اگر هوش اجتماعی ما را انسان کرد، زنان نخست انسان شدند
بررسی میکند که مراقبت مادری، پرورش مشارکتی و ائتلافهای زنانه چگونه ممکن است به شکلگیری هوش اجتماعی انسان و خوداهلیسازی کمک کرده باشند.
~/archive
بررسی میکند که مراقبت مادری، پرورش مشارکتی و ائتلافهای زنانه چگونه ممکن است به شکلگیری هوش اجتماعی انسان و خوداهلیسازی کمک کرده باشند.
بررسی دو نظریه دربارهٔ خاستگاه آگاهی انسان: فرقهٔ مار/[نظریهٔ حوا](https://www.vectorsofmind.com/p/eve-theory-of-consciousness-v3) (سم مار) در برابر نظریهٔ میمون نشئه (قارچهای سیلوسایبیندار).
مروری فشرده بر پارادوکس انسان خردمند ــ شکاف معماگونه میان زمان ظهور انسانهای مدرن از نظر کالبدشناختی و زمان پدیدار شدن ویژگیهای مدرن رفتاری، مانند هنر، ابزارهای پیچیده و نمادگرایی.
تحلیلی جامع از پارادوکس انسان خردمند، با تلفیق یافتههای باستانشناختی (ابزارها، هنر و تدفینها) با دادههای دیرینژنتیکی (گزینشهای ژنی مرتبط با مغز و گلوگاههای جمعیتی) برای ارزیابی نظریههای مربوط …
تحلیل اثر قرن نوزدهمی ماکس مولر دربارهٔ مارپرستی، با تمرکز بر شناسایی نمادپردازی مار در سنتهای ودایی و هندواروپایی و مقایسهٔ یافتههای او با اسطورههای جهانیِ مارِ مرتبط با فرضیهٔ مارپرستی.
بررسی شواهد باستانشناختی استرالیا (ساهول) ــ استعمار اولیه، تداوم فناوریهای ساده، و ظهور دیرهنگام هنر پیچیده ــ بهعنوان مطالعهٔ موردیِ کلیدی در تأیید پارادوکس انسان خردمند و شکلگیری دیرهنگام …
مقایسهٔ ظهورِ اوایل هولوسنِ سامانهٔ نمادینِ زمان رؤیای بومیان استرالیا با «انقلاب نمادها»ی نوسنگی در خاور نزدیک، با بررسیِ هنر صخرهای، فناوری، شبکههای مبادله، گسترش زبان و پیامدهای شناختی در …
زئوسِ مارپیکر در آیینهای خِتونی، تئوگونیِ اورفئوسی و اِکپیروسیسِ رواقی، در انطباق با اسطورهٔ کلان/خُردِ هراکلس–دیونیسوس
ژرفسازی تلفیقیِ فرضیهٔ «ذهن آیینیشده» تام فروزه و نظریهٔ «حوا/فرقهٔ مارپرست» اندرو کاتلر، با حلوفصل پارادوکس خردمند از طریق بازگشتپذیریِ میانجیشده بهوسیلهٔ آیین، عاملیت زنان، و جاروبهای …
تلفیق بینشهای توماس فروزه دربارهٔ بیناذهنیت و انکتیویسم با نظریهٔ آگاهی حوا برای ارائهٔ چشماندازی نوین دربارهٔ مسئلهٔ دشوار آگاهی و تکامل تجربهٔ ذهنی.
دفاعی جامع و مبتنی بر شواهد از [نظریهٔ حوا](https://www.vectorsofmind.com/p/eve-theory-of-consciousness-v3) بهعنوان تنها مسیر تکاملی برای خودآگاهی بازگشتی و زبان (یعنی مسئلهٔ والاس).
چگونگیِ آنکه هراکلسِ کیهانی چرخِ زمان را به گردش درمیآورد، حال آنکه دیونیسوس در آیینهای اورفئوسی-باکوسی آن را به سوی رهایی میگرداند.
بررسی تفصیلی نقشهای مکمل هراکلس کیهانی (کرونوس) و دیونیسوس زاگرئوس در تئوگونی اورفیکی، اسطوره، مناسک آیینی و تفسیر نوافلاطونی.
از روایتهای آیینیِ تشرف در گوبکلیتپه تا کیهانشناسیِ تخمجهانِ اورفئوسی، سیرِ دوگانهٔ هراکلس را در مقامِ قهرمانی آدموار و مارِ زمانِ بالدار پی میگیرد.
چرا ادعای لوح سفید مبنی بر اینکه شناخت از دوران پارینهسنگی زبرین تاکنون تکامل نیافته است، با اصول مقدماتی ژنتیک جمعیت ناسازگار است—و دیانای باستانی اکنون چه چیزی را نشان میدهد.
گفتوگو دربارهٔ ایدئالیسم تحلیلیِ برناردو کاستروپ
نووا و فوکسی، نخستین زوجِ مارپیکرِ چین، در قیاس با آدم، حوا و مار؛ با سنجشِ گسترش فرهنگی در برابر آفرینشِ مستقل.
سادهسازیِ تفسیرِ من از کتاب مقدس در قالب چند تصویر
مروری جامع که مفهوم «خودِ روایی» را در حوزههای فلسفه، روانشناسی، علوم اعصاب و نظریهٔ ادبی بررسی میکند.
سیاست هویتی چگونه کارنامهٔ باستانشناختی استرالیا را محو کرد