشان بده.»

برای لحظه‌ای دلش خواست برود. جاده‌ای را تصور کرد که به‌سوی غرب می‌رفت، نخستین سربالایی آن سوی رودخانه را، و زبان‌هایی را که پیوسته تغییر می‌کردند. می‌توانست به تاکستانی برود که مادرش در آن به خاک سپرده شده بود. می‌توانست چیزی با خودش ببرد که ارزشِ آوردن از آن‌همه راه را داشته باشد.

فِن نزدیک پلکان نشسته بود و تعمیر دری را زیر نظر داشت که درست جا نیفتاده بود. حالا با عصا راه می‌رفت. در هوای سرد روی پله‌ها به کمک نیاز داشت. با شنیدن پیشنهاد سر بلند کرد.

گفت: «می‌توانی بروی.»

«سقف—»

«وقتی برگردی هم طراحی‌اش بد خواهد بود.»

تامار تا اردوگاهِ شب اول با آن‌ها رفت.

مارِ برنزی را همراه پیکره‌ها در صندوق باراک گذاشته بود. بعد بیرونش آورد. جداگانه پیچیدش و به همسر او داد.

«مال مادرم بود.»

«مطمئنی؟»

«نه. ببرش پیش از آن‌که مطمئن شوم باید نگهش دارم.»

زن پارچه را باز کرد. سر فرسودهٔ مار را رو به آتش چرخاند و بعد آن را میان وسایل خودش گذاشت.

تامار بد خوابید. صبح، کاروان را تماشا کرد که دور می‌شد؛ اندوهِ از دست دادن و آسودگی، موج‌وار و یکی پس از دیگری، در وجودش بالا می‌آمدند. درونش هیچ صدایی نبود که بتواند تعیین کند کدام احساس درست است.

در امتداد رودخانه برگشت.

کنار کشتزارهای پایین‌دست، کشاورز صدایش کرد. می‌خواست نظرش را دربارهٔ انباری بداند که در فکر ساختنش بود. محصول غله خوب از آب درآمده بود. کشاورزان دیگری هم کشت آن را آغاز کرده بودند. او توضیح داد که همسرش قصد داشت سال آینده در دو بازار نان بفروشد و این کار مستلزم آن بود که خودش مردی ثروتمند شود و جایی داشته باشد تا شواهدش را نگه دارد.

تامار محل پیشنهادی‌اش را بررسی کرد.

«به کرانهٔ رودخانه زیادی نزدیک است.»

«امسال خشک بود.»

چیزی نگفت. کشاورز مسیر نگاهش را تا خطی دنبال کرد که سیلاب روی درختان به‌جا گذاشته بود.

میخ‌های نشانه را به جای بالاتری در دامنه بردند.

وقتی به کوه رسید، مِی با طرحی منتظرش بود. حالا شانزده‌ساله شده بود و دیگر حوصلهٔ پیکره‌های کوچک را نداشت. طرح تالاری را نشان می‌داد چنان پهناور که تامار در نگاه اول مقیاس را اشتباه گرفت.

«این‌ها آدم‌اند؟»

«بله.»

«سقف را چه چیزی نگه می‌دارد؟»

مِی اشاره کرد.

«این نگهش نمی‌دارد.»

«شاید اگر بار را اینجا بگذاریم.»

«این دشواری را جابه‌جا می‌کند.»

«می‌دانم. می‌خواهم جایی باشد که بتوانم رویش کار کنم.»

تامار دوباره نگاه کرد.

آن‌سوی طرح، حیاط پایینی شلوغ بود. پسری داشت خوکی را که میلی به بالا رفتن از پلکان نداشت، بالا می‌برد. دو بازرگان پارچه‌ای را روی دیواری پهن کرده بودند و هرکدام نظر متفاوتی دربارهٔ کیفیتش فریاد می‌زد. از اتاق بچه‌ها، هم‌سراییِ اعتراض به پادشاهی که یکی‌شان در خیال ساخته بود به گوش می‌رسید. لو بیرون کارگاهش نشسته بود و کاسه‌ای میان زانوهایش داشت. جایی کنار خودش برای تامار نگه داشته بود.

تامار پرسید: «این تالار برای چیست؟»

«هنوز تصمیم نگرفته‌ام.»

«این معمولاً جوابی پرهزینه است.»

مِی منتظر ماند و طرح را صاف در برابر باد نگه داشت.

تامار به سقف و الوار و روستاهایی فکر کرد که باید آن را فراهم می‌کردند. به دهانهٔ شگفت‌انگیز تالار فکر کرد. از همین حالا می‌توانست آدم‌هایی را ببیند که زیر آن رفت‌وآمد می‌کردند و کارهایی انجام می‌دادند که هنوز هیچ‌کدام به فکرشان نرسیده بود.

گفت: «فِن را خبر کن. دلش می‌خواهد به ما بگوید احمقیم.»