خلاصه

  • پاما-نیونگان حدود ۹۰٪ از سرزمین اصلی استرالیا را دربرمی‌گیرد؛ ۲۷ خانوادهٔ زبانی دیگر در شمال دور متمرکزند (Bouckaert et al. 2018).
  • دیدگاه غالب، خاستگاه آن را حدود ۵۷۰۰ سال پیش در انتهای خلیج کارپنتاریا می‌داند. تحلیل بیزیِ ۳۰۶ زبان، برای هر یک از فرضیه‌های رقیب «پشتیبانی بسیار اندکی» یافت.
  • اوگرِیدی ریشه را در استرالیای مرکزی-شمالی، وورم در شمال‌غرب و کلندون پس از آخرین عصر یخبندان در رشته‌کوه‌های شرقی جای داد.
  • برخی دیگر گسترش را به پناهگاه‌های عصر یخبندان یا نخستین ساکنان پیوند دادند. دیکسون وجودِ خانواده‌ای را که اصلاً خاستگاهی داشته باشد انکار کرد.
  • خاستگاه‌های پیشنهادیِ همه، به‌جز خاستگاه کلندون، در شمال قرار دارند.

«پس از گشت‌وگذارهای روزانه‌شان برای شکار در خاستگاه کوچکشان در استرالیای مرکزی-شمالی، اعضای جامعهٔ گویشوران نخستین پاما-نیونگان باید مرتباً با عبارتی کلیشه‌ای روبه‌رو می‌شدند: ŋaana minja، چه گوشتی؟» — جفری اوگرِیدی، «پیش‌درآمدهایی بر فهرست ریشه‌های پروتو-هسته‌ای پاما-نیونگان» (۱۹۷۹)، ص. ۱۲۷


چرا پاما-نیونگان به خاستگاه نیاز دارد؟ #

مردم بیش از ۵۰٬۰۰۰ سال است که در استرالیا زندگی می‌کنند، بااین‌حال یک خانوادهٔ زبانی نه‌دهمِ سرزمین اصلی را دربرمی‌گیرد. از میان ۲۸ خانوادهٔ زبانی این قاره، «۲۷ خانواده به شمال دور محدود می‌شوند، حال‌آنکه یک خانواده—پاما-نیونگان—۹۰٪ باقی‌ماندهٔ قاره را دربرمی‌گیرد» (Bouckaert, Bowern and Atkinson 2018, p. 741). نام این خانواده از دو واژه به معنای «مرد» ترکیب شده است: pama در کیپ یورک و nyungar در حوالی پرت.

خانواده‌ای که سراسر یک قاره را می‌پوشاند، اما تنها چند هزار سال قدمت دارد، ناگزیر باید از جایی آغاز شده و بر زبان‌های قدیمی‌تر گسترش یافته باشد. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن به شمال اشاره دارند. نیکلاس ایونز مدلی را خلاصه می‌کند که اکنون بیشتر متخصصان به آن باور دارند: «پاما-نیونگان شاخه‌ای دختر و نسبتاً تازه در درون یک تبارنامهٔ بزرگ‌تر» از زبان‌های استرالیا بوده است و نزدیک‌ترین خواهر آن خانوادهٔ گاروان در جنوب خلیج کارپنتاریاست (Evans 2003, pp. 9–10). پاما-نیونگان همچون یکی از چندین شاخهٔ شمالی آغاز شد و سپس بیشتر قاره را فراگرفت.

محل آغاز آن شاخه، پنجاه سال است که موضوع بحث بوده است. در ادامه، پیشنهادها را همراه با نقشه می‌بینید.

Map / Proposed homelands

Where scholars put the root

Map of the proposed homelands of the Pama-Nyungan language familyA dot-matrix map of Australia and southern New Guinea. Grey dots in the far north, Tasmania and New Guinea mark land where the languages are not Pama-Nyungan; a dashed line marks the frontier. Copper dots mark the shallow shelf that drowned last, after about 10,000 years ago. Amber markers cluster at the base of the Gulf of Carpentaria: Evans and Jones (1997), Bouckaert, Bowern and Atkinson (2018) and, on the drowned plain, Morphy and colleagues (2020). O’Grady (1979) sits in central-northern Australia, Wurm (1972) inland from Eighty Mile Beach in the north-west, and Clendon (2006) along the Great Dividing Range. Dashed rings mark Dixon’s three northern landfalls and Williams’s three Ice Age refuges.Wurm (1972): Inland from Eighty Mile Beach, north-western Australia, Holocene, not datedWurm 1972undatedDixon (1997): Kimberley entry: Kimberley, a northern entry point, c. 40,000–55,000 years agoDixon (1997): Arnhem Land entry: Arnhem Land, a northern entry point, c. 40,000–55,000 years agoO’Grady (1979): Northern Arandic country and the land to its north-east and east, central Northern Territory, 4,000–5,000 years agoO’Grady 19794–5 kaEvans & Jones (1997); Evans & McConvell (1998); McConvell (1996): South-western Gulf of Carpentaria, c. 4,000–6,000 years agoEvans & Jones 19974–6 kaMorphy, Morphy, Faulkner & Barber (2020): The drowned Carpentarian Plain, now the floor of the Gulf, c. 8,000–6,000 years agoMorphy 20208–6 ka, now seabedBouckaert, Bowern & Atkinson (2018): Gulf Plains, at the base of the Gulf of Carpentaria, c. 5,700 years ago (95% range 4,455–6,966)Bouckaert 2018c. 5.7 kaWilliams et al. (2013, 2015): Murray–Darling refuge: Murray–Darling Depression, south-eastern Australia, c. 9,000–7,000 years agoDixon (1997): Cape York entry: Cape York Peninsula, a northern entry point, c. 40,000–55,000 years agoWilliams et al. (2013, 2015): Gulf Plains–Einasleigh refuge: Gulf Plains and Einasleigh Uplands, north Queensland, c. 9,000–7,000 years agoWilliams et al. (2013, 2015): Brigalow Belt South refuge: Brigalow Belt South, inland southern Queensland, c. 9,000–7,000 years agoClendon (2006): The Great Dividing Range and the east coast, After c. 13,000 years agoClendon 2006after 13 kaDixon 1997first landfalls, 40–55 kaWilliams 2015Ice Age refuges, 7–9 ka
  • Gulf proposals, the majority view
  • Pama-Nyungan languages
  • Other language families
  • Last land to drown, after ~10,000 years ago
  • Dry at the glacial low stand
  • Bouckaert’s most probable root
Markers are approximate centres of each proposal, placed from the authors’ own descriptions; ka is thousands of years ago. Amber marks the Gulf proposals, the majority view. Clendon’s band follows the Great Dividing Range, and the halo is the area of highest posterior probability in Bouckaert, Bowern and Atkinson (2018, fig. 1), drawn by eye. The language frontier is simplified, and small Pama-Nyungan pockets on the western Gulf coast are not shown. Seafloor from ETOPO1, banded by the southern Gulf sea-level curve of Sloss and colleagues (2018): the copper shelf, less than 30 m deep, was still dry land 10,000 years ago.

بارگیری داده‌ها (CSV)

بیشتر زبان‌شناسان خاستگاه پاما-نیونگان را کجا می‌دانند؟ #

در انتهای خلیج کارپنتاریا، در دشت‌های ساواناییِ اطراف برکتاونِ امروزی در شمال‌غرب کوئینزلند.

استدلال زبان‌شناختی نخست مطرح شد. ایونز و باستان‌شناس، ریس جونز، عمیق‌ترین انشعاب‌های درون پاما-نیونگان را در پیرامون بخش جنوب‌غربی خلیج یافتند؛ «جایی که به‌طرزی معنادار به نزدیک‌ترین همسایگان غیرپاما-نیونگانی آن نزدیک است» (Evans, comment in Clendon 2006, p. 53). طبق قاعدهٔ معمول، خاستگاه یک خانواده جایی است که کهن‌ترین شاخه‌های آن در نزدیکی یکدیگر قرار دارند.1 پاتریک مک‌کانول در مقالهٔ «بازگشت به بابل» (۱۹۹۶) قدمت زبان نیا را ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ سال برآورد کرد و ایونز و مک‌کانول (۱۹۹۸) گسترش آن را به ابزارها و صورت‌های اجتماعی تازه‌ای پیوند دادند که آن زمان در شواهد باستان‌شناختی پدیدار می‌شدند.

در سال ۲۰۱۸، رِمکو بوکارت، کلر باورِن و کوئنتین اتکینسون این پرسش را با روش‌های آماری آزمودند. آن‌ها ۱۸٬۲۳۸ مجموعهٔ هم‌ریشه را در ۳۰۶ زبان پاما-نیونگانی رمزگذاری کردند و گسترش خانواده را در پهنهٔ جغرافیایی مدل‌سازی کردند. ریشهٔ درخت «در انتهای خلیج کارپنتاریا قرار گرفت، با قدمتی برآوردشده در بازهٔ ۴٬۴۵۵ تا ۶٬۹۶۶ سال (چگالی پسینِ بیشینهٔ ۹۵٪؛ میانگین = ۵٬۶۷۱ سال)» (p. 742). آن‌ها سه سناریوی رقیب اصلی را با این فرضیه مقایسه کردند. «برای خاستگاه‌های پیشنهادی در فرضیه‌های رقیب، از جمله ارتفاعات آیناسلی، رشته‌کوه بزرگ جداکننده، حوضهٔ ماری-دارلینگ و مسیرهای احتمالی کوچ در شمال، پشتیبانی بسیار اندکی وجود دارد.»

این درخت، شاخه‌های جداگانه را نیز تاریخ‌گذاری می‌کند. زبان‌های پامانِ کیپ یورک «پس از ۵۰۷۶ سال پیش از زمان حال» وارد کوئینزلند می‌شوند؛ هم‌زمان با افزایش سکونت در نواحی داخلی آنجا (SI, p. 35).

نویسندگان نشانه‌های ژنتیکی اندکی از مهاجرتی گسترده می‌یابند؛ ازاین‌رو نتیجه می‌گیرند که زبان‌ها «در قالب مجموعه‌ای رو به گسترش از نوآوری‌های فرهنگی منتقل شدند؛ نوآوری‌هایی که احتمالاً جذب و ادغام گروه‌های شکارچی-گردآورندهٔ موجود را تسهیل می‌کردند» (ص. ۷۴۱). در میانهٔ هولوسن، دست‌ساخته‌های سنگیِ پشت‌دار «در گستره‌ای هم‌خوان با پراکندگی زبان‌های پاما-نیونگان» فراوان شدند و با شیوه‌های تازهٔ بهره‌گیری از خشکی و دریا و هنر صخره‌ایِ جدید همراه بودند (ص. ۷۴۵). ژنوم‌ها نیز چیزی را ثبت می‌کنند. مالاسپیناس و همکارانش «گسترش جمعیت در شمال‌شرقی استرالیا در دورهٔ هولوسن… را یافتند که با جریان محدود ژن از این منطقه به سایر نقاط استرالیا همراه بود و با گسترش زبان‌های پاما-نیونگان سازگاری داشت» (Malaspinas et al. 2016, p. 207).

آیا خاستگاه واقعی زیر دریاست؟ #

فرانسیس و هاوارد مورفی و همکارانشان گونه‌ای دیگر از این فرضیه را مطرح می‌کنند که می‌توان روی نقشه نشان داد. زمانی که پروتو-پاما-نیونگان به آن سخن گفته می‌شد، دریا تازه کارِ غرق‌کردن دشت کارپنتاریا را به پایان رسانده بود؛ خشکی و دریاچهٔ بزرگ آب‌شیرینی که زمانی آرنهم‌لند را به کیپ یورک پیوند می‌داد. آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که زبان نیا در واپسین حاشیه‌های این دشت، ۸۰۰۰ تا ۶۰۰۰ سال پیش، در میان مردمی پدید آمد که بالا آمدن آب آن‌ها را به عقب رانده بود. بر پایهٔ این برداشت، ریشه «صرفاً به این دلیل در نزدیکی برکتاون به نظر می‌رسد که نقطهٔ واقعی خاستگاهش اکنون زیر آب است» (Morphy et al. 2020, p. 155). آن‌ها این ایده را «گمانه‌زنیِ امیدوارانه» می‌خوانند و کنار می‌گذارند (ص. ۱۵۶). این فرضیه خاستگاه را تنها اندکی به شمالِ محلِ مورد قبول اکثریت منتقل می‌کند.

آیا پاما-نیونگان در استرالیای مرکزی آغاز شد؟ #

جفری اوگرِیدی چنین می‌اندیشید. او در سال ۱۹۷۹ استدلال کرد که نقشهٔ امروزی «به گسترشی تقریباً انفجاری در گسترهٔ گویشوری پاما-نیونگان در ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیش اشاره دارد» که خانواده را به هفت‌هشتم استرالیا رساند (O’Grady 1979, p. 114). او مرکز پراکندگی را در «بخش شمالیِ گسترهٔ گویشوری آراندی، و نیز سرزمین بلافاصله در شمال‌شرق و شرق آن» قرار داد؛ در میانهٔ قلمرو شمالی، شمالِ آلیس اسپرینگز. شواهد او نیز بار دیگر بر تنوع زبانی استوار بود. زبان‌های غرب، وارلپیری، والمجری و نیانگوماردا، «همهٔ نشانه‌های خویشاوندی ژنتیکیِ نسبتاً نزدیک را دارند»، بنابراین منطقهٔ آن‌ها «دیگر به‌عنوان خاستگاه پاما-نیونگان جذابیت چندانی ندارد» (صص. ۱۱۴–۱۱۵).

اوگرِیدی تصور می‌کرد زبان‌ها از آن مرکز «در همهٔ جهت‌ها» گسترش یافته‌اند. شاخهٔ پامان «حدود ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد» جدا شد و به‌سوی شمال‌شرق، یعنی کیپ یورک و غرب تنگهٔ تورس، حرکت کرد (صص. ۱۱۴–۱۱۵). خاستگاه پیشنهادی او حدود ۶۰۰ کیلومتر در جنوب‌غرب محلِ خلیج قرار دارد و تاریخ‌گذاری او در بخش جدیدترِ بازهٔ بوکارت جای می‌گیرد.

آیا از شمال‌غرب آمده است؟ #

وورم نیز خاستگاه را در شمال قرار داد، اما در سوی دیگر قاره. نقشهٔ او در پژوهش سال ۱۹۷۲ خود، Languages of Australia and Tasmania، آن را در نواحی داخلیِ ساحل ایتی‌مایل، میان پیلبارا و صحرای بزرگ شنی، جای می‌دهد (صص. ۱۶۵–۱۶۶). وورم گسترش را معلول عاملی بیرونی می‌دانست. او آن را با دگرگونیِ زندگی در گینهٔ نو بر اثر ورود مهارت‌های تازه به‌دست دریانوردان مالایو-پلینزی مقایسه کرد و پیشنهاد داد که «نفوذ مالایو-پلینزی که به ساحل شمال‌غربی استرالیا رسیده، شاید به همین ترتیب موجب گسترش فناوری جدید و عنصری زبانیِ تازه در بیشترِ قاره شده باشد» (به نقل از O’Grady 1979, p. 114).2

اوگرِیدی با خاستگاهی شمالی موافق بود، اما نه با این محل: زبان‌های شمال‌غرب، از جمله نیانگوماردا، چنان به هم نزدیک‌اند که نمی‌توانسته‌اند مدت زیادی در آنجا از یکدیگر جدا شده باشند.

آیا از رشته‌کوه‌های شرقی آمده است؟ #

مارک کلندون در سال ۲۰۰۶ جسورانه‌ترین گزینهٔ جایگزین را مطرح کرد. در اوج آخرین یخبندان، بخش‌های داخلی بیابان بودند و مردم در حاشیهٔ جنگلی قاره دوام آورده بودند. کلندون استدلال می‌کند که هنگامی که «اقلیم پس از حدود ۱۳٬۰۰۰ سال پیش از زمان حال گرم‌تر و مرطوب‌تر شد، قاره از پایگاه جمعیتیِ نسبتاً فشرده‌ای دوباره سکونت‌پذیر شد که عمدتاً متشکل از مردمانِ رشته‌کوه بزرگ جداکننده بود» (Clendon 2006, p. 46). زبان‌های آن پایگاه که بر اثر تماس طولانی از پیش به هم شبیه شده بودند، «مدتی پس از ۱۳٬۰۰۰ سال پیش از زمان حال، از خاستگاهشان در رشته‌کوه بزرگ جداکننده به‌سوی غرب گسترش یافتند» (ص. ۴۷). این مدل تقریباً عمق زمانیِ پذیرفته‌شده را دو برابر می‌کند و خاستگاه را در شرق قرار می‌دهد.3

پاسخ‌ها در همان شمارهٔ Current Anthropology محترمانه، اما قانع‌نشده بودند. ایونز این مدل را «تازه و برانگیزاننده» خواند، اما خاطرنشان کرد که ساحل شرقی از نظر زبانی «به‌طرزی چشمگیر همگن» است: «من گزارشی نمی‌شناسم که ساحل شرقی را رقیبی جدی بداند» (ص. ۵۳). در سال ۲۰۱۸، گروه بوکارت محاسبه کرد که برای سازگاری با تاریخ کلندون، کالیبراسیون سنیِ آن‌ها باید بیش از ۵۰٪ قدیمی‌تر باشد (ص. ۷۴۲).

پناهگاه‌های عصر یخبندان و نخستین ساکنان #

دو سناریوی دیگر خاستگاه مشخصی را برنمی‌گزینند.

نخستین فرضیه، گسترش را به پایان عصر یخبندان پیوند می‌دهد. آلن ویلیامز و همکارانش داده‌های رادیوکربنی این قاره را مدل‌سازی کردند و دریافتند که جمعیت‌ها در اوایل دورهٔ بهینهٔ اقلیمی هولوسن، از چند پناهگاه پلیستوسنی به‌سرعت گسترش یافتند. «این پراکندگی از پناهگاه‌های منزوی پلیستوسنی، سازوکاری برای گسترش هم‌زمان ویژگی‌های باستان‌شناختی و زبانی در سراسر قاره در این زمان فراهم می‌کند (برای نمونه، زبان پاما-نیونگان، سبک هنری پانارامیتی و دست‌ساخته‌های پشت‌دار)» (Williams et al. 2015, p. 1). بنا بر فهرستی که گروه بوکارت ارائه می‌کند، این پناهگاه‌ها عبارت‌اند از دشت‌های گلف و ارتفاعات ایناسلی، کمربند بریگالو در جنوب کوئینزلند، و حوضهٔ مِری–دارلینگ. مایک اسمیت، باستان‌شناس، نیز به تاریخی مشابه، حدود ۸٬۰۰۰ سال پیش، رسید (Bouckaert et al. 2018, SI Table 1). یکی از این پناهگاه‌ها با خاستگاه گلف هم‌پوشانی دارد، اما تاریخش برای آن درخت زبانی بیش از حد قدیمی است.

سناریوی دوم از آر. ام. دبلیو. دیکسون پیروی می‌کند؛ او استدلال می‌کرد که زبان‌های استرالیا طی «چند هزار سال» پس از نخستین سکونت، یعنی ۴۰٬۰۰۰ تا ۵۵٬۰۰۰ سال پیش، گسترش یافته‌اند. در این صورت، ریشهٔ خانواده به نخستین فرودها در سواحل شمالی، یعنی کیمبرلی، سرزمین آرنهم و کیپ یورک، می‌رسد (جدول تکمیلی ۱). برای سازگار شدن با این فرضیه، کالیبراسیون بوکارت باید بیش از ۳۰۰٪ قدیمی‌تر باشد (ص. ۷۴۲).

آیا پاما-نیونگان اصلاً یک خانواده است؟ #

خود دیکسون باور نداشت که خانواده‌ای وجود داشته باشد که بتوان برایش خاستگاهی تعیین کرد. در مدل تعادل منقطع او، پس از یک دورهٔ کوتاهِ انشعاب در زمان سکونت، «چند ده‌هزار سال وضعیت تعادلی» در پی آمد که طی آن شمار زبان‌ها کمابیش ثابت ماند و ویژگی‌های فرهنگی و زبانی در مناطق جغرافیایی پراکنده شدند (Dixon 2002, ch. 14). او نتیجه گرفت که «نمی‌توان از “پاما-نیونگان” به‌عنوان یک گروه ژنتیکی دفاع کرد» (Dixon 2002, pp. 48, 53, quoted in Bowern and Atkinson 2012, p. 818).

دیگر متخصصان با لحنی تند پاسخ دادند. اوگریدی و هِیل این ادعا را «گزاف و به‌طرزی آشکار نادرست» خواندند. اِوِنز آزمون تعیین‌کننده را چنین بیان کرد: واژه‌های پاما-نیونگانی، مانند ضمایر آن، در سراسر خانواده دیده می‌شوند، اما «هیچ‌یک از این صورت‌ها هرگز در زبانی غیرپاما-نیونگانی یافت نمی‌شود» (Evans 2005, pp. 262, 269). وام‌گیری به این شکل به مرزهای یک خانواده محدود نمی‌شود، اما وراثت از نیای واحد چرا. از آن زمان، پژوهش‌های محاسباتی درخت‌هایی برای این خانواده ساخته‌اند و سپس به جست‌وجوی ریشهٔ آن پرداخته‌اند.

پس کیپ یورک چه؟ #

کیپ یورک سرشار از زبان‌های پامانی است؛ بسیاری از آن‌ها تفاوت‌های چشمگیری با یکدیگر دارند و این شبه‌جزیره در آن سوی تنگهٔ تورس رو به گینهٔ نو قرار دارد. بااین‌حال، هیچ فرضیهٔ منتشرشده‌ای خاستگاه پاما-نیونگان را در آنجا قرار نمی‌دهد. زبان‌های پامانی یکی از شاخه‌های این خانواده را تشکیل می‌دهند و از جنوب‌غرب به این شبه‌جزیره رسیده‌اند. پژوهش کِنِت هِیل دربارهٔ زبان‌های ویک نشان می‌دهد که این شاخه مدت‌هاست در آنجا استقرار یافته است: «هیچ مکانی بیرون از این منطقه وجود ندارد که بتوان به‌طور معقول آن را خاستگاهی دانست که مردمی ویک‌زبان از آنجا به این ناحیه آمده باشند» (Hale 2021, p. 147). این امر خاستگاهی دیرینه برای ویک در کیپ یورک را اثبات می‌کند، نه خاستگاهی برای پاما-نیونگان.

فرضیه‌ها چه وجه اشتراکی دارند؟ #

فرضیهسالمکانزماناستدلال
وورم۱۹۷۲نواحی داخلیِ ساحل اِیتی مایل، شمال‌غربهولوسن، تاریخ‌گذاری‌نشدهفناوری جدید بر اثر تماس مالایو-پلی‌نزیایی
اوگریدی۱۹۷۹سرزمین شمالی آراندا، شمالِ مرکزی۴–۵ هزار سال پیشزبان‌های غربی برای آنکه ریشه باشند بیش از حد به‌هم‌پیوسته‌اند
مک‌کانول؛ اِوِنز و جونز؛ اِوِنز و مک‌کانول۱۹۹۶–۹۸جنوب‌غرب خلیج کارپنتاریا۴–۶ هزار سال پیشعمیق‌ترین انشعاب‌ها و زبان خواهریِ گاروَن در کنار خلیج
کلندون۲۰۰۶رشته‌کوه بزرگ جداکننده، شرقپس از ۱۳ هزار سال پیشگلوگاه عصر یخبندان در رشته‌کوه‌های شرقی و سپس گسترش به‌سوی غرب
ویلیامز و همکاران؛ اسمیت۲۰۱۳–۱۵پناهگاه‌های دشت‌های گلف–ایناسلی، بریگالو، مِری–دارلینگ۷–۹ هزار سال پیشرشد در اوایل هولوسن از پناهگاه‌ها
پس از دیکسون۱۹۹۷نخستین فرودها در شمال: کیمبرلی، سرزمین آرنهم، کیپ یورک۴۰–۵۵ هزار سال پیشگسترش همراه با نخستین مهاجران
بوکارت، باورِن و اتکینسون۲۰۱۸دشت‌های گلف، پای خلیج۴٫۵–۷٫۰ هزار سال پیشجغرافیای تبارزایی بیزیِ ۳۰۶ زبان
مورفی و همکاران۲۰۲۰دشت کارپنتاریاییِ غرق‌شده۸–۶ هزار سال پیشخاستگاه در دشتِ رو به کوچک‌شدن که اکنون زیر خلیج قرار دارد
دیکسون۱۹۹۷، ۲۰۰۲هیچ‌جا—خانواده‌ای در کار نیست؛ فقط پراکندگی دیرپا

وقتی این فرضیه‌ها روی نقشه کنار هم قرار می‌گیرند، الگویی روشن دیده می‌شود. همهٔ خاستگاه‌های نام‌برده، به‌جز خاستگاه کلندون، در شمال قرار دارند و به زبان‌های غیرپاما-نیونگانی نزدیک‌اند؛ زبان‌هایی که نزدیک‌ترین خویشاوندان این خانواده را در خود دارند. فرضیهٔ وورم تنها فرضیه‌ای است که عامل بیرونی را مطرح می‌کند. بقیه برای توضیح آنچه یک زبان شمالی را در سراسر قاره گسترش داد، به عوامل درون استرالیا ــ ابزارها، آیین‌ها و نظام‌های خویشاوندی جدید یا تغییرات اقلیمی ــ می‌نگرند. بیشتر این پژوهش‌ها در پای خلیج به نتیجه می‌رسند؛ جایی که تنوع زبانی، زبان‌های خواهری و درخت آماری با یکدیگر هم‌خوان‌اند.

برای آشنایی با بافت زبانی گسترده‌تر، بنگرید به پیوند زبان‌های استرالیا و گینهٔ نو و هم‌ریشه‌های پیشنهادی در زبان‌های استرالیا. برای آشنایی با دگرگونی‌های میانهٔ هولوسن که معمولاً گسترش در منطقهٔ گلف را به آن‌ها پیوند می‌دهند، بنگرید به استرالیا و پارادوکس انسان خردمند.


منابع #

  1. Bouckaert, Remco R., Claire Bowern and Quentin D. Atkinson. “The origin and expansion of Pama–Nyungan languages across Australia.” Nature Ecology & Evolution 2 (2018): 741–749. Open copy; Supplementary Information.
  2. Bowern, Claire. “Historical linguistics in Australia: trees, networks and their implications.” Philosophical Transactions of the Royal Society B 365 (2010): 3845–3854.
  3. Bowern, Claire and Quentin Atkinson. “Computational phylogenetics and the internal structure of Pama-Nyungan.” Language 88(4) (2012): 817–845. Open copy.
  4. Clendon, Mark. “Reassessing Australia’s linguistic prehistory.” Current Anthropology 47(1) (2006): 39–61، همراه با دیدگاه‌هایی از N. Evans, P. McConvell, D. Nash و دیگران. Open copy.
  5. Dixon, R. M. W. The Rise and Fall of Languages. Cambridge University Press, 1997.
  6. Dixon, R. M. W. Australian Languages: Their Nature and Development. Cambridge University Press, 2002.
  7. Evans, Nicholas. “Introduction: Comparative non-Pama-Nyungan and Australian historical linguistics.” در N. Evans (ویراستار)، The Non-Pama-Nyungan Languages of Northern Australia. Pacific Linguistics 552. کانبرا: ANU, 2003.
  8. Evans, Nicholas. “Australian languages reconsidered: a review of Dixon (2002).” Oceanic Linguistics 44(1) (2005): 242–286.
  9. Evans, Nicholas and Rhys Jones. “The cradle of the Pama-Nyungans: archaeological and linguistic speculations.” در P. McConvell و N. Evans (ویراستاران)، Archaeology and Linguistics: Aboriginal Australia in Global Perspective، 385–417. Oxford University Press, 1997.
  10. Evans, Nicholas and Patrick McConvell. “The enigma of Pama-Nyungan expansion in Australia.” در R. Blench و M. Spriggs (ویراستاران)، Archaeology and Language II، 174–192. Routledge, 1998.
  11. Hale, Kenneth. “Wik subgroup lexical history.” در P. Sutton and K. Hale، Linguistic Organisation and Native Title. ANU Press، 2021 (نوشته‌شده در 1997).
  12. Malaspinas, Anna-Sapfo, et al. “A genomic history of Aboriginal Australia.” Nature 538 (2016): 207–214.
  13. McConvell, Patrick. “Backtracking to Babel: the chronology of Pama-Nyungan expansion in Australia.” Archaeology in Oceania 31 (1996): 125–144.
  14. Morphy, Frances, Howard Morphy, Patrick Faulkner and Marcus Barber. “Toponyms from 3000 years ago? Implications for the history and structure of the Yolŋu social formation in north-east Arnhem Land.” Archaeology in Oceania 55 (2020): 153–167. نسخهٔ دسترس‌پذیر.
  15. O’Grady, Geoffrey N. “Preliminaries to a Proto Nuclear Pama-Nyungan stem list.” در S. A. Wurm (ویراستار)، Australian Linguistic Studies، Pacific Linguistics C-54 (1979): 107–139.
  16. O’Grady, Geoffrey N. and Kenneth L. Hale. “The coherence and distinctiveness of the Pama-Nyungan language family within the Australian linguistic phylum.” در C. Bowern and H. Koch (ویراستاران)، Australian Languages: Classification and the Comparative Method، 69–92. John Benjamins، 2004.
  17. Smith, Mike. The Archaeology of Australia’s Deserts. Cambridge University Press، 2013.
  18. Williams, Alan N., Sean Ulm, Andrew R. Cook, Michelle C. Langley and Mark Collard. “Human refugia in Australia during the Last Glacial Maximum and terminal Pleistocene.” Journal of Archaeological Science 40 (2013): 4612–4625.
  19. Williams, Alan N., Sean Ulm, Chris S. M. Turney, David Rohde and Gentry White. “Holocene demographic changes and the emergence of complex societies in prehistoric Australia.” PLoS ONE 10 (2015): e0128661.
  20. Wurm, Stephen A. Languages of Australia and Tasmania. Mouton، 1972.

  1. دیوید نش در یادداشتی دربارهٔ کلندون که در همان شماره منتشر شد، خلاصهٔ اِوِنز و جونز از زیرگروه‌ها را چنین می‌خواند که بیشترین تنوع در “roughly the Barkly Tableland” قرار دارد (Nash 2006, p. 54)، درست در جنوب‌غرب خلیج. پاما-نیونگان همچنین دو بلوک دورافتاده دارد که هر دو با بخش غربی خلیج تماس دارند: یولنگو در شمال‌شرقی سرزمین آرنهم و یانیووا در ساحل جنوب‌غربی کارپنتاریا (Evans 2005, p. 262). نقشه مرز را ساده‌سازی می‌کند و این نواحی کوچک را نشان نمی‌دهد. ↩︎

  2. در اینجا، صفحات وورم از طریق خلاصهٔ اوگریدی ارجاع داده شده‌اند؛ خلاصه‌ای که مکان را نیز ذکر می‌کند: “the area inland from the Eighty-Mile Beach… (as Wurm does in his map, p. 166)” (O’Grady 1979, p. 114). متن خود وورم را نمی‌شد به‌صورت آنلاین خواند. ↩︎

  3. مکان کلندون در منابع مختلف به شکل‌های متفاوتی توصیف شده است. باورِن (2010) مدل او را به‌صورت “bottleneck linguistic area which expanded from the South” خلاصه می‌کند و دورهٔ یخچالیِ “peripheral zone” او نیز “the south-eastern corner of the continent centred on southern Victoria and Tasmania, and the south-west of Western Australia” را دربر می‌گرفت (Clendon 2006, p. 42). بااین‌حال، خاستگاهی که او نام می‌برد رشته‌کوه جداکننده است (pp. 46–47) و گروه بوکارت فرضیهٔ او را به‌صورت “Dividing range” کدگذاری کرد. دیوید نش خاطرنشان می‌کند که این منطقه تا جنگل بارانی دیربال در شمال‌شرقی کوئینزلند امتداد می‌یابد (Nash 2006, p. 55). نقشه، خاستگاه کلندون را به‌شکل نواری در امتداد رشته‌کوه نشان می‌دهد. ↩︎