ده مقاله که نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی را به علم نزدیک میکنند
ده مقالهٔ اخیر در زمینهٔ ژنتیک و علوم اعصاب که بیسروصدا از نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی پشتیبانی میکنند: گزینش در زمینهٔ زبان، روانپریشی و خویشتنِ انسانی.
مقالهها
369 مقالهها
دونگول: مار، چرخانصدا و فرایند مردشدن
در کیپ یورک، «دونگول» هم به «مار» و هم به «چرخانصدا» اطلاق میشود. این چندمعنایی دربارهٔ آیین تشرف، مارگزیدگی و صدای آیینی چه چیزی را آشکار میکند.
درونمایهٔ «زهر» در سنتهای مار-مسیح
آیا نویسندگان گنوسی هرگز از مارِ مسیح بهعنوان موجودی واقعاً زهرآگین—یا بهعنوان پادزهر—سخن میگویند؟ بررسیِ منبعبهمنبع.
درگاههای ظهور: اسطورههای قارهٔ آمریکا از منظر حوا
از سیپاپوهای هوپی تا غارهای آند، روایتهای آفرینشِ جهان نو لحظهای را بازمیتابانند که «حوا» نخستینبار به خود نگریست.
درخت فناوری پارینهسنگی قارههای آمریکا (محوطهها، ابزارها، «حالتها» و شاخصههای فرهنگی)
راهنمایی مبتنی بر جداول متعدد و تنظیمشده محوطهبهمحوطه دربارهٔ فناوریهای پارینهسنگی و شاخصههای فرهنگی در سراسر آمریکای شمالی و جنوبی، با تطبیق آنها با «حالتها» و سنتهای سنگابزاری جهان قدیم.
در نام چه نهفته است؟ فرضیهٔ واژگانیِ سیل عظیم
بررسیِ تکواژههای یگانهای که فرهنگها برای سیل عظیم و ــ نادرتر از آن ــ برای دوران پیش از آن ابداع کردهاند؛ از سومر تا مائوری و از عبری تا کِچوا.
در مورد تماس با جهان قدیم چقدر باید در اشتباه باشیم؟
بررسی نظاممند اینکه باستانشناسی، ژنتیک، زبانشناسی و بومشناسی بیماریها همگی تا چه اندازه باید ناکام مانده باشند تا استقرار گستردهٔ مردمان جهان قدیم در آمریکای پیشاکلمبی واقعیت داشته باشد.
در سایهٔ اطلس: چرا اقیانوس اطلس و آتلانتیس نامی مشترک دارند
اقیانوس اطلس و جزیرهٔ آتلانتیس هر دو نام خود را از تیتان اطلس گرفتهاند. دریابید که اسطورهشناسی و زبان چگونه در ریشهشناسی مشترک آنها به هم میپیوندند.
در ردّ دیدگاه d’Huy دربارهٔ اسطورههای مار
روایتهای شفاهی ۱۰۰٬۰۰۰ سال دوام نمیآورند؛ ریشهٔ اسطورهای ما بسیار متأخرتر است
در ردّ افسانهٔ خودِ باستانیِ بهکمالرسیده: چرا گزارهٔ «ما در ۵۰٬۰۰۰ سال گذشته تغییر نکردهایم» آشکارا نادرست است
دیانای باستانی، امتیازهای چندژنی و ژنتیک روانپزشکی، همگی نشان میدهند که ذهن انسان از عصر یخبندان تاکنون بهطور چشمگیری تکامل یافته است—برخلاف افسانهٔ «۵۰٬۰۰۰ ساله».
در آغاز کلمه بود
مقایسهٔ سازههای روانشناختی با استفاده از بردارهای واژهای
داستانها، سپس داستانِ «من»: EToC در سراسر پلیستوسنِ پسین و هولوسن
روایتی دومرحلهای از آگاهی: زبان و داستانها حدود ۶۰ هزار سال پیش درهمجوش میشوند؛ «منِ» روایی در هولوسن، از رهگذر شبکههای آیینیِ مارمحور با رهبری زنان و فناوریِ ضمیرها پدیدار میشود.
داروین و نظریه حوا دربارهٔ آگاهی
بررسی عمیق اینکه چارلز داروین چگونه ممکن بود به نظریه حوا دربارهٔ آگاهی بنگرد—فرضیهای نوین دربارهٔ تکامل خودآگاهی انسان—و چه جنبههایی از این نظریه او را متقاعد یا شگفتزده میکرد.
داروین دربارهٔ جامعهٔ «بدوی»: حسادت، ازدواج و ژرفای زمان
آنچه داروین واقعاً دربارهٔ نظم اجتماعی انسانهای نخستین گفته است—تکهمسری، چندزنی، چندشوهری، «ازدواج اشتراکی»، مادرتباری، ژرفای زمان و بازخورد ژن–فرهنگ—با نقلقولهایی از منابع اولیه.
داروین دربارهٔ تکامل انسان: بازههای زمانی کوتاه و برهمکنش ژن و فرهنگ
دیدگاههای داروین دربارهٔ سرعت بالای تکامل انسان، که برهمکنش ژن و فرهنگ، شهرت، زبان و نهادهای اجتماعی آن را پیش میرانند.
داروی مار زنگی و چوبغرّان ناواهو
چگونگی آغشتهشدن چوبغرّان ناواهو (tsin ndi'ni') به داروی آیینی و تجسّم نیروی مار در سرود ستارهٔ بزرگ، از جمله پیوندهای آن با خون مار زنگی در فرمولهای زهر تیر و کاربردهای درمانی
خودهای روایی در زمان ژرف
کاوشی ژرفتر در خودِ روایی—لایههای آن، بنیان عصبی، تنوع فرهنگی، و خاستگاههای احتمالی آن در زمان ژرف از رهگذرِ Eve Theory of Consciousness.
خوداهلیسازی انسان: شواهد و نظریههای اصلی
بررسی شواهد ژنتیکی، کالبدشناختی و فرهنگی دال بر اینکه انسانها از طریق «بقای دوستداشتنیترینها» خود را اهلی کردهاند.
خودِ روایی: مروری میانرشتهای بر ادبیات پژوهش
مروری جامع که مفهوم «خودِ روایی» را در حوزههای فلسفه، روانشناسی، علوم اعصاب و نظریهٔ ادبی بررسی میکند.
خودِ داننده و فرضیههای فرسایش Gn
بررسی ژرفِ دو ریشهشناسیِ گمانهزنانه که ضمیر N جهانی را به «دانستن» پیوند میدهند—یا از نظر معنایی (داننده = خود) یا از نظر آوایی (ǵn- > n-).
