حوای بازگشتی: رویارویی EToC با سودندرف–کوربالیس دربارهٔ ۱۰۰٬۰۰۰ سال گذشته
EToC و سودندرف–کوربالیس همگرا می‌شوند: بازگشت‌پذیری انسان و سفر ذهنیِ خودنوئیتیک در زمان طی ۱۰۰٬۰۰۰ سال گذشته به هم پیوستند و ردپاهای باستان‌شناختی و اسطوره‌ای بر جای گذاشتند.
~/archive
مقاله‌ها 390
زهر کبرا و صرع: از گزارش‌های سال ۱۹۱۰ تا کانال‌های یونی
از تزریق زهر مار برای درمان صرع در دههٔ ۱۹۱۰ تا تعدیل‌کننده‌های کانال‌های یونیِ مشتق از زهر که امروزه برای درمان تشنج و درد به کار می‌روند.
Pirahã در عدن: بازمانده‌ای فراتر از وضعیت انسانی
در چارچوب نظریه‌های آیین حوا و مار استدلال می‌کند که فرهنگ Pirahã الگویی ذهنی متعلق به پیش از هولوسن را حفظ کرده است؛ آن را در تقابل با آگاهی «اوج» در عصر کلوویس قرار می‌دهد و ژنتیک، آیین و اسطوره را …
داستان‌ها، سپس داستانِ «من»: EToC در سراسر پلیستوسنِ پسین و هولوسن
روایتی دومرحله‌ای از آگاهی: زبان و داستان‌ها حدود ۶۰ هزار سال پیش درهم‌جوش می‌شوند؛ «منِ» روایی در هولوسن، از رهگذر شبکه‌های آیینیِ مارمحور با رهبری زنان و فناوریِ ضمیرها پدیدار می‌شود.
جست‌وجوی بریستول برای های-برازیل: شایعات پیشاکلمبی و سفرهای اقیانوس اطلس
جست‌وجوهای بریستول برای یافتن جزیرهٔ افسانه‌ای «برازیل» در اواخر سدهٔ پانزدهم: آنچه منابع می‌گویند، آنچه تلویحاً می‌رسانند، و اینکه شایعه چگونه زمینه‌ساز گام بلند انگلستان به آن سوی اقیانوس اطلس شد.
اشباح عصر یخبندان: اوراسیایی‌های شمالی باستان و میراث جهانی آنان
اوراسیایی‌های شمالی باستان: چه کسانی بودند، فرهنگ عصر یخبندان آنان چه سیمایی داشت و ژن‌ها و نوآوری‌های فرهنگی‌شان امروزه تا چه گستره‌ای امتداد یافته است.
آزمایش‌های جدید دربارهٔ افعی‌ها — فصل دهم (متنِ بازنویسی‌شده به زبان امروزی)
متنِ بازنویسی‌شده به زبان امروزی از فصل دهمِ چاپ انگلیسیِ سال ۱۶۷۳ اثر موسی شاراس، همراه با زمینه‌ای مختصر و پیوندی به منبع در Internet Archive.
پرسش آتمن
آیا هوش مصنوعی می‌تواند یک رمان کوتاه علمی‌تخیلی بنویسد؟
مارِ بی‌خویشتن: تاریخِ ژرفِ بودیسم
از مارهای پارینه‌سنگی و خودآفرینیِ زنانه تا بی‌مرگیِ بودا: پی‌گرفتنِ زنجیره‌ای فرهنگی ـ خونی، از مالتا تا گَنگ، که در قالب بودیسم شکوفا می‌شود.
حاکمیتِ مار: دستور زبانِ کیشِ مار و نظریهٔ حوا از دیدگاه ایرانی
کاوشی ژرف در اسطوره‌های مار در ایران—از ضحاک تا شاه‌ماران و از آناهیتا تا گوشیهر—با پیوند دادن باستان‌شناسی، اوستا و حماسه به الگوی آگاهیِ حوا/کیشِ مار.
نقاب‌ها پیش از نقاب‌ها: تاریخ اشاعه‌گرایانهٔ چهرهٔ آیینی
یک بررسی ژرفِ اشاعه‌گرایانه که سیر آیین‌های نقاب‌دار را از یک کانون واحد در سرزمین شام—نقاب‌های سنگی و جمجمه‌های گچ‌اندود—تا دستور زبان جهانیِ تجسّم روح دنبال می‌کند.
مارها به‌مثابهٔ سطوحِ کنترل: شمایل‌نگاریِ فلات ایران، نظریهٔ حوا و کیشِ مارِ آگاهی
در سراسر فلات ایران، نقش‌مایه‌های مار به‌مثابهٔ واسطی آیینی برای آب، زمان و فرمانروایی عمل می‌کردند—کلیدهایی برای نظریهٔ حوا و کیشِ مارِ آگاهی.
هراکلس و آیین مارِ آگاهی
خوانش ماجراهای هراکلس با ماران—هیدرا، لادون و سربروس—به‌مثابهٔ مراحل تشرف در «آیین مارِ آگاهی» پان‌اوراسیایی، با الئوسیس به‌عنوان سنگ‌تاج آن
هراکلس، مادر کبیر و نظریهٔ حوا: کمربندهای آمازون‌ها، الئوسیس و تشرف
خوانشِ کارهای هراکلس—به‌ویژه کمربند هیپولیتا و تشرف الئوسیس—به‌مثابه خاطره‌های آیینی‌ای که در آن‌ها آگاهی مردانه در حاکمیت مادر کبیر به شاگردی درمی‌آید.
مادر کبیر و روسپیگری مقدس: پدیدارشناسیِ ازدواج مقدس و اِروسِ آیینی
چگونگی پیوند دادنِ مادر کبیر با مناسک جنسیِ معابد از سوی پژوهشگرانِ پیشین—از رهگذرِ ازدواج مقدس، کارگزارانِ تقدیس‌شده و آیین‌های باروری—با استفاده از شواهد یونانی، خاورنزدیکی و رومی.
ایمان نخستینِ نیوتن: بازسازی نخستین دین
چگونگی تلاش آیزاک نیوتن برای بازیابی یکتاپرستی نخستین—با استفاده از نقد متنی، گاه‌شماری و اسطوره به‌مثابه تاریخ، برای بازسازی دینی راستین و جهان‌شمول.
اوزیریسِ نیوتن = باکوس = سِساک
حرکت اوهمریستی نیوتن: چرا دیونیسوس/باکوس را با اوزیریس و پادشاه تاریخی مصری سِساک (با نام‌های دیگر سسوستریس/شیشَق) یکی می‌داند و چگونه آیین‌های باکوسی بازتاب آیین‌های اوزیریسی‌اند.
پرسش آتمن
رمان کوتاه علمی‌تخیلی فلسفی‌ای که خودآگاهی هوش مصنوعی را از منظر کشفِ اول‌شخص و ماهیت بازگشتیِ خودآگاهی بررسی می‌کند.
تابوی زنای با محارم به‌مثابهٔ فناوری‌ای تعیین‌کننده در تاریخ بشر
یک تلفیق گمانه‌زنانه: تابوی اولیه و الزام‌آورِ زنای با محارم، برون‌همسری و شبکه‌های ائتلافی را گسترش داد، اندازهٔ مؤثر جمعیت و هتروزیگوسیتی را افزایش داد و به H. sapiens کمک کرد بر خویشاوندان باستانیِ …
کیهان‌زاییِ زن‌محور در برابرِ مادر اعظم
مفهوم «کیهان‌زاییِ زن‌محور» را تعریف می‌کند و با استناد به شواهد تبارزایشی و باستان‌شناختی استدلال می‌کند که هنر پارینه‌سنگی و الگوهای اسطوره‌ایِ میان‌فرهنگی از وجود چندین آفرینندهٔ زنِ فعال، در …