خلاصه

  • نیا-استرالیایی بازسازی‌شده، نیای تقریباً همهٔ زبان‌های بومیان استرالیاست. در این زبان برای گفتن «من» از ŋa- استفاده می‌شد و این «من» هنوز هم در سراسر قاره به چشم می‌خورد؛ از ngaju در زبان وارلپیری در بیابان گرفته تا ngay-pa در زبان بورارا در سرزمین آرنهم.
  • همین «من» آن‌سوی آب، در دو خانوادهٔ زبانی کوچک در ساحل گینهٔ نو که روبه‌روی استرالیا قرار دارند، نیز دیده می‌شود: ŋəna در خانوادهٔ رودخانهٔ پاهوتوری و ŋəl در خانوادهٔ رودخانهٔ بولاکا.
  • تا حدود ۹۰۰۰ سال پیش، دو ساحل یک سرزمین واحد بودند. هیچ‌کس نمی‌داند نیا-استرالیایی چند سال قدمت دارد. اگر قدمتش به پیش از بالا آمدن دریا برسد، خاستگاهش شاید اکنون کف دریای آرافورا باشد و «من» آن شاید از آنجا در هر دو سو گسترش یافته باشد.

بازسازی تطبیقی به ما امکان می‌دهد به گذشته‌ای دور سرک بکشیم؛ زمانی که این دو قلمرو واج‌شناختی، در مقایسه با امروز، تفاوت کمتری با یکدیگر داشتند. — نیکلاس ایوانز، دربارهٔ استرالیا و گینهٔ نو، ICPhS (2019)


نیا-استرالیایی چیست؟ #

تقریباً هر زبانی که مردم بومی استرالیا هنگام ورود اروپاییان به آن سخن می‌گفتند، از یک نیای مشترک سرچشمه می‌گیرد. زبان‌شناسان، مارک هاروی و رابرت میلهمر، آن زبان را از نظر آواها، دستور زبان و هسته‌ای از واژگان بازسازی کرده‌اند و آن را نیا-استرالیایی نامیده‌اند ([نیا-استرالیایی](/fa/posts/proto-australian/ آنچه را بازسازی کرده‌اند شرح می‌دهد).

آن‌ها همچنین می‌گویند این زبان کجا رایج بوده است. خانوادهٔ زبانی معمولاً در جایی پدید می‌آید که شاخه‌هایش بیشترین تنوع را دارند، زیرا آنجا بیش از هر جای دیگری فرصت انشعاب داشته‌اند؛ و شاخه‌های زبان‌های استرالیا در شمال دور به‌هم‌فشرده‌اند. «منطقه‌ای که بیشترین شمار زبان‌های منزوی را دارد، بیشترین تنوع را نیز دارد. در استرالیا، آن منطقه سرزمین شمالی است» (Harvey and Mailhammer 2025). نیکلاس ایوانز این نکته را صریح‌تر بیان کرده است: شمال «شاید ۹۰٪ از تنوع زبان‌ژنتیکی استرالیا را در یک‌هشتم مساحت آن در خود جای داده باشد» (Evans 2003, p. 1).

نیا-استرالیایی «من» را چگونه می‌گفت؟ #

با ŋa-؛ خیشومیِ کامیِ نرمِ آغازِ واژه، همان آوایی که در انگلیسیِ sing در پایان واژه شنیده می‌شود. هاروی و میلهمر ضمیر مستقل را به صورت *ŋaj بازسازی می‌کنند.

بازمانده‌های آن همه‌جا هستند. در زبان‌های پاما-نیونگایی که ۹۰٪ قاره را پوشش می‌دهند، «من» در وارلپیری ngaju، در گامی‌لَرای ngaya و در پیتجانتجتجارا ngayulu است. در خانواده‌های شمالی، این واژه در وورورا ngayu، در بورارا ngay-pa و در نگان‌دی ngaya است؛ و در بسیاری از آن‌ها همین هجا به‌صورت پیشوند nga- به ابتدای فعل می‌چسبد و معنای «من» می‌دهد. این یکی از پایدارترین عناصر این خانواده است. زبان‌های استرالیایی واژه‌ها را به‌سرعت جایگزین می‌کنند؛ تا اندازه‌ای به این دلیل که واژه‌هایی را که آوایشان شبیه نام فرد مرده‌ای است کنار می‌گذاشتند. واژهٔ «من» تقریباً تغییر نکرده است.

این «من» در کجاهای دیگری هم دیده می‌شود؟ #

آن‌سوی آب. در ساحل جنوبی گینهٔ نو، میان رودخانهٔ فلای و مِراوکه، سه خانوادهٔ زبانی کوچک وجود دارد که به خانوادهٔ ترنس-گینهٔ نو (Trans-New Guinea) تعلق ندارند؛ خانوادهٔ بزرگی در ارتفاعات که زبان‌هایش بیشتر برای گفتن «من» از n- استفاده می‌کنند (na در مِلپا، no در دونا). دو خانواده از آن سه، «من» را به شیوهٔ استرالیایی می‌گویند.

  • رودخانهٔ پاهوتوری، در ساحل پاپوآ گینهٔ نو روبه‌روی جزیرهٔ سایبای در تنگهٔ تورس قرار دارد. هر شش زبان این خانواده ŋəna یا ŋən می‌گویند (Lindsey 2019, p. 234) و مالکوم راس «من» را در نیای آن‌ها به صورت *ŋa-na بازسازی می‌کند (Ross 2005, p. 39).
  • رودخانهٔ بولاکا، در ساحل آرافورا، در غرب مِراوکه قرار دارد. تینا گرگور در دو روستای یِلمِک «من» را به صورت ŋəl، در دو روستای دیگر به صورت ŋər و در زبان ماکلو به صورت ŋəlo ثبت کرده است (Gregor 2021, p. 26). یلمک همچنین برای نشان دادن «مرا» به‌عنوان مفعول فعل، از پیشوند ŋə- استفاده می‌کند (صص. ۴۸، ۲۱۶–۲۱۸)؛ درست همان‌طور که زبان‌های شمال استرالیا nga- را به فعل می‌افزایند.
Map / The drowned north

The north as the sea rose

Map of northern Sahul as the sea rose, with first-person forms on both shoresA dot-matrix map of northern Australia and southern New Guinea. Bright dots are land today; darker dots are seafloor that was dry land at the chosen sea level; tiny dots are land the sea had already taken; round teal dots are Lake Carpentaria. The map opens at the glacial maximum, when New Guinea and Australia were one country. 115 amber dots are Proto-Australian languages whose word for “I” begins with ŋ. Named markers pick out the Pahoturi River, Bulaka River and Yam families on the New Guinea shore, the Torres Strait languages, and Tiwi. TiwiTiwi KuneMawngBurarraMaklewYelmekBulaka R. Ngkolmpu (Kanum)Wik-NgathanKomnzoYam EndePahoturi R. Kalaw Lagaw YaSaibai Meriam MirMer
  • Proto-Australian “I” in ŋ- (115)
  • Other forms (646)
  • Named language (amber centre: “I” in ŋ-, on either shore)
  • Outside Proto-Australian
  • Land today
  • Dry land then, sea today
  • Drowned by this step
  • Lake Carpentaria
Sea levels and dates from Sloss et al. (2018), Chivas et al. (2001) and Brockwell et al. (2011); the steps are 20,000 years ago (−120 m), 11,700 (−53 m), 10,000 (−30 m), 9,000–8,000 (−12 m) and 7,700 (today’s level). Land is drawn from today’s seafloor (ETOPO1, median depth of each 0.1° cell). That is a rough guide: sediment has since filled the Gulf, and reefs grew up in Torres Strait after the flood, so both look shallower here than they were. Lake Carpentaria is drawn brim-full, as the basin the Arafura Sill closes off, from GEBCO 2020: everything below 55 m that the sill holds in. One dot per language at Glottolog’s approximate coordinates, from ASJP, TransNewGuinea.org and Bowern’s Pama-Nyungan data; Austronesian languages are left out.

بارگیری داده‌ها (CSV)

رودخانهٔ بولاکا مورد گویاست. این منطقه روبه‌روی جزایر تنگهٔ تورس نیست؛ جایی که گویشوران زبان‌های استرالیایی و پاپوآیی قرن‌ها با هم دادوستد و ازدواج کرده‌اند. این منطقه رو به دریای باز است و آن‌سوی دریا، حوضهٔ قدیمی خلیج کارپنتاریا قرار دارد. تماس با جزایر توضیح مناسبی برای وجود یک «من» استرالیایی در آنجا نیست.

خانوادهٔ سوم، یام، ویژگی‌های دیگری را حفظ کرده است. زبان‌هایش فاعلِ فعل متعدی را با حالت ارگاتیو نشان می‌دهند؛ کاری که بیشتر زبان‌های استرالیایی انجام می‌دهند، اما بیشتر زبان‌های گینهٔ نو انجام نمی‌دهند (Döhler 2018, p. 99). همچنین، وقتی ایوانز نظام‌های آوایی نیاهای یام و پاهوتوری را بازسازی کرد، دریافت که آن‌ها بیش از نوادگان امروزی‌شان به زبان‌های استرالیایی شباهت داشته‌اند: نیا-پاهوتوری پنج روان‌دار داشته است؛ «ویژگی‌ای بسیار نامعمول برای یک زبان پاپوآیی، اما نسبتاً عادی برای یک زبان استرالیایی». جمع‌بندی او این بود: «هم نیا-یام و هم نیا-پاهوتوری بسیار بیش از نوادگان امروزی‌شان به زبان‌های استرالیایی می‌مانند» (Evans 2019). رایان چون نتیجه می‌گیرد که «تماس با حوزهٔ زبانی استرالیا در شکل‌گیری هر دو نقش داشته است» (Chon 2025).

نیا-استرالیاییساحل گینهٔ نو
«من»*ŋajپاهوتوری ŋəna، ŋən؛ یلمک ŋəl، ŋər؛ ماکلو ŋəlo
«من» روی فعلپیشوند nga- در خانواده‌های شمالیپیشوند مفعولیِ یلمک ŋə-
حالت دستوریارگاتیوارگاتیو در یام
آواهاروان‌دارهای فراوان، همخوان‌های برگشتهپنج روان‌دار و همخوان‌های برگشته در نیا-پاهوتوری؛ انسدادی‌های برگشته در نیا-یام

از هر جهت دیگر، این زبان‌ها پاپوآیی‌اند. واژه‌هایشان برای «تو» با b- و o- آغاز می‌شوند، درست مانند همسایگان شمالی‌شان. آنچه استرالیایی به نظر می‌رسد، قدیمی‌ترین و محافظه‌کارترین بخش هر زبان است: شخص اول، حالت فاعل و آواهایی که کودک نخست از همه می‌آموزد. این همان چیزی است که از یک لایهٔ کهن پس از هزاران سال جدایی برجا می‌ماند؛ و ایوانز روند را همین‌گونه می‌خواند: زبان‌های گینهٔ نو طی هزاره‌ها «کمتر و کمتر به زبان‌های استرالیایی شبیه شده‌اند»، از زمانی که «آب‌های تنگهٔ تورس آن‌ها را از پهنهٔ واج‌شناختی استرالیا جدا کرد».

پیش از بالا آمدن دریا، شمال چه شکلی داشت؟ #

در اوج آخرین عصر یخبندان، حدود ۲۰٬۰۰۰ سال پیش، سطح دریا حدود ۱۲۰ متر پایین‌تر از امروز بود. استرالیا و گینهٔ نو یک سرزمین واحد بودند. خلیج کارپنتاریا خشک بود و در حوضه‌اش دریاچهٔ کارپنتاریا قرار داشت؛ دریاچه‌ای «با پهنایی تا ۲۵۰ کیلومتر و درازی ۵۰۰ کیلومتر» که پیرامونش را چمنزار فراگرفته بود (Sloss et al. 2018). ساحل سرزمین شمالی در فاصله‌ای دور، بر بستری قرار داشت که امروز کف دریاهای آرافورا و تیمور است.

سپس یخ‌ها ذوب شدند و آب به‌سرعت شمال را فراگرفت. حدود ۱۱٬۷۰۰ سال پیش، دریا از روی آستانهٔ آرافورا گذشت و به دریاچه وارد شد؛ و تا ۱۰٬۰۰۰ سال پیش، خلیج به پهنه‌ای از آب شور تبدیل شده بود. در سراسر استرالیا، خط ساحلی «به‌طور میانگین ۱۳۹ کیلومتر» جابه‌جا شد و بیشترین زمین در شمال‌غربی از دست رفت: «بیش از ۳۰۰ کیلومتر در محدودهٔ خلیج کمبریج، رودخانهٔ کیپ و رودخانهٔ دالی». در بعضی نقاط، خط ساحلی «در هر نسل حدود ۳ کیلومتر» پیشروی کرد (Williams et al. 2018). مردمان آنجا سرزمینشان را چنان سریع از دست دادند که می‌توانستند شاهد ناپدیدشدنش باشند.

چند سال پیشرویدادمنبع
حدود ۲۰٬۰۰۰سطح دریا حدود ۱۲۰ متر پایین‌تر از امروز؛ استرالیا و گینهٔ نو یک سرزمین؛ دریاچهٔ کارپنتاریاSloss et al. 2018
حدود ۱۱٬۷۰۰دریا از روی آستانهٔ آرافورا وارد دریاچه می‌شودSloss et al. 2018
حدود ۱۰٬۰۰۰خلیج کارپنتاریا کاملاً دریایی می‌شودSloss et al. 2018
حدود ۹٬۰۰۰–۸٬۰۰۰تنگهٔ تورس به زیر آب می‌رود؛ استرالیا و گینهٔ نو از هم جدا می‌شوندReesink et al. 2009; Reeves et al. 20081
حدود ۷٬۷۰۰سطح دریا به سطح کنونی می‌رسدSloss et al. 2018
حدود ۷٬۰۰۰–۶٬۰۰۰جزیرهٔ گروت آیلند و جزایر تیوی از خشکی جدا می‌شوندBrockwell et al. 2011

نیا-استرالیایی چند سال قدمت دارد؟ #

هیچ‌کس نمی‌داند. واژه‌ها تاریخ خود را با خود حمل نمی‌کنند و روش تطبیقی ساعت قابل‌اعتمادی در اختیار نمی‌گذارد: هاروی و میلهمر یادآور می‌شوند که «نمونه‌های قابل‌اعتمادی نداریم که قدمتشان به بیش از ۱۰٬۰۰۰ سال برسد». بهترین برآورد خودشان این است که نیا-استرالیایی «به‌احتمال زیاد حدود ۶٬۰۰۰ سال پیش در سرزمین شمالی رایج بوده است» (2025). دلیلشان تیوی است. جزایر تیوی حدود ۶٬۰۰۰ سال پیش از خشکی جدا شدند و تیوی از زبان‌های دخترِ نیا-استرالیایی نیست؛ بنابراین به نظر می‌رسد این خانواده پس از آن زمان در سراسر سرزمین اصلی گسترش یافته باشد.

اما این تاریخ، زمان گسترش را مشخص می‌کند، نه زمان پیدایش زبان را. ممکن است زبانی هزاران سال در یک منطقه رایج باشد، پیش از آنکه نوادگانش آنجا را ترک کنند. لاتین قرن‌ها در پیرامون رم رایج بود، پیش از آنکه جمهوری روم آن را در سراسر مدیترانه گسترش دهد. بنابراین نیا-استرالیایی می‌تواند بسیار کهن‌تر از دورهٔ گسترش خود باشد و وجود «من» در ساحل دوردست دلیلی است برای آنکه بپرسیم آیا چنین بوده است یا نه.

آیا خاستگاهش زیر دریای آرافورا بود؟ #

دوباره به محل تمرکز تنوع نگاه کنید. خانواده‌های رودخانهٔ دالی، زبان‌های ایوایدجانیِ شبه‌جزیرهٔ کوبورگ و زبان‌های منزوی‌ای چون گاگودجو، اومبوگارلا و لاراجیا، در امتداد ساحل و بخش‌های پایینی رودخانه‌ها، از دالی تا غرب سرزمین آرنهم، ردیف شده‌اند. آن‌ها در برابر خط ساحلی‌ای متراکم شده‌اند که حدود ۷٬۰۰۰ سال قدمت دارد؛ در بخشی از استرالیا که بیشترین زمین را به دریا باخته است.

وقتی تنوع یک خانواده در امتداد ساحل متمرکز می‌شود، شاید ساحل خاستگاه آن را به دو نیم تقسیم کرده باشد. «در استرالیا»، سرزمین شمالی متنوع‌ترین منطقه است؛ اما این استرالیا، استرالیای امروزی است. پیش از بالا آمدن دریا، زمینی که در برابر سرزمین شمالی قرار داشت، تا گینهٔ نو بی‌وقفه به سوی شمال امتداد می‌یافت. اگر نیا-استرالیایی آن زمان رایج بوده باشد، مرکز جهانش شاید همان دشت بوده باشد؛ دشتی که اکنون کف دریای آرافوراست. با پیشروی آب، گویشورانش احتمالاً به دو سو عقب‌نشینی کرده‌اند: به جنوب، در امتداد رودخانه‌های سرزمین شمالی، و به شمال، به ساحلی که بعدها ساحل گینهٔ نو شد. نتیجه درست همان چیزی خواهد بود که می‌بینیم: عمیق‌ترین شاخه‌های این خانواده در ساحل استرالیا به‌هم‌فشرده‌اند و همان «من» در ساحل روبه‌روی گینهٔ نو باقی مانده است.

دیگران نیز به این ساحل نگریسته و چیزی ویژه در آن دیده‌اند. کریس گاسدن و لسلی هد متوجه شدند که ردپاهای نیاکانی در سراسر خشکی، در دو کرانهٔ دریای آرافورا ــ منطقه‌ای که با بالا آمدن دریا بیشترین دگرگونی را کرد ــ از همه برجسته‌ترند (The Gardens of the Dreaming). ایوانز، که معتقد است زبان‌های استرالیا از نخستین ساکنان پدید آمدند و تأثیر بیرونی اندکی پذیرفتند، تماس‌های اولیه را نیز محتمل می‌دانست: «با گویشوران پاپوایی در شمال کیپ‌یورک و احتمالاً در امتداد دشت‌هایی که زمانی در غرب دریاچهٔ کارپنتاریا، که آن هنگام وجود داشت، قرار داشتند» (Evans 2005, p. 280). آن دشت‌ها همان فلات قاره‌ایِ غرق‌شده‌اند.

برای اثبات آن چه چیزی لازم است؟ #

تنها «من» کافی نیست. تیوی، که زبانی نیا-استرالیایی نیست، برای «من» واژهٔ ngiya را به کار می‌برد (Harvey 2003, pp. 500–501). پس شاید ŋa- به معنای «من» از آن هم کهن‌تر باشد؛ واژه‌ای متعلق به کل جمعیت شمالیِ ساهول، نه فقط نیا-استرالیایی. این با تصویرِ مردمی واحد در دشتی واحد سازگار است، اما به این معناست که «من» به‌تنهایی نمی‌تواند نشان دهد که نیا-استرالیایی از آنجا عبور کرده است. راس، که صورت‌های گینهٔ نو را بازسازی کرد، احتیاطی بجا می‌افزاید: ضمایر شخص اولی از این دست «نشانگرهای بی‌ابهامی برای رابطهٔ تبارشناختی نیستند» (ص. ۳۹).

دلیل اثبات‌کننده چیزی خواهد بود که نیا-استرالیایی ابداع کرده و در سوی گینهٔ نو یافت شود: یکی از نشانگرهای ردهٔ اسمی آن، یک دگرگونی آواییِ خاص خودش، یا ویژگی نامعمولی در یک الگوواره که خانه‌به‌خانه با آن مطابقت داشته باشد. هاروی و میلهمر برای ساختن نیا-استرالیایی در وهلهٔ نخست از همین نوع شواهد استفاده کردند، و هنوز کسی در آن سوی تنگه به جست‌وجوی چنین چیزی نپرداخته است. اکنون این مقایسه امکان‌پذیر است: در یک سو زبانی بازسازی‌شده به نام نیا-استرالیایی داریم و در سوی دیگر نیا-پاهوتوری و نیا-یام.

این ایده پیش‌تر یک بار آزموده شده است. مارک کلندون در سال ۲۰۰۶ پیشنهاد کرد که خانواده‌های زبانی استرالیا حدود ۱۳٬۰۰۰ سال پیش بر روی پل خشکی پدید آمده‌اند و برخی از مردمان آن «با پیشروی سیل به‌سوی شمال و به جایی که امروز گینهٔ نو است کوچ کرده بودند» (Clendon 2006, pp. 44–45). منتقدانش به‌درستی این پیشنهاد را رد کردند: او گونه‌های دستوریِ کلی را با خانواده‌های نادرستِ گینهٔ نو مقایسه کرده بود. ایوانز در پاسخ، به خانواده‌های درست اشاره کرد: «زبان‌های غیرِTNGP که در امتداد ساحل جنوبی گینهٔ نو به آن‌ها سخن گفته می‌شود». این‌ها همان خانواده‌هایی هستند که «من» استرالیایی در آن‌ها پیدا شد.

پس این پرسش همچنان گشوده است، و پرسش خوبی هم هست. واژه‌ای برای «من» در هر دو کرانهٔ دشتی غرق‌شده دیده می‌شود. شاید مردمی که نخستین بار آن را به زبان آوردند، در همان دشت زندگی می‌کردند.


Sources #

۱. Brockwell, Sally, et al. “Holocene settlement of the northern coastal plains, Northern Territory, Australia.” The Beagle 21 (2011): 1–22. ۲. Chivas, Allan R., et al. “Sea-level and environmental changes since the last interglacial in the Gulf of Carpentaria, Australia: an overview.” Quaternary International 83–85 (2001): 19–46. ۳. Chon, Ryan. “Reconstructing the Proto-Pahoturi Consonantal Inventory: Historical Phonology in Southern New Guinea and Beyond.” Oceanic Linguistics 64(1) (2025): 215–245. ۴. Clendon, Mark. “Reassessing Australia’s linguistic prehistory.” Current Anthropology 47(1) (2006): 39–61, همراه با دیدگاه‌هایی از Alpher, Bowern, Clarkson, Evans, McConvell و Nash. ۵. Döhler, Christian. A Grammar of Komnzo. Berlin: Language Science Press, 2018. ۶. Evans, Nicholas. “Introduction: Comparative non-Pama-Nyungan and Australian historical linguistics.” در Evans (ed.)، The Non-Pama-Nyungan Languages of Northern Australia، 3–25. Pacific Linguistics 552, 2003. ۷. Evans, Nicholas. “Australian languages reconsidered: a review of Dixon (2002).” Oceanic Linguistics 44(1) (2005): 242–286. ۸. Evans, Nicholas. “Australia and New Guinea: Sundered hemi-continents of sound.” Proceedings of the 19th International Congress of Phonetic Sciences، Melbourne، 2019. ۹. Gregor, Tina. A Documentation and Description of Yelmek. رسالهٔ دکتری، Australian National University، 2021. ۱۰. Harvey, Mark. “Reconstruction of pronominals among the non-Pama-Nyungan languages.” در Evans (ed.)، The Non-Pama-Nyungan Languages of Northern Australia، 475–513. Pacific Linguistics 552, 2003. ۱۱. Harvey, Mark, and Robert Mailhammer. Proto-Australian: Reconstruction of a Common Ancestor Language. Berlin: De Gruyter Mouton, 2024. ۱۲. Harvey, Mark, and Robert Mailhammer. “New evidence confirms our Indigenous languages have a common source, but how they spread remains a mystery.” The Conversation، 29 January 2025. ۱۳. Lindsey, Kate L. Ghost Elements in Ende Phonology. رسالهٔ دکتری، Stanford University، 2019. پیوست A. ۱۴. Reesink, Ger, Ruth Singer, and Michael Dunn. “Explaining the linguistic diversity of Sahul using population models.” PLoS Biology 7(11) (2009): e1000241. ۱۵. Reeves, Jessica M., et al. “The sedimentary record of palaeoenvironments and sea-level change in the Gulf of Carpentaria, Australia, through the last glacial cycle.” Quaternary International 183 (2008): 3–22. ۱۶. Ross, Malcolm. “Pronouns as a preliminary diagnostic for grouping Papuan languages.” در Pawley, Attenborough, Golson and Hide (eds.)، Papuan Pasts، 15–66. Pacific Linguistics 572, 2005. ۱۷. Sloss, Craig R., et al. “Holocene sea-level change and coastal landscape evolution in the southern Gulf of Carpentaria, Australia.” The Holocene 28(9) (2018): 1411–1430. ۱۸. Williams, Alan N., Sean Ulm, Tom Sapienza, Stephen Lewis, and Chris S. M. Turney. “Sea-level change and demography during the last glacial termination and early Holocene across the Australian continent.” Quaternary Science Reviews 182 (2018): 144–154.


  1. عمق آستانهٔ تنگهٔ تورس ۱۲ متر است (Chivas et al. 2001). اسلوس و همکاران (۲۰۱۸) سطح دریا را در حدود ۹٬۸۰۰ سال پیش، نزدیک به ۲۵- متر، و در ۷٬۷۰۰ سال پیش، در سطح کنونی برآورد می‌کنند؛ بنابراین، تنگه در فاصله‌ای میان این دو زمان به زیر آب رفت. ریوز و همکاران (۲۰۰۸) زمان پیوند دریای مرجان را حدود ۸٬۰۰۰ سال پیش می‌دانند؛ ریسینک، سینگر و دان (۲۰۰۹) حدود ۹٬۰۰۰ سال پیش را ذکر می‌کنند. کالاو لاگاوا یا، زبان جزایر غربی تنگهٔ تورس، برای «من» نیز ngay می‌گوید، اما این زبانی از خانوادهٔ پاما-نیونگایی است که پس از رسیدن دریا به جزایر راه یافت؛ بنابراین، در اینجا شاهدی به شمار نمی‌آید. ↩︎