خلاصه

  • در میان اونماتجراهای استرالیای مرکزی، اونکورتا، یکی از نیاکان، «پیوسته به خودش نگاه کرد» تا این‌که «به یک اوکنیراباتا بدل شد»؛ اسپنسر و گیلن این واژه را «آموزگاری بزرگ» معنا می‌کنند (۱۹۰۴، صص. ۱۵۵، ۴۰۰).
  • سپس به هر نیایی که می‌بیند می‌گوید: «اگر به نگاه‌کردن به خودت ادامه بدهی، از نظر جسمانی بزرگ می‌شوی و اوکنیراباتا می‌شوی» (ص. ۴۰۱). آن‌ها این کار را می‌کنند و نتیجه می‌دهد.
  • در روایت‌های همسایگان کایتیشِ آنان، ایلینجا «به سایه‌اش (ایلینجا) نگاه کرد و خود را ایلینجا نامید» و آتناتو «خودش را پدید آورد و نامش را به خودش داد» و نخستین چوبِ غرّان را تاب داد (صص. ۴۰۹، ۴۹۸–۴۹۹).
  • نیایی از قوم دیری به مار بدل می‌شود و «خود را آن‌گونه دید که پیش‌تر هرگز خود را ندیده بود» (هاویت ۱۹۰۴، ص. ۸۰۵). در تنگهٔ تورس، ماری به معنای روح، سایه و بازتاب است؛ و به نوآموز مابویاگ گفته می‌شود: «خودت بیندیش» (هَدِن ۱۹۰۴، صص. ۲۱۳، ۳۵۵).
  • این همان نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی است که در قالب اسطوره روایت می‌شود: یک موجود «خود» را کشف می‌کند و دیگران آن را می‌آموزند.

«پس اگر به نگاه‌کردن به خودت ادامه بدهی، از نظر جسمانی بزرگ می‌شوی و اوکنیراباتا می‌شوی.» — اونکورتا خطاب به مردِ کوالپا، در اسپنسر و گیلن، قبایل شمالی استرالیای مرکزی (۱۹۰۴)، ص. ۴۰۱


مارمولکی که به خودش نگاه کرد #

بالدوین اسپنسر و فرانک گیلن در سال‌های ۱۹۰۱–۰۲ استرالیا را از اودنادتا تا خلیج کارپنتاریا پیمودند. آنان در شمالِ آرونتا (آرِرنته، آراندا)، میان اونماتجرا (آنماتیِر) و کایتیش (کایته‌تیه) ــ در قلمرویی که اکنون قلمرو شمالی نام دارد ــ پژوهش کردند. در آن‌جا سنتی را ثبت کردند که آن‌قدر مهم می‌دانستند که آن را دو بار چاپ کردند: یک‌بار به‌اختصار (ص. ۱۵۵) و بار دیگر به‌طور کامل (صص. ۴۰۰–۴۰۳).1

روایت از اومولی-ایلا-اونکیا-اینیکا، در رشته‌کوه هارتس، آغاز می‌شود. در آن‌جا مردی در آلچرینگا، زمان نیاکان، پدیدار می‌شود. کسی او را به دنیا نمی‌آورد. در آغاز مارمولکی کوچک است و نخستین کاری که می‌کند، نگاه‌کردن است:

آن‌گاه به خودش نگاه کرد و گفت: «اوه، من هم مثل تشی خار دارم.» در آغاز تنش خشک بود و نمی‌توانست راه برود؛ اما تمام روز زیر آفتاب دراز می‌کشید، خود را گرم می‌کرد و پاهایش را دراز می‌کرد. پس از مدتی به خودش نگاه کرد و دید که تشی نیست، بلکه اونکورتا، یعنی مارمولکِ جِو، است. — اسپنسر و گیلن ۱۹۰۴، ص. ۴۰۰

بار دیگر نگاه می‌کند. این بار چیزی روی زمین، کنار اوست:

اونکورتای کوچکِ دیگری که از او پدید آمده بود؛ و گفت: «اوه، این درست مثل خود من است.» بارها و بارها نگاه کرد و هر بار همان نتیجه را دید؛ و هر بار گفت: «اوه، این درست مثل خود من است»، تا سرانجام شمار زیادی اونکورتا پیرامونش بودند که همگی از بدن او پدید آمده بودند. — ص. ۴۰۰

آن‌گاه یکی از بدل‌ها می‌میرد و او باید تصمیم بگیرد با خودِ مرده چه باید کرد:

«آن یکیِ مرده منم ــ می‌روم و او را در زمین دفن می‌کنم؛ نه، اندوهم بیشتر از آن است که چنین کنم ــ او را در درخت دفن می‌کنم.» مدت زیادی آرام در همان‌جا ماند و پیوسته به خودش نگاه کرد تا آن‌که تنش کم‌کم بزرگ شد و به اوکنیراباتا ــ مردی بزرگ و خردمند ــ بدل گشت. — ص. ۴۰۰

تمام روش همین است. در یک جا بی‌حرکت می‌نشیند. برای مدتی طولانی و پیوسته به خودش نگاه می‌کند. رشد می‌کند.2

اوکنیراباتا چیست؟ #

این واژه از زبان آرونتاست و اسپنسر و گیلن در پانوشت چنین توضیحش می‌دهند: «نامی که آرونتاها به مردی سالخورده و آگاه از رسوم قبیله‌ای می‌دهند. معنایش آموزگاری بزرگ است» (ص. ۱۵۵، پانوشت).

این عنوان وظیفه‌ای را مشخص می‌کند. ترتیب آیین‌های مقدس آرونتا را «چند تن از بزرگان برجسته‌ای که حاضرند تعیین می‌کنند. مردانی که تجربهٔ فراوان دارند و در این امور صاحب‌نظر شمرده می‌شوند، اوکنیراباتا، یا آموزگاران بزرگ، نامیده می‌شوند» (ص. ۱۷۹). معادل وارامونگاها (وارومونگو)، پورنتوکو، عنوانِ درمانگر وورگایا بود؛ همان کسی که آیین‌های بزرگ مارِ وولونکوا را در حضور آنان رهبری می‌کرد (ص. ۲۲).

اوکنیراباتا آیین‌ها را برپا می‌کند و به دیگران می‌سپارد. روایت می‌گوید نخستین اوکنیراباتا چگونه به این جایگاه رسید. او به خودش نگاه کرد.

«اگر به نگاه‌کردن به خودت ادامه بدهی» #

آن‌گاه مرد بزرگ برمی‌خیزد و راه می‌افتد.

در اونکورتونگا، آریِلکارا را می‌یابد که از توتم ایووتا (والابیِ دم‌میخی) است و روش را به او می‌آموزد:

نخست به او گفت که اگر آرام دراز بکشد، بخوابد و بیدار شود، ایووتای دیگری را کنار خود خواهد دید که درست مانند خودش است؛ سپس ایووتایی دیگر و باز یکی دیگر، و همین‌طور تا آن‌که شمار زیادی ایووتا پدید آیند. بعد، اگر به نگاه‌کردن به خودش ادامه دهد، همان‌طور که برای خودِ اونکورتا رخ داده بود، از نظر جسمانی بزرگ خواهد شد و به اوکنیراباتا بدل خواهد شد. — ص. ۴۰۱

شاگرد روش را می‌آزماید: «ایووتا همان‌طور که به او گفته بود عمل کرد و همه‌چیز همان‌طور پیش رفت که گفته بود» (ص. ۴۰۱).

در اینتوکینا با مردی از توتم کوالپا (موشِ دم‌بلند) روبه‌رو می‌شود. این‌جا درس را از زبان خودِ اونکورتا می‌شنویم:

«نام من اونکورتاست؛ مادری نداشتم؛ اونکورتاهای بسیاری را دیدم که کنارم نشسته بودند و گفتم: همهٔ این‌ها درست مثل خود من‌اند؛ آن‌ها از من پدید آمده‌اند. بعد مدت زیادی به خودم نگاه کردم تا تنم بزرگ شد و به اوکنیراباتا بدل شدم. دیری نمی‌پاید که بچه‌های زیادی نزد تو می‌آیند، همان‌طور که نزد من آمدند؛ آن‌ها درست مثل تو خواهند بود و وقتی ببینی‌شان، می‌گویی: ‹اوه، آن منم›، و باز می‌گویی: ‹اوه، آن منم›، و جمع بزرگی کنار تو می‌نشینند. پس اگر به نگاه‌کردن به خودت ادامه بدهی، از نظر جسمانی بزرگ می‌شوی و اوکنیراباتا می‌شوی.» — ص. ۴۰۱

او همان کلماتی را که باید بگوید، به شاگرد می‌آموزد.

در آوامپانا، او و واراتا، والابی کوچکی که به‌تنهایی کار را آغاز کرده بود، نام‌هایشان را به یکدیگر می‌گویند. واراتا «به خودش نگاه کرده بود»، موهای سیاه زیر بغلش را دیده و نتیجه گرفته بود: «اوه، من درست مثل والابی هستم.» اونکورتا این را تأیید می‌کند: «بله، تو واقعاً والابی هستی.» والابی هم به اونکورتا نگاه می‌کند و می‌گوید خارهای تیزی دارد، مثل مارمولکِ جِو. اکنون هر یک از آن‌ها را دیگری دیده است. سپس «اونکورتا به او گفت که به خودش نگاه کند و به‌زودی بچه‌هایی را پیرامونش خواهد دید که درست مثل خودش‌اند؛ از نظر جسمانی بزرگ خواهد شد و اوکنیراباتا خواهد شد» (ص. ۴۰۲).

آخر از همه، مردی از توتم موش در میان علف‌های تشی نشسته است: «از میان علف‌های تشی به بیرون جستم؛ مادری ندارم.» به او هم همان چیزی گفته می‌شود که به دیگران گفته شده بود (صص. ۴۰۲–۴۰۳).

اسپنسر و گیلن شرح این دیدارها را بی‌پیرایه به پایان می‌برند. اونکورتا به خانه بازمی‌گردد، «پس از آن‌که دستورالعمل‌های مربوط به نگاه‌کردن به خود و دستورالعمل‌های دیگری دربارهٔ تدفین را به آتنونگا داد» (ص. ۴۰۳). دستورالعمل‌های مربوط به نگاه‌کردن به خود: مردم‌نگاران روشی را شنیدند و آن را به‌عنوان یک روش ثبت کردند.

او فرزندانش را به همه‌سو می‌فرستد، «و به آنان می‌گوید که باید به همهٔ بومیان دفن‌کردن در درخت را بیاموزند»، و در سالخوردگی می‌میرد، «در حالی که بر چورینگای خود دراز کشیده است» (ص. ۴۰۳).

آنچه نظریهٔ حوا در روایت اونکورتا می‌شنود #

نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی مدعی است که خودآگاهیِ بازگشتی، یعنی توانایی ذهن برای بازگشت به خود و گفتنِ «من هستم»، کشف شد. کسی نخستین بار چنین کرد و این توانایی سپس از راه آموزش گسترش یافت. تک‌تک اجزای این ادعا در سنت اونماتجراها حضور دارند.

کسی آن را یافت. اونکورتا نه مادر دارد و نه آموزگار. کسی به او نمی‌گوید که نگاه کند.

این یک تمرین است. او «پیوسته نگاه می‌کرد»؛ شاگرد باید «به نگاه‌کردن ادامه دهد». یک نگاه به او می‌گوید چه موجودی است. برای بزرگ‌شدن باید «مدت زیادی» آرام و «در همان‌جا» بماند. این نظریه بر آن است که خودِ آغازین شکننده بود و پیش از آن‌که به «ساختار یکپارچهٔ خود» بدل شود که امروز می‌شناسیم، باید پیوسته از نو ساخته می‌شد. خودِ اونکورتا با تکرار ساخته می‌شود.

این امر آموزش داده می‌شود. حوای میمتیک بر این مشاهده استوار است که «آموختن یک ایده از دیگری» آسان‌تر از کشف آن است. ایووتا، کوالپا، والابی و مردِ موش، همگی آموزش می‌بینند؛ هر یک در اردوگاهی دیگر و هر یک از توتمی دیگر. این آموزش از همهٔ مرزهای تبار می‌گذرد و روایت تأکید دارد که مؤثر است.

این امر با نام و با «من» همراه است. «نام من اونکورتاست.» در روایت کوتاه‌تر، هنگام دیدن بدلش می‌گوید: «اوه، آن منم» (ص. ۱۵۵). من استدلال کرده‌ام که واژهٔ «من» به‌اندازهٔ خود قدمت دارد. در این‌جا، نخستین درسِ نخستین آموزگار، ضمیر اول‌شخصی است که خطاب به تصویر خود بر زبان می‌آورد.

این امر با مرگ همراه است. مرگ نخستین بدل، این کلمات را بر زبانش می‌آورد: «آن یکیِ مرده منم»، و نخستین اندوه را به دنبال دارد: «اندوهم بیشتر از آن است که چنین کنم.» از آن پس، نگاه‌کردن و تدفین با هم از جایی به جای دیگر می‌روند. در سفر پیدایش نیز همین دو با هم پیوند می‌خورند: چشم‌ها گشوده می‌شوند و مرگ وارد می‌شود.

آزمون آزمایشگاهی خودآگاهی، آینه است (گالاپ ۱۹۷۰). فرزندان اونکورتا که روی زمین کنار اویند، آینهٔ او هستند.

یک نکته جایگاه او را در سنتی گسترده‌تر مشخص می‌کند. نخستین پیکر او پیکرِ مارمولکِ آمونگا-کوینیا-کوینیا است.3 در میان آرونتاها، این مارمولک آخرین شکلِ آن دو اونگامبیکولا است که نخستین انسان‌ها را آفریدند. آن دو «با چاقوهایشان بازوها و پاهای نیمه‌ساختهٔ آن‌ها را آزاد کردند، دهان‌هایشان را شکافتند، سوراخ‌های بینی‌شان را باز کردند و پلک‌هایشان را از هم بریدند»، مردان را ختنه کردند و «خود را به مارمولک‌های کوچکی به نام آمونگا-کوینیا-کوینیا بدل کردند» (ص. ۱۵۰). آفرینندگان آرونتایی که به آن مارمولک بدل شدند، چشم‌های نخستین انسان‌ها را گشودند. مارمولک اونماتجرا نخستین موجودی است که چشم به خودش می‌دوزد.

«مادری نداشتم» #

اونکورتا این را می‌گوید و مردِ موش هم همین را می‌گوید. همان فصل نشان می‌دهد این ادعا از کجا می‌آید. دو مردِ مارمولکِ پارنتی از جنوب می‌آیند، مردانی را می‌یابند که کلاغ پیر به‌تازگی از موجوداتی بی‌شکل تراشیده است و «با دندان‌هایشان» آنان را ختنه و زیرختنه می‌کنند (ص. ۳۹۹). روایت دیگری از آن دو پارنتی، فرمانی را که هنگام رفتن می‌دهند نقل می‌کند:

وقتی همه‌چیز تمام شد، به مردان گفتند: «دربارهٔ کاری که با شما شده، چیزی به زن‌ها نگویید، چون این چورینگاست و زنان نباید از آن باخبر شوند؛ آن‌وقت گمان می‌کنند که شما همین‌طور که هستید پدید آمده‌اید.» مردان قول دادند که مطابق دستورشان عمل کنند و در حالی که به خود نگاه می‌کردند، گفتند که شبیه پارنتی‌ها هستند. — ص. ۴۰۵

مردان با عملی ساخته می‌شوند، سپس به خود می‌نگرند، و قرار است زنان گمان کنند که آنان خودبه‌خود پدید آمده‌اند. «مادری نداشتم» صدایی است که از محوطهٔ آیینی مردان برمی‌خیزد. نظریهٔ حوا بر این باور است که زنان نخستین کسانی بودند که «خود» را داشتند، و در این‌جا خودِ بنیان‌گذاران دستور می‌دهند که ساختن مردان از زنان پنهان بماند.

بااین‌همه، زنان در حاشیهٔ داستان اونکورتا حضور دارند. گروهی از زنان که «گفته می‌شد از سرزمین آن‌سوی دریا آمده‌اند» از سرزمین اونماتجرا می‌گذرند و «یکی از آنان را نزد مرد مشهور آلچرینگا، به نام اونکورتا، گذاشتند» (ص. ۴۰۳).

چه کسی نگریست و به چه بدل شد #

اونکورتا تنها نیست. همین کنش در کتاب‌های قدیمی تکرار می‌شود.

مردم (منطقه، سرزمین)موجودآنچه به آن نگریستآنچه گفت یا به آن بدل شدمنبع
اونماتجرا (آنماتیِر)، رشته‌کوه هارتس، قلمرو شمالی، استرالیااونکورتا، مردِ مارمولکِ جِوخودش و اونکورتاهای کوچکِ کنارش«اوه، آن منم»؛ یک اوکنیراباتا، «آموزگاری بزرگ»S&G 1904، صص. ۱۵۵، ۴۰۰–۴۰۳
اونماتجرا، رود وودفورد، قلمرو شمالی، استرالیامردِ کلاغِ پیرخودش، سپس بازوانش«فکر می‌کنم باید شاهین باشم؛ اما نه ــ زیادی سیاه‌ام»؛ سپس «من کلاغم»S&G 1904، ص. ۳۹۹
کایتیش (کایته‌تیه)، غرب بارو کریک، قلمرو شمالی، استرالیاایلینجا، مردِ صاریغسایه‌اش«خود را ایلینجا نامید»S&G 1904، صص. ۴۰۹–۴۱۱
کایتیش، قلمرو شمالی، استرالیاآرینینگا، مردِ آبخودِ دومش، که هنگام طلوع خورشید از او جدا شددو «اوکنیراباتا (آموزگار بزرگ)» که «مدتی دراز تأمل کردند»S&G 1904، ص. ۴۱۸
کایتیش، قلمرو شمالی، استرالیاآتناتو، موجودِ آسمانیهیچ‌چیز پیش از او پدید نیامد«خود را ساخت و نامش را به خود داد»؛ نخستین کسی که چورینگا را چرخاندS&G 1904، صص. ۴۹۸–۴۹۹
آرونتا (آرِرنته)، آلیس اسپرینگز، قلمرو شمالی، استرالیامردی زنده، دههٔ ۱۸۹۰عکسش«درست مثل خود من است»S&G 1899، ص. ۲۰۲
دیری (دیاری)، دریاچهٔ هوپ و نهر کوپر، استرالیای جنوبینگورا-وُردو-پونّوناپوستِ تازه‌اش«خود را آن‌گونه دید که پیش از آن هرگز ندیده بود»؛ ماری به نام کادیمارکاراHowitt 1904، صص. ۸۰۴–۸۰۵
دیری و شش قوم همسایه، نهر کوپر، استرالیای جنوبیآنتی-اتیا، مورا-مورای مینکانیبدنِ رنگین‌کمانی‌اش، پس از سه روز نابیناییبا خود سخن می‌گوید؛ کانون آیینی با خون‌ریزیHowitt 1904، صص. ۷۹۷–۷۹۸
جزیره‌نشینان غربی، تنگهٔ تورس، کوئینزلند، استرالیاخوانندهٔ رقصِ اره‌ماهی«بازتاب خودم در آبگیرهای صخرهٔ مرجانی»ماری: روح، سایه، بازتابHaddon 1904، صص. ۳۴۲–۳۴۳، ۳۵۵
مابویاگ، تنگهٔ تورس، کوئینزلند، استرالیانوآموز (کرنگه)به او گفته می‌شود «چشم‌هایت را به‌سوی آن بگردان»«خودت بیندیش … تو سنگ یا هیزم نیستی»Haddon 1904، صص. ۲۱۳–۲۱۴
جزیره‌نشینان غربی (روایت‌شده در مابویاگ و بَدو)، تنگهٔ تورس، استرالیاتیایاستخوان‌های خودش که به گردن مادرش آویخته بود«فکر می‌کنم باید شبحی باشم (ماری)»Haddon 1904، ص. ۶۱
تاریانا و توکانو، رود اوآوپِس، آمازوناس، برزیلژوروپاری، قانون‌گذارِ سازهای مردان«تصویرِ خودِ او که در آب بازتابیده بود»بنیان‌گذار جشن‌هایی که زنان به بهای مرگ حق دیدنشان را ندارندStradelli 1890، ص. ۸۳۵

ایلینجا از روی سایه‌اش نام خود را برمی‌گزیند #

در غرب بارو کریک، در سرزمین کایتیش، دو موجود از سوراخ کوچکی در زمین بیرون می‌آیند و نمی‌دانند چه هستند. بزرگ‌تر بی‌درنگ تکلیف خود را روشن می‌کند:

تونگالا به سایه‌اش (ایلینجا) نگریست و خود را ایلینجا نامید. — اسپنسر و گیلن ۱۹۰۴، ص. ۴۰۹

کوچک‌تر گمان می‌کند شاید پرندگان کوچکی باشند. بزرگ‌تر می‌گوید: «نه، ما آدم‌های سیاه‌پوستیم.» سپس کوچک‌تر نام را به او بازمی‌گوید: «تو به کارتوییا ایلینجا (سرزمین سایه‌ها) تعلق داری و نامت ایلینجاست» (ص. ۴۱۰). نامی که شخص به خود می‌دهد، وقتی دیگری آن را بر زبان می‌آورد، پابرجا می‌شود.

داستان یک‌راست به چوبِ غرّان می‌رسد. در سرزمین اونماتجرا، پرندهٔ زنگوله‌ای «تمام روز و تمام شب چورینگایش را می‌چرخاند». شبی، هنگامی که آن دو نشسته‌اند و گوش می‌دهند، «چیزی با صدای سوت از کنار سرشان گذشت»: چورینگای پرندهٔ زنگوله‌ای، که «از ریسمانش رها شده بود و یک‌راست به‌سوی دریا پرواز کرده بود» (ص. ۴۱۰).

وقتی از تعقیب آن بازمی‌گردند، دو تا از چهار چورینگای خودشان ناپدید شده‌اند و رد پای زنی را می‌بینند که از اردوگاه بیرون رفته است. زن را در حال آسیاب‌کردن دانه‌های علف پیدا می‌کنند.

آن‌گاه گفت: «چه چیزی به شما بدهم؟» اما ایلینجا که نزدیک او ایستاده بود، بی‌آنکه پاسخی بدهد، با چورینگایی سرش را شکافت و او مرد. خودِ چورینگا نیز دوپاره شد. اردوگاهش را گشتند و سرانجام چورینگاهای دزدیده‌شده را یافتند که زن در یک پیچّی پنهان کرده بود. — ص. ۴۱۱

مردی که از روی سایه‌اش نام خود را برگزید، صدای چورینگای چرخان را می‌شنود و سپس زنی را با تختهٔ مقدس می‌کشد، چون تخته‌ها در ظرف چوبی‌اش بوده‌اند. نام‌گذاریِ خویشتن، چوبِ غرّان و زنی که راز مردان را در اختیار دارد، همگی در یک داستان کوتاه کنار هم آمده‌اند.

سایه در سراسر این قاره از جنسِ خودِ روح است. در میان اوآلالایی‌های (یووالارایی‌های) نیوساوث‌ولز، «هیچ‌کس نمی‌تواند بی‌مولّوویل، سایه‌اش، زنده بماند» (پارکر ۱۹۰۵، ص. ۲۹). یوئین‌های ساحل نیوساوث‌ولز در آیین تشرف می‌آموختند که «این سایهٔ مرد است که نزد دارامولون بالا می‌رود»؛ موجودی که صدایش همان صدای چوبِ غرّان است (هاویت ۱۹۰۴، ص. ۴۹۵). اگر خودت را «سایه» بنامی، خودت را به نام روحت خوانده‌ای.

آتناتو خود را ساخت، نامش را به خود داد و نخستین چوبِ غرّان را چرخاند #

کایتیش‌ها این اندیشه را تا نهایتش پیش می‌برند. آتناتو «اِرتوا اوکنیرّا ــ مردی بسیار بزرگ ــ با چهره‌ای بسیار سیاه است که نامش را از این واقعیت گرفته که مقعد ندارد».

او در گذشته‌ای بسیار دور، دورتر از آلچرینگا، در آسمان پدید آمد. خود را ساخت و نامش را به خود داد. — اسپنسر و گیلن ۱۹۰۴، ص. ۴۹۸

فرزندانش «هیچ چورینگایی به او ندادند و آیین‌های مقدس را برایش اجرا نکردند»، پس آنان را از سوراخی در آسمان به سرزمین کایتیش فرو انداخت: «من، آتناتو، تمام روز این بالا می‌مانم؛ اما شما آن پایین مردانی با گوشتِ فراوان خواهید بود» (ص. ۴۹۹).

آن‌که نام خود را برگزید، این ساز را نیز پدید آورد:

آتناتو نخستین چورینگاها را ساخت و هنگام تشرف فرزندانش آن‌ها را در آسمان چرخاند؛ و اکنون وقتی می‌شنود بومیان بر زمین هنگام تشرف پسران صدای چوبِ غرّان را درمی‌آورند، شاد می‌شود، اما اگر چنین نکنند خشمگین می‌شود. — ص. ۴۹۹

او اجرای این رسم را تحمیل می‌کند. روایت می‌گوید که «روزی در گذشته‌ای دور، در ایریبیلیا، بومیان سرگرم تشرف چند پسر بودند و آن‌قدر خسته بودند که نمی‌توانستند چورینگاها را بچرخانند. آتناتو خشمگین شد و همه را با نیزه زد و به آسمان کشاند. یکی از پسران اِرتواکورکا را خورد، اما دید که گوشتش خوب نیست» (ص. ۴۹۹).

زنان را از این آیین کنار می‌گذارند: «زنان هیچ‌چیز دربارهٔ آتناتو نمی‌دانند، اما گمان می‌کنند غرش چورینگا صدای روحی است که او را تومانا می‌نامند» (ص. ۴۹۹).

چوبِ غرّان با تقلید به زمین آمد. دو مرد به نام تومانا صدای آتناتو را شنیدند و «کوشیدند از او تقلید کنند. نخست از تکه‌های پوست درخت استفاده کردند، اما موفق نشدند تا این‌که چوبِ مولگا را آزمودند». سگ‌های وحشی آن دو را کشتند، اما دو همسایه شاهد ماجرا بودند و «توانستند به دیگر بومیان نشان دهند که چگونه چورینگا بسازند و بچرخانند» (ص. ۵۰۰).

این زنجیره همان زنجیرهٔ اونکورتاست: نخست کسی که خودش را پدید می‌آورد و نامش را به خود می‌دهد؛ سپس شنوندگانی که از او تقلید می‌کنند؛ و شاهدانی که روش را به دیگران نشان می‌دهند. کایتیش‌ها خاستگاه خویشتن و خاستگاه چوبِ غرّان را همچون یک رویداد روایت می‌کنند، و هر دو را چیزهایی می‌دانند که از شخصی به شخص دیگر سپرده می‌شوند.

همزادِ کنارِ هر مرد زنده #

این اسطوره‌ها مبنای آن چیزی‌اند که هر مرد دربارهٔ خودش می‌آموخت. روحِ شخص از نانجای او، یعنی درخت یا صخرهٔ نیا، بیرون می‌آید و روح دومی نیز همراهش می‌آید:

در قبیلهٔ آرونتا، روحِ فرد را ایرونتارینیا می‌نامند و افزون بر آن، روح دومی از نانجا بیرون می‌آید که بومیان آن را آرومبورینگا می‌نامند. این دومی درواقع نوعی همزادِ روح نخست است. — اسپنسر و گیلن ۱۹۰۴، ص. ۴۵۰

کایتیش‌ها آن را آتّامارینیا و اونماتجراها آرونگا می‌نامند. این همزاد مراقب است. شکارچی‌ای «ناگهان به پایین می‌نگرد و درست جایی که می‌خواست پا بگذارد ماری می‌بیند؛ آن‌گاه بی‌درنگ درمی‌یابد که آرومبورینگایش همراه اوست و او را به نگاه‌کردن به پایین واداشته است» (اسپنسر و گیلن ۱۸۹۹، ص. ۵۱۴).

و در دههٔ ۱۸۹۰، در آلیس اسپرینگز، اسپنسر و گیلن دیدند که مردی زنده همان کاری را می‌کند که اونکورتا کرده بود:

چنان‌که روزی یکی از بومیان، هنگامی که با او دربارهٔ این موضوع گفت‌وگو می‌کردیم، به ما گفت: «آن یکی»، و به عکسی که از او گرفته بودیم اشاره کرد، «درست مثل خود من است؛ کانگورو هم همین‌طور است» (جانور توتمیِ او). — اسپنسر و گیلن ۱۸۹۹، ص. ۲۰۲

اونکورتا، با نگاه‌کردن به بدلِ روی زمین، می‌گوید: «این درست مثل خود من است.» مردی از آرونتا، وقتی عکسش را به او می‌دهند، می‌گوید: «درست مثل خود من است.» عبارت‌ها به‌طرزی چشمگیر به هم نزدیک‌اند و حرکت نیز یکسان است: هر یک با انگشت به تصویر خودش اشاره می‌کند.

مارِ دیری که خود را آن‌گونه دید که پیش از آن هرگز ندیده بود #

در جنوب‌شرقیِ سرزمین آرونتا، پیرامون دریاچهٔ اِیر در استرالیای جنوبی، دیری‌ها (دیاری‌ها) افسانه‌های نیاکان مورا-مورای خود را برای مبلغ مذهبی، اتو زیبرت، روایت کردند و ا. و. هاویت آن‌ها را در ۱۹۰۴ به چاپ رساند.

مورا-مورا نگورا-وُردو-پونّونا جانور بزرگی را تا سرزمینی ناشناخته دنبال می‌کند. همین که نیزه‌اش را بلند می‌کند، جانور می‌گوید: «اگر به‌عنوان دوست نزد من می‌آیی، کیرها و کالتی‌ات را زمین بگذار» (بومرنگ و نیزه). با آن کشتی می‌گیرد و خفه‌اش می‌کند. نمی‌تواند آن را بپزد، «زیرا برای او مورا بود». پس:

تصمیم گرفت آن را یک‌جا و خام ببلعد و روبه‌رویش، به شکم روی زمین دراز کشید و از سرش آغاز کرد و آن را آهسته‌آهسته به درون خود کشید. سپس، وقتی چرخید، متوجه شد که بدنش درازتر و درازتر می‌شود، تا سرانجام به جانوری بدل شد. وقتی جانور را به‌جز دمش یک‌سره بلعیده بود، دم ناگهان به چشمش خورد و او را نابینا کرد. — هاویت ۱۹۰۴، ص. ۸۰۴

نابینا، با دنبال‌کردن بوها در باد راه خانه را پیدا می‌کند، و پیچ‌وخم‌های نهر کوپر «از حرکت‌های مارگونِ مورا-مورا در طول راه پدید آمدند». سپس:

همین که پولک‌ها از چشمانش فرو افتادند، بینایی‌اش نیرومندتر و روشن‌تر شد و نقش‌های روی بدنش درخشان‌تر و آشکارتر شدند. چنین بود که در کالیومارو، از سر تا دم، پوستی تازه بر تنش رویید؛ پوستی با نقش‌هایی زیبا و درخشان، و او خود را چنان دید که پیش‌تر هرگز ندیده بود. — ص. ۸۰۵

او «اکنون کادیمارکاراست» و «از کادیمارکاراها با نام ووما نیز یاد می‌شود» (صص. ۸۰۵، ۸۰۱). ووما همان مارِ فرشیِ تپه‌های شنی دریاچهٔ اِیر است.4

این توالی را دنبال کنید: جانوری سخنگو، عملِ خوردن، بدنِ مار، چشم‌هایی که نابینا می‌شوند و سپس بینایی‌شان بازمی‌گردد، پوست‌اندازی، و موجودی که برای نخستین‌بار خودش را می‌بیند. در پیدایش ۳ ماری سخنگو هست، عملِ خوردن هست و «چشمان هر دوی آنان گشوده شد». روایت دیری به‌طرزی چشمگیر به آن نزدیک است و دو نقش را در یک موجود جمع می‌کند: خورنده به مار بدل می‌شود.

افسانه‌ای دیگر همین ماجرا را تکرار می‌کند. آنتی-اتیا سه توده موش را خام می‌بلعد.

سپس ناگهان متوجه شد که دُمی از او می‌روید؛ دم پیوسته بلندتر شد، تا آن‌که نوکش در یکی از چشمانش فرو رفت و او را نابینا کرد. سه روز نابینا ماند، تا این‌که پرده‌ای از روی چشمش افتاد و دید که سراسر بدنش به رنگ رنگین‌کمان است. — ص. ۷۹۷

نخستین کاری که با بینایی تازه‌اش می‌کند، این است که با خودش دربارهٔ این‌که دیگران او را چگونه خواهند دید حرف بزند: «آیا بر فراز آن زندگی کنم، جایی که ممکن است مردم از من بترسند، یا در آن غاری بسازم؟» (ص. ۷۹۷). او مورا-مورای مینکانی است که «گفته می‌شود ووما نیز هست» (ص. ۸۰۱).

این مار آیینی دارد و آن آیین از جایی به جای دیگر می‌رود. آواز او با آوازی پیوند می‌خورد که از «جایی دورتر در شمال» آورده شده است، و مراسمش «به‌طور دوره‌ای از سوی دیری، یائورورکا، یانتروونتا، مارولا، یلیویندی، کارانگورو و نگامنی برگزار می‌شود». زنان در اردوگاه می‌مانند. مردان زمین را می‌کاوند تا به مورا-مورای مدفون برسند و «رگ بازوی هر یک را می‌گشایند و می‌گذارند خون بر مورا-مورا فروچکد. اکنون آواز مینکانی خوانده می‌شود و مردان، در حالتی از شور و هیجان شدید، با سلاح به یکدیگر حمله می‌کنند» (صص. ۷۹۷–۷۹۸).

روح، سایه و بازتاب: واژهٔ ماری در تنگهٔ تورس #

از کیپ یورک بگذرید و به جزایر میان استرالیا و گینهٔ نو بروید؛ جایی که هیئت اعزامیِ دانشگاه کمبریج به سرپرستی ا. سی. هَدِن در سال ۱۸۹۸ کار می‌کرد.

واژهٔ ماری به معنای شبح یا روحِ شخص پس از مرگ است، و نیز به معنای سایه و بازتاب. — هَدِن ۱۹۰۴، ص. ۳۵۵

ساکنان مِر، در جزایر شرقی، نیز این واژه را با همین دامنهٔ معنایی به کار می‌برند: «واژهٔ مار، یا بیشتر از آن لامار، برای بیان سایه، بازتاب، شبح یا روح به کار می‌رفت» (هَدِن ۱۹۰۸، ص. ۲۵۱). روح و تصویرِ درون آب یک نام دارند.

آن را در آوازهایشان نیز خواندند. در رقصِ اره‌ماهی، مردان نقاب‌دار دوتایی می‌رقصیدند و تماشاگران آواز می‌خواندند. سطر نخست:

نْگای ناتان هه! دان آبای هه! مارینایدِمی هه! هه! هه! وا!

«بازتاب خودم را در آبگیرهای صخرهٔ مرجانی می‌بینم.» — هَدِن ۱۹۰۴، صص. ۳۴۲–۳۴۳

سطر با نْگای، به معنای «من»، آغاز می‌شود. واژهٔ پایانی، مارینایدِمی، که هَدِن در ترجمهٔ واژه‌به‌واژه آن را «آن‌ها بازتاب می‌دهند» معنا می‌کند، ماری را در خود دارد. ضمیر اول‌شخصی که با نْگ- آغاز می‌شود و واژه‌ای که هم به معنای روح است و هم به چهرهٔ خود در آبِ راکد اشاره دارد، در آغاز یک آیین آمده‌اند.

«خودت بیندیش»: آموزهٔ مابویاگ #

در مابویاگ این اندیشه را به هر پسری می‌آموزند. وقتی پسری «در آستانهٔ ریش درآوردن بود»، او را به موایاش، یعنی دایی‌اش، می‌سپردند و «در این دوره حتی پدرش را هم نمی‌دید». آموزهٔ دایی نامی دارد: سابی کوودا دانا تیای، «یعنی ‹قانونِ کوود، چشم‌ها را به‌سوی چیزی بگردان›، یا ‹وادار به نگاه‌کردن›» (ص. ۲۱۳). کوود محوطهٔ مردان است. قانون آن را «وادار به نگاه‌کردن» می‌نامند.

آموزه چنین آغاز می‌شود: «به تو می‌گوییم و تو هر سال و هر روز به آن می‌اندیشی. هر واژه‌ای که بر زبان می‌آوریم، باید آن را در دلت جای دهی.» دایی خاکِ زیر ناخنِ خودش را به پسر نشان می‌دهد: «این خاک بیرون است، تو آن را به درون ببر.» سپس:

«خودت بیندیش» (یعنی تو هم می‌توانی بیندیشی)، «تو سنگ یا هیزم نیستی، مردی، درست مثل من.» — هَدِن ۱۹۰۴، ص. ۲۱۳

سنگ و تکه‌ای هیزم درونی ندارند. مرد درونی دارد، و مردی این را به پسر می‌گوید که سپس دستور می‌دهد آن را بسته نگه دارد: «به زبان نیاور، آن را درونت نگه دار.» مجازات چنین است: «اگر پسر بدی باشی، دیری نمی‌پاید که می‌میری ــ میدیلایگ تو را می‌کشد ــ همین‌طور اگر زیاد حرف بزنی» (ص. ۲۱۴). میدیلایگ جادوگر است.

اونکورتا می‌گوید بی‌حرکت بنشین و به خودت نگاه کن. داییِ مابویاگی می‌گوید چشم‌هایت را بگردان، بیرون را به درون ببر، بیندیش و سکوت کن. این دو به‌طرزی چشمگیر به هم نزدیک‌اند: زندگیِ درونی همچون انضباطی که مردی مسن‌تر به مردی جوان‌تر می‌آموزد.

جزیره‌نشینان همچنین روایت می‌کنند که این آموزه وقتی از مادر می‌رسد، چگونه است. تیای به بویگو رفته و ازدواج کرده است. مادرش، آکوم، بستر دریا را از جزیره‌ای به جزیرهٔ دیگر می‌پیماید و او را میان مردان به چنگ می‌آورد:

سپس گفت: «استخوان‌هایت را دارم. تو مرده‌ای.» تیای نگاه کرد و استخوان‌ها را دور گردن مادرش دید؛ سرش را پایین انداخت و شرمنده شد. — هَدِن ۱۹۰۴، ص. ۶۱

تیای چیزی به زبان نیاورد، اما با سرِ خمیده بارها و بارها اندیشید و با خود چنین گفت: «نمی‌دانم چه کنم. گمان می‌کردم مردی هستم، دلبران بسیاری داشتم و با یک زن ازدواج کرده‌ام. حالا مادر داستان دیگری برایم می‌گوید. فکر می‌کنم باید شبحی باشم (ماری).» — ص. ۶۱

راویان قاعده‌ای را که او زیر پا گذاشت نیز می‌افزایند: «اگر تیای خاموش مانده بود، دوباره مرد می‌شد؛ اما سرش را بلند کرد و فریاد زد» (ص. ۶۱).

زنی دانشی را به ارمغان می‌آورد. مرد نگاه می‌کند، سرش را از شرم فرومی‌اندازد و در سکوت با خودش حرف می‌زند. واژه‌ای که به آن می‌رسد ماری است: شبح، سایه، بازتاب. و آن دانش، دانشِ مرگ است. تیای رقصِ سوگواریِ خودش را می‌رقصد و به درون زمین می‌رود (ص. ۶۲).

مردی که زیر لب با خودش حرف می‌زد #

گفتار درونی باید درونی بماند. چِپاراهای جنوب‌شرقی کوئینزلندِ استرالیا این مرز را رعایت می‌کردند و دیگران را به رعایت آن وامی‌داشتند:

اگر مردی دیوانه می‌شد یا عادت داشت به‌نحوی ابلهانه با خودش زیر لب حرف بزند، او را می‌کشتند؛ زیرا گمان می‌کردند وولِه بر او اثر می‌گذارد و ممکن است برای اردوگاه بلایی پیش بیاید. رئیس آن بخش می‌توانست هنگامی که مرد در اردوگاهش خوابیده بود او را بکشد. — هاویت ۱۹۰۴، ص. ۳۵۴

صدایی در سر که از دهان بیرون می‌ریزد، به دیگری تعلق دارد؛ و مردی را که آن صدا از دهانش بیرون آمده، در خواب می‌کشند. وقتی داشتنِ صدای درونیِ خود هنوز دستاوردی است، مردی که نمی‌تواند آن را در خود نگه دارد، تسخیر شده است.

هاویت خود این هم‌ارزی را چنین بیان کرد: «موراپ، یامبو، بولابونگ، یا هر نام دیگری که بر آن بگذارند، در طول زندگی نمایانگر خودآگاهیِ فرد است» (ص. ۴۴۰). دوست وورونجریِ او (ووروندجری)، بِراک، از یارا در ویکتوریا، آن را از تجربهٔ خودش چنین وصف کرد: «وقتی می‌خوابم و خروپف می‌کنم، موراپم می‌رود … می‌تواند با موراپ‌های دیگری حرف بزند؛ مثلاً با پدرم و کسان دیگری که مرده‌اند» (ص. ۴۳۵). روح، سایه، همزاد و بازتاب، نام‌هایی هستند که مردم برای خویشتنی به کار می‌برند که خود را می‌شناسد.

همان حرکت در واوپِس #

شاهدی از آن سوی اقیانوس آرام. در رود اوآوپِسِ برزیل، تاریاناها و توکانوها شیپورهای مقدسِ ژوروپاری را نگه می‌دارند؛ هیچ زنی نباید آن‌ها را ببیند و زنده بماند. افسانهٔ آنان، که ماسیمیانو ژوزه روبرتو از راویان بومی گردآوری کرد و اِرمانّو استرادلی در سال ۱۸۹۰ منتشر ساخت، از پسرِ ماری می‌گوید که نام خودش را انتخاب می‌کند: پینون، «در زبان توکانو یعنی مار» (ص. ۶۸۶). افسانه با قانون‌گذار، تنها کنار دریاچه، پایان می‌یابد:

«Dopo di che Jurupary si recò alla riva opposta del lago, e seduto su di una pietra, restò a contemplare la propria immagine riflessa nell’acqua.»

«پس از آن، ژوروپاری به کرانهٔ مقابل دریاچه رفت و بر سنگی نشست و همچنان به تصویر خود که در آب بازتاب یافته بود، خیره ماند.» — استرادلی ۱۸۹۰، ص. ۸۳۵

این تصویر را کنار تصویر اونکورتا بگذارید که در همان یک جا نشسته است؛ شباهت چشمگیر است. در هر دو سوی اقیانوس آرام، آیینی که زنان را به‌خاطر دیدن ابزارهایش می‌کشد، بنیان‌گذاری دارد که کنش شاخصش نگریستن به خویشتن است.

فنی واحد که از اردوگاهی به اردوگاه دیگر منتقل می‌شود #

اسپنسر و گیلن متوجه شدند که رسم‌ها در استرالیای مرکزی در چه جهتی رواج می‌یابند: «چیزهایی مانند کُرابوری‌ها که از قبیله‌ای به قبیلهٔ دیگر منتقل می‌شوند … همواره از شمال به جنوب می‌روند و هرگز برعکس» (۱۹۰۴، ص. ۲۰). مردمان این‌جا میراث خود را نیز به همین شکل توصیف می‌کنند. اونکورتا به چهار اردوگاه می‌رود و فرزندانش را «به جهت‌های گوناگون» می‌فرستد. توماناها از آتناتو تقلید می‌کنند و همسایگانشان از آن‌ها. آواز مینکانی از شمال آورده می‌شود و هفت قوم گرد هم می‌آیند تا آن را بخوانند. داییِ مابویاگی به پسرِ خواهرش آموزش می‌دهد.

آنچه منتقل می‌شود در یک سطر می‌گنجد: بی‌حرکت بنشین. به خودت نگاه کن. بگو «آن منم.» این کار را ادامه بده. آیین‌های رازآمیز یونانی همین مجموعه را در خود داشتند: مار، چوبِ غرّان و آینه در یک متن آیینی. اوپانیشاد بریهدارانیاکه (۱.۴.۱) آفرینش را با همین آغاز می‌کند: خود، که در آغاز تنهاست، به اطراف می‌نگرد، درمی‌یابد که جز خودش چیزی نیست و ضمیر اول‌شخص را بر زبان می‌آورد.

روایت اونماتجرا از همه سرراست‌تر است. مارمولکی در آفتاب به پایین نگاه می‌کند و خارها را می‌بیند. دوباره نگاه می‌کند و خودش را می‌بیند. همچنان نگاه می‌کند تا آموزگاری بزرگ می‌شود. سپس برمی‌خیزد و به اردوگاه بعدی می‌رود، زیرا کشفی از این دست تا وقتی کسی آن را به دیگران نیاموزد، برای یک گونه هیچ فایده‌ای ندارد. بنا بر این نظریه، خویشتن با یک گذار فازی پدیدار شد و نخستین کاشفی داشت. اونماتجراها این روایت را در سال ۱۹۰۱ برای دو مسافر بازگفتند؛ و نخستین خویشتن در روایتشان مارمولکِ جِوی است که می‌گوید مادری نداشته است.

در میان همسایگان آراندا، نگریستن به خویشتن فنی است که دستورالعمل دارد. نیایی بی‌مادر آن را کشف می‌کند، به‌واسطهٔ آن «آموزگاری بزرگ» می‌شود و آن را با این کلمات به هر نیایی که ملاقات می‌کند می‌آموزد: «اگر به نگاه‌کردن به خودت ادامه بدهی».
— Spencer and Gillen (1904), pp. 155, 400–403, 409–411, 498–500; Howitt (1904), pp. 797–805; Haddon (1904), pp. 61, 213–214, 342–355

مطالب مرتبط #


منابع #

  1. Spencer, Baldwin, and F. J. Gillen. The Northern Tribes of Central Australia. لندن: Macmillan، ۱۹۰۴. صص. ۲۰، ۲۲، ۱۵۰، ۱۵۵، ۱۷۹، ۳۹۹–۴۰۳، ۴۰۵، ۴۰۹–۴۱۱، ۴۱۸، ۴۵۰، ۴۹۸–۵۰۰.
  2. Spencer, Baldwin, and F. J. Gillen. The Native Tribes of Central Australia. لندن: Macmillan، ۱۸۹۹. صص. ۲۰۲، ۵۱۴.
  3. Howitt, A. W. The Native Tribes of South-East Australia. لندن: Macmillan، ۱۹۰۴. صص. ۳۵۴، ۴۳۵، ۴۴۰، ۴۹۵؛ پیوست (افسانه‌های گردآوری‌شده به‌دست کشیش اتو زیبرت)، صص. ۷۹۷–۷۹۸، ۸۰۱، ۸۰۴–۸۰۵.
  4. Haddon, A. C.، ویراستار. Reports of the Cambridge Anthropological Expedition to Torres Straits، جلد ۵: Sociology, Magic and Religion of the Western Islanders. کمبریج: Cambridge University Press، ۱۹۰۴. صص. ۶۱–۶۲، ۲۱۳–۲۱۴، ۳۴۲–۳۴۳، ۳۵۵.
  5. Haddon, A. C.، ویراستار. Reports of the Cambridge Anthropological Expedition to Torres Straits، جلد ۶: Sociology, Magic and Religion of the Eastern Islanders. کمبریج: Cambridge University Press، ۱۹۰۸. ص. ۲۵۱.
  6. Parker, K. Langloh. The Euahlayi Tribe: A Study of Aboriginal Life in Australia. لندن: Archibald Constable، ۱۹۰۵. ص. ۲۹.
  7. Stradelli, Ermanno. “Leggenda dell’Jurupary.” Bollettino della Società Geografica Italiana، مجموعهٔ ۳، جلد ۳ (۱۸۹۰): ۶۵۹–۶۸۹، ۷۹۸–۸۳۵. صص. ۶۸۶، ۸۳۵.
  8. Gallup, Gordon G. “Chimpanzees: Self-Recognition.” Science ۱۶۷(۳۹۱۴) (۱۹۷۰): ۸۶–۸۷. doi:10.1126/science.167.3914.86
  9. The Holy Bible, King James Version. پیدایش ۳:۷؛ اعمال رسولان ۹:۱۸.
  10. Brihadaranyaka Upanishad 1.4.1.

  1. نام مردمان مطابق صورت چاپ‌شده در منابع آمده است و نام امروزی در نخستین یادکرد، در پرانتز ذکر می‌شود: Arunta (Arrernte, Aranda)، Unmatjera (Anmatyerr)، Kaitish (Kaytetye)، Warramunga (Warumungu)، Dieri (Diyari)، Euahlayi (Yuwaalaraay)، Wurunjerri (Wurundjeri). ↩︎

  2. دو روایت چاپ‌شده در جزئیاتِ عبارت‌بندی با هم تفاوت دارند. در خلاصه، او «درست مثل تشی خار» دارد و می‌گوید: «اوه، آن منم» (ص. ۱۵۵). در روایت کامل، او «مثل تشی خار» دارد و می‌گوید: «اوه، این درست مثل خود من است» (ص. ۴۰۰). پایان هر دو یکسان است: او به خود نگریست، از نظر جسمانی بزرگ شد و به اوکنیراباتا تبدیل شد. ↩︎

  3. «واژه‌ای برگرفته از آمونگا، به معنای مگس، و کوینیا، به معنای به‌سرعت قاپیدن، که از عادت جانور گرفته شده است» (ص. ۴۰۰). اسپنسر و گیلن مارمولکِ جِو را Amphibolurus barbatus معرفی می‌کنند (ص. ۴۰۰، پانویس). ↩︎

  4. «پولک‌ها از چشمانش فرو افتادند» یادآور اعمال رسولان ۹:۱۸ است؛ جایی که «چیزی چون پولک از چشمانش فرو افتاد» و شائول بینایی‌اش را بازمی‌یابد. این عبارت‌بندی به روایت ثبت‌شده به‌دست مبلغ و به مترجم آن تعلق دارد. کورشدن بر اثر دُم، گشوده‌شدن چشم‌ها، پوست تازه و دیدن خویشتن به شکلی تازه، رویدادهای خودِ افسانه‌اند؛ افسانهٔ مینکانی آن‌ها را با واژه‌هایی دیگر روایت می‌کند: «پرده‌ای از روی چشمش افتاد» (ص. ۷۹۷). هاویت کادیمارکارا را «جانوران یا خزندگان سنگواره‌ای که در دلتای رودهای منتهی به دریاچهٔ اِیر یافت می‌شوند» می‌دانست (ص. ۷۹۸). ↩︎