خلاصه

  • کتسالکواتل پیش از آنکه خونش به آفرینش انسان کمک کند، دچار فروپاشی‌ای مرگ‌مانند می‌شود و دوباره جان می‌گیرد.
  • آیین، انسانیتی پیشین را به‌طرزی خشونت‌بار از نو می‌سازد: استخوان‌هایش خون مار و کار آیینیِ آفرینندگان را دریافت می‌کنند.
  • اسطوره‌های میان‌آمریکایی میان داشتن بدنی سخنگو و برخورداری از حافظه، فهم و تعهد در برابر آفرینندگان تمایز می‌گذارند.
  • کاهنان و آیین‌های خون‌ریزیِ سلطنتی، کردارهای جسمانیِ نهفته در پسِ این روایت دربارهٔ خاستگاه انسان را حفظ می‌کنند.
  • اگر اسطوره را چهرهٔ عمومیِ تشرف بدانیم، انسانیت را همچون چیزی به‌یاد می‌آورد که از راه تولدی دوباره و خطرناک به دست می‌آید؛ چرخش بعدی به‌سوی کشتار کیهانی، استنباطی تاریخی است.

پیش از آنکه مارِ پردار انسانی بیافریند، خود در میان مردگان می‌افتد.

کتسالکواتل برای به‌دست‌آوردن استخوان‌های انسانیتی پیشین به میکتلان فرود می‌رود. استخوان‌ها را به دست می‌آورد، در بقچه‌ای می‌پیچد و می‌کوشد از آنجا بیرون برود. فرمانروای مردگان در مسیرش چاهی می‌کند. بلدرچین‌ها او را می‌ترسانند. می‌افتد، استخوان‌ها پراکنده می‌شوند و برای لحظه‌ای، نجات‌دهندهٔ آن‌ها به جهان مردگان تعلق پیدا می‌کند؛ همان جهانی که می‌کوشید از آن بگریزد. سپس دوباره جان می‌گیرد. می‌گرید، استخوان‌های آسیب‌دیده را گرد می‌آورد و آن‌ها را بیرون می‌برد (افسانهٔ خورشیدها، ترجمهٔ جینجریچ، ص. ۱۷۴).

آفرینش انسان‌ها پس از آن روی می‌دهد. الهه‌ای استخوان‌ها را می‌ساید. کتسالکواتل می‌گذارد خونش بر آن‌ها فروچکد. خدایان دیگری نیز در کفاره‌گزاری شرکت می‌کنند. انسانیت در دلِ آیینی آغاز می‌شود.

مار، فرود به جهان زیرین، گسست هولناک زندگی، بازگشت و آیین خون، آفرینش انسان را به آیین مارِ آگاهی پیوند می‌دهند. اسطورهٔ آفرینش همچون تشرفی می‌خوانَد که تا مقیاس یک گونه گسترش یافته است. کتسالکواتل پیش از آنکه آفریننده شود، در جایگاه فردِ در حال تشرف قرار می‌گیرد. او از گذری می‌گذرد که خود آن را برای دیگران ممکن خواهد کرد.

کتسالکواتل به سرای مردگان وارد می‌شود #

افسانهٔ خورشیدها برای جهان زیرین دروازه‌بانی و آزمونی در نظر می‌گیرد. میکتلان‌تکوتلی از کتسالکواتل می‌خواهد در صدفی سوراخ‌نشده بدمد و آن را چهار بار گردِ جایگاه گران‌بهایش بگرداند. کتسالکواتل از کرم‌ها می‌خواهد در صدف سوراخ‌هایی ایجاد کنند و از زنبورها می‌خواهد آن را به صدا درآورند. شیئی خاموش به یاری موجودات زندهٔ پنهان، صدا پیدا می‌کند. استخوان‌ها به او داده می‌شوند؛ سپس فرمانروای مردگان می‌کوشد دوباره آن‌ها را پس بگیرد. کتسالکواتل، برای فریب تعقیب‌کنندگان، از ناهوالِ خود، همزادِ روحانی‌اش، یاری می‌گیرد (لی‌یندا دِ لوس سولِس، صص. ۱۲۰–۱۲۱).

این ماجرا حال‌وهوای یک آزمون دشوار را دارد. مهمان باید کاری ناممکن انجام دهد، به دانشی متوسل شود که در اختیار دروازه‌بان نیست و از قدرتی بگریزد که با آزادکردنش موافقت کرده، اما همچنان قصد دارد او را نگه دارد. دانستنِ چگونگی ورود به قلمرو مرگ فقط نیمی از مسئله است. او باید راه بازگشت را نیز بداند.

چاه، بازگشت را متوقف می‌کند. در ترجمهٔ ویلارد جینجریچ، کتسالکواتل «گویی مرده باشد» می‌افتد و سپس دوباره جان می‌گیرد. خوانش پاتریک یوهانسون از ناهواتل نیز فروپاشی و بیدارشدن را در کانون این ماجرا قرار می‌دهد. رویارویی خدا با مرگ، جسمانی می‌شود. او بقایای انسانیت را با خود می‌برد، در حالی که خود نیز برای مدتی کوتاه به بدنی بی‌حرکت در میان آن‌ها بدل می‌شود (یوهانسون ۲۰۱۴، ص. ۱۹).

پیروزی او آسیب‌هایی بر جای می‌گذارد. پرندگان استخوان‌ها را نوک زده‌اند. او نمی‌تواند میراثی دست‌نخورده را به‌سادگی بازگرداند. باید آنچه باقی مانده گرد آورد و به تاموانچان ببرد؛ جایی که قدرتی دیگر می‌تواند روی آن کار کند.

این آزمون یکپارچگیِ معمول را از میان می‌برد؛ بازگشت مستلزم آن است که یکپارچگیِ دیگری پدید آید. کتسالکواتل از راه سرگشتگی، اندوه، همراهی و بازیابی به آن می‌رسد. جهان انسان‌ها از رهگذر تجربهٔ درماندگی‌ای بنیاد می‌گیرد که بنیان‌گذارش از آن جان به در می‌برد.

استخوان‌های انسانیتی پیشین #

استخوان‌ها به انسان‌هایی تعلق داشتند. کتسالکواتل در میکتلان بقایای مردان و زنان را از پیش حاضر می‌یابد و برای بازگشت در بقچه‌ای می‌پیچد (جینجریچ، ص. ۱۷۴). انسانیت موادِ بازآفرینیِ خود را فراهم می‌کند.

وضعی انسانیِ کهن‌تری در زیر وضعیت تازه نهفته است. مادهٔ آن را می‌توان بازیافت، اما بازیافت به‌تنهایی انسان‌های تازه را به وجود نمی‌آورد. هر آنچه تعیین‌کننده است، هنوز باید رخ دهد: استخوان‌ها باید گردآوری شوند، به جای دیگری برده شوند، ساییده شوند و با خون و کفاره‌گزاریِ جمعی وارد آیینی شوند. آیین مار انسانیتی به‌ارث‌رسیده را از نو می‌سازد.

این اسطوره شاید خاطرهٔ دگرگون‌شدن انسان‌های موجود را حفظ کرده باشد. انسانیت پیشین استخوان‌ها را فراهم می‌کند؛ مارِ تشرف‌یافته و آفرینندگانِ همراهش، راهِ تبدیل‌شدن به چیزی فراتر را فراهم می‌کنند. وضعیت تازه از دلِ وضعیت کهن و از رهگذر گسستی خشونت‌بار رشد می‌کند. پیوستگی به ماده تعلق دارد. گسست در چگونگیِ زنده‌کردن آن نهفته است.

چرا بدنِ سخنگو هنوز شخص نیست #

تصویر آشنای انسان‌هایی که از خاک شکل گرفته‌اند، به پرسشی دربارهٔ ماده پاسخ می‌دهد. تصویر تشرفی به پرسشی دربارهٔ وضعیتِ موجودی که ساخته می‌شود پاسخ می‌دهد. می‌توان بدنی را سرهم کرد، پیش از آنکه توانایی به‌یادآوردن، داوری‌کردن و شناختنِ خود را در جهانی از اشخاص دیگر پیدا کند.

پوپول ووه کیچه‌ای این تمایز را به‌طرزی نامعمول روشن می‌کند. آفرینندگانش، از جمله فرمانروا و مارِ کتزال، نخست موجودی ناپایدار از گل می‌سازند. آن موجود بی‌آنکه دانشی داشته باشد سخن می‌گوید. موجودات چوبی وضع بهتری دارند: سخن می‌گویند و زاد و ولد می‌کنند، اما قلب و ذهن، خون و خاطره‌ای از آفرینندگانشان ندارند. سخن‌گویی و شکل انسانی پیش از زندگیِ به‌راستی انسانی پدیدار شده‌اند (ترجمهٔ کریستنسون، صص. ۶۴–۷۰).

موجودات چوبی می‌توانند کارهایی آشنا انجام دهند، بی‌آنکه در روابطی زندگی کنند که به آن کارها معنا می‌بخشند. در درون، هیچ اذعانی به خاستگاهشان ندارند. آفرینندگان کسی را می‌خواهند که بتواند به آنان پاسخ دهد.

انسان‌های موفق، گوشتی از ذرت می‌یابند و آب خونشان می‌شود. آنان آفرینندگانشان را می‌فهمند و از آن‌ها سپاسگزاری می‌کنند. نخستین بینایی‌شان همه‌چیز را دربرمی‌گیرد؛ سپس خدایان چشمانشان را تیره می‌کنند و دامنه‌ای انسانی برای دیدنشان باقی می‌گذارند (صص. ۱۷۸–۱۸۶).

پس توجه داستان به انسانیت فراتر از ساختن می‌رود. موضوع آن دانش، حافظه، محدودیت‌های ادراک و شناختِ یک تعهد است. وجود انسان بُعدی درونی دارد. حتی این بُعد درونی نیز باید در رابطه‌ای زیست‌پذیر با جهان قرار گیرد.

این‌ها روایت‌هایی متمایز از کیچه و ناهوا هستند. مردم کتسالکواتل در افسانهٔ خورشیدها از استخوان و خون پدید می‌آیند، نه از گل. این دو روایت در کنار هم دو پرسش را حفظ می‌کنند که یک اسطورهٔ آفرینش می‌تواند در هم بفشارد: بدن‌های ما از چه ساخته شده‌اند، و ساکنان آن‌ها چگونه به ذهنی انسانی دست می‌یابند؟ شاید این آفرینش دوم یادگارِ آیینی نیاکانی باشد که شخصی را به هستی می‌آورد و در دلِ داستان‌هایی دربارهٔ به‌هستی‌آوردنِ گونه حفظ شده است. 1

مار و زن بر فراز کاسه #

کتسالکواتل در تاموانچان نمی‌تواند آفرینش را به‌تنهایی به پایان برساند. کوئیلاچتلی، که سیهوآکواتل نیز نامیده می‌شود، استخوان‌های نجات‌یافته را در تشتی گران‌بها می‌ساید. او خون را از آلت تناسلی‌اش بر آن‌ها می‌چکاند. خدایان با هم کفاره‌گزاری می‌کنند و مردم به برکت شایستگی آنان زاده می‌شوند (لئون-پورتییا ۲۰۱۷، ص. ۲۴۳).

این توالی، کارِ زایش را میان چند عامل تقسیم می‌کند. خدا مواد نیاکانی را بازمی‌آورد. الهه آن‌ها را دگرگون می‌کند. بدنِ زایای او خون فراهم می‌کند. جمعی از خدایان نیز کوشش آیینی را بر عهده می‌گیرند. انسانیت هستی خود را از کنشی مشترک میان آفرینندگان می‌گیرد.

ساییدن، بقایای بدن‌ها را با عملی آشنا از آماده‌کردن خوراک درمی‌آمیزد. آنچه زمانی یک انسان بود به ماده‌ای برای حیاتی دیگر بدل می‌شود. خشونتِ جهان زیرین استخوان‌ها را اتفاقی شکسته است؛ الهه آن‌ها را آگاهانه می‌شکند تا آفرینشی تازه آغاز شود.

پوپول ووه در ماجرای جهان زیرین خود عملی مشابه دارد. هوناپو و شبالانکه پیش از آنکه وارد تنورِ گودال شوند، ترتیب می‌دهند که استخوان‌هایشان را مانند ذرت بسایند و در رودخانه بریزند. پس از مرگ، در شکل‌هایی تازه بازمی‌گردند. بعدتر قدرتِ ازهم‌گسستن و بازساختنِ بدن را به نمایش می‌گذارند (صص. ۱۶۴–۱۷۱).

در هر دو روایت، ویرانی می‌تواند به آماده‌سازی بدل شود. بدن به ماده‌ای فروکاسته می‌شود که می‌توان روی آن کار کرد، و زندگی در آن سوی این فرایند پدیدار می‌شود. ساییدن استخوان، آفرینش را به رستاخیز پیوند می‌دهد. آفریننده و فردِ در حال تشرف می‌توانند جایگاهی یکسان در روایت داشته باشند: کسی که می‌داند چگونه می‌توان پس از ازدست‌رفتنِ شکل معمول زندگی، آن را از نو ساخت.

پایان‌بندی ناهوا بُعدی اخلاقی می‌افزاید. مردم ماسهوالتین هستند؛ کسانی که خدایان با کفاره‌گزاری، هستی‌شان را به دست آورده‌اند. لئون-پورتییا پیوند میان آفریده‌شدنشان و متعهدبودنشان را برجسته می‌کند. این واژه در بافت‌های اجتماعی نامِ مردم عادی نیز هست؛ اما داستان در اینجا شایستگی را به توضیحی برای خودِ انسانیت بدل می‌کند (لئون-پورتییا، صص. ۲۴۱–۲۴۳).

انسان‌بودن یعنی زندگی‌ات را مدیون کسی بودن. کسی رنج کشید، دانست چه باید کرد و تو را از این گذراند. این جایگاه اخلاقیِ فردِ در حال تشرف در برابر کسانی است که تولد دوباره را ممکن کردند. وقتی این جایگاه در قالب اسطوره‌ای از آفرینش گسترش می‌یابد، به جایگاه هر انسانی در برابر خدایان بدل می‌شود. شاید آیین نیاکانی در مقام روایتی از دِینی که انسانیت با آن زاده می‌شود، دوام آورده باشد.

بدن کتسالکواتل به انضباطی کاهنانه بدل می‌شود #

کردارهای جسمانیِ کتسالکواتل سرمشقِ کردارهای کاهنان می‌شوند.

در روایت ساهاگون از تولان، کتسالکواتل پاهایش را سوراخ می‌کند، نوک برگ‌های آگاو را به خونش می‌آغارد و نیمه‌شب در چشمهٔ شیپاکویا خود را می‌شوید. متن، این کردار جسمانی را با میراث نهادیِ آن پیوند می‌دهد:

«سوراخ‌کردن پاهایش و جاری‌کردن خونش … کاهنان و خادمان بت‌های مکزیکی همین رسم را پذیرفتند»

— کدکس فلورانسی، کتاب ۳، برگ 10r، ستون اسپانیایی، ترجمهٔ گارسیا گاراگارسا

روایت ناهواتلِ او نیز شیوهٔ زندگی‌اش را سرمشق زندگی کاهنان در مکزیک قرار می‌دهد (پاسترانا فلورس، بحث دربارهٔ برگ 10v).

رنج بنیان‌گذار به برنامهٔ آموزشی بدل می‌شود. نسلی دیگر می‌آموزد بنیان‌گذار چه کرد، با انجام‌دادن آن با بدن‌های خود. خون خدا بر استخوان‌ها و خون کاهن بر خارهای ماگه‌وی به دو روایت متفاوت تعلق دارند، اما رابطه در هر دو یکسان است: خون بخشی از مواجهه‌ای منضبط با نیروی مقدس است.

پژوهش میشل گرالیش خون‌گیری از کاهنان، کاهنان نوآموز و پسرانِ مدرسه‌ای را، از جمله در بسترهای تشرف، مستند می‌کند. این کار برای خود فرد یا جمعیتی بزرگ‌تر شایستگی به ارمغان می‌آورد. انضباط بدنی می‌توانست در خدمت مجازات و مناسک معمول نیز باشد؛ صرفِ حضور آن، مراسم مرگ‌وزندگیِ دوباره را مشخص نمی‌کند (گرالیش 2005، به‌ویژه ص. 308).

مردم شنیدند که چگونه رنج مار، انسانیت را پدید آورد. برخی از مردم آموزش دیدند تا آن رنج را تکرار کنند. رویداد بنیادین، پیکری نهادی یافت.

سالنامه‌های کواوه‌تیتلان ویژگی مهم دیگری را نیز به فرمانروای توبه‌کار، سه آکاتل توپیلزین کتسالکواتل، نسبت می‌دهد. هنگامی که جادوگران او را به قربانی‌کردن انسان‌ها ترغیب می‌کنند، او از سر عشق به مردم تولتک خودداری می‌کند. پیشکش‌های او شامل مارها، پرندگان و پروانه‌هاست. در این روایت، انضباط خودِ بنیان‌گذار در کنار امتناع از سپردن دیگران به مرگ قرار می‌گیرد (ترجمهٔ لئون-پورتییا، «تاریخچهٔ کتسالکواتل، خداوندگار فرزانه»).2

یک سنت می‌توانست توبهٔ کاهنانهٔ مارِ پردار را بستاید و درعین‌حال مناقشه بر سر قربانی‌کردنِ مرگبار را به یاد آورد. خودِ دین تمایزی را حفظ کرد میان دگرگون‌کردن بدن خویش و پیشکش‌کردن زندگی دیگری.

خون، مار را به درون صحنه می‌آورد #

در یاکسچیلان، این پیوند بر سنگ آشکار می‌شود.

سنگ‌نگاره‌ای مایایی نشان می‌دهد که بانوی کَبال شوک زانو زده و طنابی را از زبان خود می‌گذراند، درحالی‌که فرمانروایی ایستاده مشعلی را بالای سر او گرفته است.
آیین خون‌ریزی بانوی کَبال شوک، سردرگاه ۲۴ یاکسچیلان. طناب از زبان او می‌گذرد؛ فرمانروا مشعلی در دست دارد. سدهٔ هشتم، موزهٔ بریتانیا. عکس: سایلو.

بانوی کَبال شوک زیر مشعلی زانو زده و طنابی را از زبان خود می‌گذراند. این نقش‌برجسته، عمل را در چارچوب زندگی تشریفاتیِ سلطنتی جای می‌دهد. سردرگاهی مجاور او را در برابر ماری عظیم نشان می‌دهد که از ظرفی حاوی اوراق آیینی برمی‌خیزد. پیکری در میان آرواره‌های گشودهٔ مار دیده می‌شود (موزهٔ بریتانیا، سردرگاه ۲۵؛ سانچز گامبوا و کرمپل، صص. 1–2).

بانوی کَبال شوک رو به ماری بزرگ و رؤیایی ایستاده که از ظرفی برمی‌خیزد؛ پیکری انسانی در دهان گشودهٔ مار بر سردرگاه ۲۵ یاکسچیلان دیده می‌شود.
مواجهه با مار، سردرگاه ۲۵ یاکسچیلان. آرواره‌های گشوده پیکری را با پوشش تشریفاتیِ تئوتیئواکان آشکار می‌کنند. سدهٔ هشتم، موزهٔ بریتانیا. عکس: سایلو.

سنگ، رنج بدنی را با مواجهه‌ای در سوی دیگر آن پیوند می‌دهد. آیین خون‌ریزی به جهانی از اقتدار نیاکانی و الهی راه می‌یابد. پیکرِ درون آرواره‌ها به شیوه‌های گوناگون، از جمله به‌منزلهٔ تجلی‌ای سلطنتی، تفسیر شده است؛ هویت دقیق او خوانش سیاسی را تغییر می‌دهد. زنی زنده آیینی را اجرا می‌کند و مار به دهانه‌ای بدل می‌شود که حضوری دیگر از آن پدیدار می‌شود.

این‌ها آیین‌های سلطنتیِ مایای کلاسیک‌اند؛ سده‌ها پیش از روایت ناهواتلِ الفباییِ برجای‌مانده. آن‌ها بیانی مستقل از آمریکای میانه برای این پیوند عرضه می‌کنند: خون، میدان تجربه‌ای دگرگون‌شده، میانجی‌گریِ مارگون و اقتدارِ احیاشده. آیین از درون به‌سوی مواجهه‌ای راه می‌گشاید و از بیرون به‌سوی نظم یک جامعه.

آیین نیاکانیِ مارِ آگاهی شاید نوع دیگری از تجربه را ممکن کرده باشد: تجربهٔ کسی که می‌توانست با عاملی نادیدنی مواجه شود، تعهداتی را در درون خود بازشناسد و دگرگون‌شده به میان دیگران بازگردد. مرگ‌وزندگیِ دوبارهٔ هولناک آن تجربه‌ای چنان نیرومند فراهم می‌کرد که زندگی را حول خود سامان دهد. اسطورهٔ آفرینش این ادعا را حفظ می‌کند که دگرگونی تا ژرفای چیستیِ انسان پیش رفت.

روایت بیرونیِ آیین #

Exoteric (ظاهری) واژه‌ای است برای روایت بیرونی: داستانی که می‌تواند فراتر از کسانی که انضباط درونیِ آن را از سر می‌گذرانند، دست‌به‌دست شود. همه می‌توانند بشنوند که مار به قلمرو مرگ رفت و خون انسانیت را پدید آورد. نوآموز باید دریابد که ترک‌کردن، درماندگی و بازگشت، هنگامی که بر خودِ او رخ می‌دهند، چه معنایی دارند.

اسطوره، خاطرهٔ آیین را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کند. داستان می‌تواند از آزمون جان به‌در ببرد، میان نهادها جابه‌جا شود یا خدایانی تازه به خود بگیرد و درعین‌حال توالیِ مهم‌ترین رویدادهایش را حفظ کند. ماجرایی الهی، روایت را در گذر نسل‌ها با خود می‌برد. مراسم، به روایت در پیکری مشخص نیرو می‌بخشد.

در روایت عمومیِ یولنگو از ویتیج و خواهران وگیلک، بلعیدن و بیرون‌افکندن دگرگونی را به همراه می‌آورد. موزهٔ ملی استرالیا این گذر را با ورود پسران به آیین تشرف و بیرون‌آمدنشان در مقام مردان قابل‌مقایسه می‌داند. کنش نیاکانیِ مار و تغییر جایگاهِ فرد زنده، یکدیگر را روشن می‌کنند (استادان کهن، سرزمین آرنهم مرکزی).

بنابراین، موجودات نیاکانی می‌توانند انسان‌ها را در دو مقیاس پدید آورند. در داستان، آن‌ها یک‌بار نظم انسانی را بنیاد می‌گذارند. در آیین، کنششان بار دیگر در دسترس قرار می‌گیرد. جامعه، در کنار توضیحی دربارهٔ ضرورت دگرگون‌ساختن اعضایش، شیوه‌ای برای بازساختن آن‌ها را نیز به ارث می‌برد. بنیان‌گذاران مارگون نخستین اقتدار را به نهادها می‌بخشند؛ آیین‌های خون، آن اقتدار را به تجربهٔ فرد منتقل می‌کنند.

روایت آفرینشخوانش تشرفی
عزیمت به قلمرو مرگجدایی از زندگی روزمره
تکلیف ناممکن، تعقیب، فروپاشیآزمون و ازدست‌دادن چیرگیِ معمول
زنده‌شدن دوباره و بازیابی استخوان‌هابازگشت پس از فروپاشیِ وضعیتی پیشین
آسیاب‌کردن، خون، توبهٔ جمعیحیاتی نو که از رهگذر کار متخصصان آیینی پدید می‌آید
انسانیت هستیِ خود را به سازندگانش مدیون استفرد دگرگون‌شده وارد تعهداتی پایدار می‌شود

آفریننده‌ای وابسته به مار، از گذرگاهی در دل مرگ عبور می‌کند، با مادهٔ سازندهٔ انسانیت بازمی‌گردد و در آیینی مشارکت می‌کند که آن ماده را به انسان بدل می‌سازد. صحنهٔ آفرینش روایتی از چگونگی بازساختن زندگی را حفظ می‌کند.

یک دگرگونیِ دیگر می‌توانست فاصلهٔ هولناک میان آیینی که فرد را زنده بازمی‌گرداند و دینی که مرگ را لازم می‌شمارد توضیح دهد: تغییری در آنچه تصور می‌شد آزمون به انجام می‌رساند. گذر نوآموز، فردی تازه می‌ساخت؛ پیشکشی کیهانی هزینهٔ تداوم جهان را می‌پرداخت. هنگامی که خودِ مرگ به بهای پرداختی بدل شد، بازگشت می‌توانست نصیب خورشید، محصولات کشاورزی یا جامعه شود، درحالی‌که فردِ پیشکش‌شده همچنان مرده می‌ماند. کشتار در مقیاسی بزرگ در هرم مارِ پردارِ تئوتیئواکان، از همان اوایل سدهٔ سوم میلادی وجود داشت؛ افسانهٔ خورشیدها نیز جداگانه مرگ خدایان را برای به حرکت درآمدن خورشید ضروری می‌داند (کاوگیل 2002، ص. 2؛ افسانه، صص. 122–123). گذار تاریخی از تشرف به کشتار کیهانی مستند نشده است. خون‌گیری از خود، در کنار پیشکش‌های مرگبار ادامه یافت. وعدهٔ کهنِ دگرگونی می‌توانست در نظامی دوام آورد که سود آن را به کسی جز رنج‌کشیده منتقل می‌کرد.

تولد دوم #

قدرت داستان کتسالکواتل در روایتِ آفریننده‌ای نهفته است که باید از همان وضعیتی بگذرد که بر آن چیره می‌شود. او پس از آن‌که در بدن خود درمی‌یابد درماندگی چگونه پایان می‌یابد و بازگشت چگونه آغاز می‌شود، انسانیت را از دل مرگ بیرون می‌آورد. سپس ایزدبانو استخوان‌ها را می‌کوبد، خون به لگن می‌ریزد و آفرینندگان جهانی انسانی را به دست می‌آورند.

ساختن بدن‌ها روایتی از ساخته‌شدن اشخاص را نیز در خود داشت. خاک رس، چوب، استخوان و ذرت، تصویرهایی از ماده فراهم می‌کردند. آزمون، خاطره، رؤیا و تعهد، روایتی از جهان درونی انسان عرضه می‌کردند. فرود به جهان زیرین و بازگشت این دو را در تولدی دوم به هم پیوند داد.

آیین مار می‌توانست بزرگ‌ترین دستاورد خود را در قالب آفرینش به یاد آورد، زیرا آفرینش همان چیزی بود که نوآموز تجربه می‌کرد. بدنی که وارد می‌شد، مادهٔ وجودِ فردی را فراهم می‌کرد که بازمی‌گشت. انسانیت از انسانیتی پیشین ساخته شد و آزمون مار، گذرگاه میان آن دو را فراهم آورد. روایت عمومی، عظمت این ادعا را پس از آن‌که تجربه دوردست شده بود حفظ کرد: مار به میان مردگان رفت، خون در کاسه ریخت و ما انسان شدیم.

Sources #

  1. بی‌نام. Leyenda de los Soles. متن ناهواتل، مورخ ۱۵۵۸، در Códice Chimalpopoca، ترجمهٔ پریمو فلیسیانو ولاسکس، دانشگاه ملی خودمختار مکزیک (UNAM)، چاپ ۱۹۹۲، به‌ویژه صفحات ۱۲۰–۱۲۳.
  2. جینجریچ، ویلارد. “Tlamachiliztlahtolçaçanilli: A Performance Translation of the Nahuatl ‘Wisdom-Discourse Fables’ from the Manuscript of 1558”. Estudios de Cultura Náhuatl 28 (1998): 159–196، به‌ویژه صفحهٔ ۱۷۴.
  3. یوهانسون ک.، پاتریک. “Miccacuicatl: cantos mortuorios nahuas prehispánicos. Textos y ‘con-textos’”. Estudios de Cultura Náhuatl 48 (2014)، به‌ویژه خوانش بازگشت کتسالکواتل، صفحهٔ ۱۹.
  4. لئون-پورتییا، میگل. “Los merecidos por el sacrificio de los dioses”. Estudios de Cultura Náhuatl 53 (2017): 241–243.
  5. کریستنسون، آلن جی.، مترجم. Popol Vuh: Sacred Book of the Quiché Maya People. نسخهٔ الکترونیکی ۲۰۰۷ از اثر منتشرشده در ۲۰۰۳. آفرینش، صفحات ۶۴–۷۴ و ۱۷۸–۱۸۶؛ مرگ و بازگشت دوقلوها، صفحات ۱۶۴–۱۷۱.
  6. ساهاگون، برناردینو دِ، و همکاران ناهوا. Florentine Codex, book 3, fol. 10r. نسخهٔ دیجیتال، مؤسسهٔ پژوهشی گتی و کتابخانهٔ مدیچی لورنتسیانا، ۲۰۲۳.
  7. پاسترانا فلورس، میگل. “Tula y los toltecas en los textos de Sahagún”. در El universo de Sahagún. Pasado y presente. Coloquio 2005، دانشگاه ملی خودمختار مکزیک (UNAM)، ۲۰۰۷: ۱۰۷–۱۱۳.
  8. گرالیش، میشل. “Autosacrifice in Ancient Mexico”. Estudios de Cultura Náhuatl 36 (2005): 301–329.
  9. لئون-پورتییا، میگل، مترجم؛ مقدمه از الیسا رامیرس. “Historia del sabio señor Quetzalcóatl”. برگرفته از Annals of Cuauhtitlan. Arqueología Mexicana 53 (2002): 50–53.
  10. موزهٔ بریتانیا. Yaxchilan Lintel 25, Am1923,Maud.5. مدخل مجموعه و گفت‌وگوی کارشناسی.
  11. سانچز گامبوا، آنخل آ.، و گیدو کرمپل. Monuments of Yaxchilan: Lintel 25. منابع مزووب، صفحات ۱–۲.
  12. موزهٔ ملی استرالیا. Old Masters: Australia’s Great Bark Artists. شرح عمومی سرزمین آرنهم مرکزی و شمایل‌نگاری ویتیتج/وَگیلاک.
  13. کاوگیل، جورج ال. Ritual Sacrifice and the Feathered Serpent Pyramid at Teotihuacán, México. گزارش پژوهشی فامسی، ۲۰۰۲، صفحهٔ ۲.

اعتبار تصاویر: عکس‌های یاشچیلان از Sailko / Wikimedia Commons، CC BY-SA 3.0، با اندازهٔ کوچک‌شده برای نمایش.


  1. صورت‌بندیِ ناهواتلِ برجای‌مانده از افسانهٔ خورشیدها به سال 1558 بازمی‌گردد؛ پوپول ووهی کیچه‌ایِ الفبایی نیز به سدهٔ شانزدهم تعلق دارد. نقش‌کنده‌کاری‌های کهن، بخش‌های مهمی از آیین و تصاویر مارگون را تثبیت می‌کنند. بازسازیِ لایهٔ تشرفیِ قدیمی‌تری از آن، تفسیری است؛ متون نه تاریخی برای آغاز آن به دست می‌دهند و نه اثباتی برای خاستگاه زیستیِ آگاهی. ↩︎

  2. آفریننده در افسانهٔ خورشیدها، توبه‌کارِ تولان در روایت ساهاگون، و فرمانروا در سال‌نامه‌ها به روایت‌هایی مرتبط اما متمایز تعلق دارند. نام مشترک و پیوندهای آیینی آن‌ها اهمیت دارد، بی‌آنکه آن‌ها را به زندگی‌نامه‌ای تاریخی و پیوسته بدل کند. ↩︎