خلاصه

  • پنجاه سال، مقایسهٔ استرالیا و گینهٔ نو بر یک پرسش می‌چرخید: چرا بومیان استرالیا هرگز کشاورزی نکردند، حال آنکه همسایگانشان در آن سوی تنگهٔ تورس کشاورزی می‌کردند؟
  • گاسدن و هد (۱۹۹۹) پاسخ دادند که معیشت موضوع نادرستی برای مقایسه بود. پیوند با سرزمین را مقایسه کنید تا ببینید دو کرانه تاریخی مشترک دارند: «مسیرهای آیینیِ هولی‌ها بسیار به مسیرهای زمان رؤیا شباهت دارند».
  • یام نشان می‌دهد که حق با آن‌هاست. در هر دو کرانه، نیایی خوراک را در مکانی پدید آورد، نوادگانش آن مکان را حفظ می‌کنند و آیینی باعث می‌شود خوراک بروید: در استرالیای مرکزی با آوازخوانی، و در ساحل گینهٔ نو با آمیزش جنسی و منی. کشاورزی تفاوتی در آشپزخانه است. سرزمین یکی است.

عجیب است که این مردم هرگز کشت زمین و ساختن خانه را نیاموخته‌اند. — ناخدا جان مورزبی، دربارهٔ بومیان کیپ یورک، ۱۸۷۶


چرا استرالیایی‌ها هرگز کشاورزی نکردند؟ #

مورزبی در دههٔ ۱۸۷۰ از تنگهٔ تورس گذشت و دو جهان دید. در جزایر، مردم «کلبه‌های خوبی» می‌ساختند و باغ‌هایی از یام، تارو و موز داشتند. در سرزمین اصلی، درست در جنوب آنجا، مردم یام‌های خودرو را از زمین بیرون می‌آوردند و به راه خود ادامه می‌دادند. یک قرن بعد، باستان‌شناس پیتر وایت سخن مورزبی را در آغاز مقاله‌ای آورد و نامی بر این معما گذاشت: «پیشاتاریخ گینهٔ نو و استرالیا: ‹مسئلهٔ نوسنگی›» (وایت ۱۹۷۱). پرسش او این نبود که چرا بومیان استرالیا کشاورزی را اختراع نکردند. پرسش این بود که چرا آن را از همسایگان کشاورز خود نپذیرفتند.

وایت می‌دید که تنگه شیب است، نه دیوار. «مریامِ جزایر شرقی به شیوهٔ پاپوآیی باغ‌ورزی می‌کردند»، باغ‌ها هرچه به سوی غرب می‌رفتند کمتر می‌شدند و «آشکارا گسستِ مشخصی میان کشاورزان پاپوآیی و شکارگرـگردآورندگان استرالیایی وجود ندارد». سپس به سرزمین اصلی رسید: «اما در کیپ یورک تضاد کامل می‌شود.»

این جمله برای یک نسل چارچوب بحث را تعیین کرد. مردم گینهٔ نو از اوایل هولوسن کشاورزی می‌کردند: در باتلاق کوک در ارتفاعات، مردم حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش در تالاب کشت می‌کردند و آن را زهکشی می‌کردند (دنهام و همکاران، ۲۰۰۳). استرالیا چنین نکرده بود. هر مقایسه‌ای میان این دو از همین مرز آغاز می‌شد و می‌پرسید چه چیزی استرالیا را از روی آوردن به کشاورزی بازداشته بود. عادت این رشته به روی‌گرداندن کامل از گینهٔ نو، خود داستانی است که در باستان‌شناسان استرالیایی نمی‌توانند حقیقت را تاب بیاورند روایت شده است. این مقاله دربارهٔ چیزی است که وقتی دیگر پرسش وایت را نمی‌پرسید، می‌بینید.

گاسدن و هد چه پیشنهادی مطرح کردند؟ #

در سال ۱۹۹۹، کریس گاسدن و لزلی هد، باستان‌شناسان، فصلی نوشتند با عنوانی پرسشی: «تاریخ‌های متفاوت: میراثی مشترک برای پاپوآ گینهٔ نو و استرالیا؟» هدف آن‌ها خودِ چارچوب بود. نوشتند: «این تصور که استرالیا قاره‌ای از شکارگرـگردآورندگان در کنار جزیره‌ای از کشاورزان است، در تمایزگذاری میان استرالیا و همسایهٔ شمالی‌اش نقشی محوری دارد.» این مقایسه «راه را برای پرسش‌های گوناگون باز نگذاشته، بلکه بر یک پرسش متمرکز بوده است: چرا گروه‌های بومی استرالیا کشاورزی را نپذیرفتند، درحالی‌که باید از راه تماس با کشاورزان از وجود آن باخبر شده باشند؟»

پاسخ آن‌ها این بود که دیگر خوراک را کلید اصلی تلقی نکنیم. نوشتند: «تولید خوراک موتور تاریخ نیست» و صریح‌تر، «پس چیزی به نام معیشت وجود ندارد.» خوراک تنها یکی از رشته‌های درهم‌تنیدهٔ زندگی با سرزمین است و نمی‌توان آن را از بقیه جدا کرد و در جایگاهی برتر نشاند. گاسدن در مقدمهٔ مجموعه استدلال را در دو جمله بیان کرد. اگر معیشت محور اصلی مقایسه باشد، «تنها می‌توان بر تفاوت‌های میان استرالیا به‌عنوان قاره‌ای از شکارگرـگردآورندگان و پاپوآ گینهٔ نو، کشوری از کشاورزان، تأکید کرد. اما اگر بر جنبه‌های گوناگونِ پیوند با چشم‌انداز تأکید شود، بخش بیشتری از تاریخ مشترک این دو منطقه آشکار می‌شود.»

آن‌ها همچنین حساب‌وکتابی کردند که چارچوب قدیمی نادیده گرفته بود. مردم دست‌کم ۴۰٬۰۰۰ سال در ساهول زندگی کرده بودند و پل خشکی تنها حدود ۸٬۰۰۰ سال پیش به زیر آب رفت؛ بنابراین «در پنج‌ششمِ دورهٔ سکونت در این قاره، دو منطقه به هم پیوسته بودند». این «احتمالِ تداوم‌های تاریخیِ بلندمدتی را مطرح می‌کند که هنوز هم تا اندازه‌ای اثرگذارند؛ میراث‌های کهنی که متناسب با مقتضیات محلی از نو شکل می‌گیرند.»

سپس نمونه‌ای از این میراث را نام بردند. نزد هولی‌های ارتفاعات پاپوآ گینهٔ نو، آیین‌ها و دادوستد از مسیرهای قدرتی پیروی می‌کنند که دیندی پونگونه نام دارند: «مسیرهای ارواحِ نیاکانی که ویژگی‌های امروزی چشم‌انداز را پدید آوردند». آیین‌ها باید در مکان‌های درست در امتداد این مسیرها اجرا شوند. در آن سوی دریای آرافورا، کون‌وینجکوهای سرزمین آرنهم در مسیرهای زمان رؤیا گام می‌زنند، همان مسیرهای نیاکانی که سرزمینشان را آفریدند. گاسدن و هد، به نقل از اقتصاددان جان آلتمان، یادآور می‌شوند که آن‌ها «میان نظام آیینی و نظام اقتصادیِ شکار و گردآوری هیچ تمایزی قائل نمی‌شوند». هولی‌ها خوک پرورش می‌دهند و سیب‌زمینی شیرین را در باغ‌هایی با جوی‌های زهکشی می‌کارند. کون‌وینجکوها شکار می‌کنند. بااین‌حال، «مسیرهای آیینیِ هولی‌ها بسیار به مسیرهای زمان رؤیای گونگ‌وینگوها شبیه‌اند و مجموعهٔ آیین‌های پیرامون این مسیرها نیز چنین است.» نتیجه‌گیری آن‌ها این بود: «نمونهٔ بارزِ یکی از صورت‌های احتمالیِ میراث کهن، وجود مسیرهای زمان رؤیا در گینهٔ نو و نیز استرالیاست.»

آن‌ها با پرسشی پایان دادند که کسی پی‌اش را نگرفت. آیا تصادفی است که «تأکید بر مسیرهای زمان رؤیا در شمال و جنوب دریای آرافورا، یعنی منطقه‌ای که میان ۱۵٬۰۰۰ و ۸٬۰۰۰ سال پیش از زمان حال بر اثر بالا آمدن سطح دریا بیشترین تغییرات محیطی را تجربه کرد، از همه‌جا پررنگ‌تر است»؟ آیا این مسیرها «راهی برای حفظ تداوم در جهانی بوده‌اند که از جنبه‌های دیگر به‌سرعت دگرگون می‌شد»؟ این همان ساحلی است که روایت‌های سیل در آن گرد آمده‌اند؛ چنان‌که اسطوره‌هایی که ساهول را به یاد می‌آورند آن‌ها را روی نقشه نشان می‌دهد.

گاسدن و هد چارچوبی پیشنهاد کردند و دو نمونه آوردند. اما آن را در جایی که بیش از همه اهمیت دارد، یعنی کرانه‌های خودِ تنگهٔ تورس، نیازمودند. باقی این مقاله همین کار را می‌کند.

آیا این مرز اصلاً واقعی بود؟ #

حتی بر مبنای همان معیارها، مرز میان کشاورز و شکارگرـگردآورنده مبهم‌تر از آن بود که جملهٔ وایت نشان می‌داد. بومیان استرالیا باغ نداشتند، اما کارهای زیادی می‌کردند تا گیاهان برویند. ای. سی. هدن، که بیش از هر کس دیگری در روزگار خود تنگهٔ تورس را می‌شناخت، یک قرن پیش یادآور شد که در استرالیای غربی «بومیان همیشه سرِ یام‌های خودرویی را که کنده‌اند دوباره می‌کارند تا از محصول آینده مطمئن شوند». بررسی تازه‌ای از مردم‌نگاری‌ها نشان می‌دهد که «کاشت دوبارهٔ بخش‌هایی از غده‌ها پس از برداشت ــ از جمله یام، سوسن، جگن، حبوبات، ارکیده‌های زمینی و گروه‌های گیاهی بسیار دیگر ــ در سراسر استرالیا مستند شده است» (سیلکاک ۲۰۱۸)؛ از کیپ یورک و سرزمین آرنهم تا کیمبرلی و جنوب‌غرب. در کیپ یورک، هاینز و چیس استدلال کردند که برخی جوامع گیاهی «شاید فعالیت فرهنگیِ بومیان نه‌فقط آن‌ها را دگرگون کرده، بلکه پدیدشان آورده باشد» و واژهٔ domiculture را برای آن وضع کردند (هاینز و چیس ۱۹۸۲). ریس جونز سوزاندن سرزمین را «کشاورزی با چوبِ آتش‌افروز» نامید (جونز ۱۹۶۹).

سوی گینهٔ نو هم یکسره باغ و کشتزار نبود. سنگ‌سنگ‌های بریتانیای نو، یکی از نمونه‌های گاسدن و هد، «باغ‌ورزی می‌کنند، اما ۶۰ درصد نیازهای غذایی خود را از جانوران وحشی و گیاهان خودرو تأمین می‌کنند». دیوید هریس که در دههٔ ۱۹۷۰ جزایر تنگهٔ تورس را مطالعه کرد، به‌گفتهٔ گاسدن و هد، «به‌صراحت از وجود پیوستاری در زمینهٔ معیشت دفاع می‌کرد» و درعین‌حال دو مقوله را حفظ می‌کرد. لزلی هد و همکارانش بعدها در سراسر ساهول الگوی مشترکی از بهره‌گیری از طیف گسترده‌ای از گیاهان یافتند که «عمدتاً از میانهٔ هولوسن به بعد» به شیوه‌های تخصصیِ منطقه‌ای تقسیم شد (دنهام، فولگار و هد ۲۰۰۹)؛ یعنی پس از پیشروی دریا. وایت خود نیز در سال ۲۰۱۱، هنگام بازنگری در مقاله‌اش، گفت که این تقابل را «بی‌چون‌وچرا پذیرفته بود».

پس این مرز در واقع طیفی است. اما طیف هم همچنان مقایسهٔ آشپزخانه‌هاست. منظور گاسدن و هد این بود که چیز دیگری را مقایسه کنیم.

چه کسی سرزمین را آفرید؟ #

از نیاکان آغاز کنیم.

در استرالیای مرکزی، بالدوین اسپنسر و فرانسیس گیلن دریافتند که سرزمین آررنته به «مکان‌هایی تقسیم شده است که هر یک به گروهی محلی از افراد تعلق دارد و آن گروه در آن زندگی می‌کند؛ هر یک از این مکان‌ها نیز با توتمی خاص شناخته می‌شود». نیاکان آلچرینگا، یعنی زمان رؤیا، «با مکان‌های ویژه‌ای پیوند دارند که در آن‌ها به صورت ارواح درآمدند» (اسپنسر و گیلن ۱۸۹۹، صص. ۲۷۷–۲۷۸). نیا راه می‌رفت، سرزمین را می‌آفرید و در مکانی به زیر زمین می‌رفت. تبار مردم آن مکان به او می‌رسد و آن‌ها به نام گونهٔ او شناخته می‌شوند.

اکنون به ساحل جنوبی گینهٔ نو برویم، به سرزمین ماریند-آنیم که از مراوکه تا رود بولاکا، درست در غرب تنگهٔ تورس، امتداد دارد. نیاکان آن‌ها دِما هستند. یان فان بال، که کتاب مفصلی دربارهٔ آن‌ها نوشته است، دما را موجوداتی از «دوران اسطوره‌ای» تعریف می‌کند که «نیاکان تیره‌ها و زیرتیره‌ها هستند و با توتم‌هایشان پیوند دارند. گاهی توتم را می‌آفریدند، مانند همسر وکابو که فضولاتش به ساگو بدل شد؛ یا خود به توتم بدل می‌شدند، مانند یاوی که نارگیل از سرش رویید» (فان بال ۱۹۶۶، ص. ۱۷۹). «پیوند میان تیره و توتم‌هایش همان دماست: نیای تیره که چیزهای طبیعیِ شناخته‌شده به‌عنوان توتم‌های تیره را زاد، ساخت یا دگرگون کرد» (ص. ۱۹۱). پس از پایان کار، دماها به زیر زمین رفتند و در جایی که آرمیده‌اند، «گونهٔ توتمیِ وابسته به دما در پیرامون فراوان است». ورشورن، مبلغ مذهبی، گزارش کرد که یک مرد ماریندی «هرگز، به هیچ قیمتی، از این مکان‌ها دست نمی‌کشد… او برای جادویش به آن‌ها نیاز دارد» (ص. ۱۸۳).

این همان زمان رؤیاست، با نامی دیگر. پاول ویرتس، از مردم‌نگاران نخستین، که نوشته‌های مربوط به آررنته را خوانده بود، بی‌درنگ به این شباهت پی برد: «در واقع، آیین‌های توتمیِ استرالیایی‌ها و ماریند-آنیم شباهت بسیاری به هم دارند» و اسطورهٔ خاستگاه ماریند «چنان به اسطورهٔ آررنته شبیه بود که می‌شد به خاستگاهی مشترک اندیشید» (ویرتس ۱۹۲۲، صص. ۴۰، ۱۳۰؛ ترجمهٔ من). خود فان بال نیز در ۱۹۶۳، وجه اصلیِ شباهت را در «توتم‌باوریِ ماریند-آنیم و اوروکولو از یک سو و قبایل استرالیایی از سوی دیگر» یافت. سپس ای. سی. فان در لیدن ماریندها را با نونگوبویوهای جنوب‌شرقیِ سرزمین آرنهم مقایسه کرد و در دو سوی دریای آرافورا همان نظمِ چهاربخشیِ نیمه‌ها و تیره‌ها و همان نگرش به سرزمین را یافت: «نام‌های سرزمینی در درجهٔ نخست به مکان‌های خاصی اشاره دارند که آفریدهٔ نیاکان اسطوره‌ای به شمار می‌روند» (فان در لیدن ۱۹۷۵، صص. ۱۵۱، ۱۵۵). بررسیِ پیشینِ این وبگاه به این مقایسه‌ها می‌پردازد.

رابطه با نیا، احترامی از دور نیست. رابطهٔ خویشاوندی است و این خویشاوند را می‌خورند. مرد ماریندی گونهٔ توتمیِ خود را اَمَی، یعنی پدربزرگ، می‌نامد. مبلغ هلندی، فرتنتن، شنید که مردان سرِ سفره بانگ می‌زدند: «اَمَی، هِر اَه… اوه!»، یعنی «پدربزرگ، چه خوش‌طعمی» (فان بال ۱۹۶۶، ص. ۱۹۲).

چگونه یام می‌رویانید؟ #

اینجا مقایسهٔ سرزمین سرانجام به مقایسهٔ خوراک بدل می‌شود و مرز محو می‌گردد.

Map / The yam ancestors

Tracks and increase sites on both shores

Map of ancestor tracks and increase sites in northern Australia and southern New GuineaA dot-matrix map of northern Sahul, with the seafloor that was dry land at the last glacial maximum drawn as a dimmer shelf. An amber track follows the Munga-munga yam women east from Tennant Creek toward the Gulf of Carpentaria. A green track follows the culture hero Sida from the New Guinea coast through the Torres Strait islands to Mer and the Fly mouth. A faint line joins the Huli of the New Guinea highlands to the Kunwinjku of Arnhem Land, whose ancestral tracks Gosden and Head compared. 12 sites mark yam, palm and turtle increase rites on both shores. HuliTari Kuk SwampKuk KunwinjkuMann R. Arrernte hakea stoneArrernte Warramunga yam peopleTennant Ck Worgaia yam headWorgaia Marind-animMarind Aramemb’s yam fieldTorassi PabMabuiagMabuiag MerMer KiwaiKiwai
  • Munga-munga yam women, Tennant Creek toward the Gulf
  • Sida, New Guinea through the Strait to Mer and the Fly
  • Huli and Kunwinjku tracks, compared by Gosden and Head
  • Australian site
  • New Guinea or Torres Strait site
  • Seafloor dry at the glacial low stand
Tracks are mythic journeys drawn between the places their tellers named, not measured routes; sites are approximate. Sea broke through the Arafura sill about 11,700 years ago and drowned the last land bridge across the Torres Strait between about 9,000 and 7,500 years ago. Sources: Spencer and Gillen 1899 and 1904; van Baal 1966; Haddon 1904 and 1908; Gosden and Head 1999; Denham et al. 2003. Shelf: seafloor shallower than 120 m (ETOPO1).

بارگیری داده‌ها (CSV)

در استرالیا، آیینی که خوراک را فراوان می‌کند، آیین افزایش است. اسپنسر و گیلن اینتیکیومای آررنته را چنین تعریف کردند: «آیین‌های مقدسی که با توتم‌ها پیوند دارند و هدفشان افزایش شمار جانوران یا گیاهانی است که توتم نام خود را از آن‌ها گرفته است» (۱۸۹۹، ص. ۱۶۷). هر گروه توتمی این آیین را برای گروه‌های دیگر اجرا می‌کند، به‌گونه‌ای که «اگر قبیله را به‌طور کلی در نظر بگیریم، هدف این آیین‌ها افزایش کل ذخیرهٔ غذایی است» (ص. ۱۶۹). برای هاکیای گل‌دار، مردان کنار سنگی که درختِ نیا بود آواز خواندند و از درخت خواستند شکوفه دهد و شکوفه‌هایش از عسل پر شوند. سپس مرد جوانی رگ بازویش را گشود و گذاشت «خون آزادانه بر سنگ بپاشد» (صص. ۱۸۴–۱۸۵).

در میان وارامونگاها و وورگایاها، در شمال سرزمین آررنته، مردمان یام «پدید آمدند… در نزدیکیِ جایی که اکنون تننت کریک قرار دارد. نیای بزرگِ توتم مار سیاه آنان را به سوی شرق روانه کرد و آنان یام‌هایشان را با خود بردند». زنانشان، مونگا-مونگاها، «به سوی شرق رفتند و در راه یام‌ها را انداختند… دو یا سه تن از آنان باز هم دورتر، به‌سوی خلیج کارپنتاریا، پیش رفتند». یام‌هایی که انداختند به چورینگاهای سنگی بدل شدند (اسپنسر و گیلن ۱۹۰۴، صص. ۲۷۴–۲۷۵، ۳۰۳–۳۰۴). نوادهٔ آنان، رئیس گروه توتمیِ یام، نگهبان آن سنگ‌هاست. وقتی یام می‌خواهند، نیمهٔ دیگر از او می‌خواهد «به بوته‌زار برود و در آن بگردد و یام‌ها را ‹بخواند›، چون می‌خواهند یام‌ها برویند». او حدود دو هفته هر روز با چورینگایی زیر بغل بیرون می‌رود. وقتی گیاهان سر از خاک بیرون می‌آورند، یام کوچکی را گاز می‌زند و تکه‌هایش را به هر سو پرتاب می‌کند. سپس می‌گوید: «برای خوردن شما یام فراوانی رویانده‌ام» (صص. ۲۹۶–۲۹۷).

از تنگه بگذرید. در ساحل ماریند، آرَمِمبِ دما، در جشن مایویی «چنان باشکوه و بی‌بندوبار… که هیچ جشن مایویی پیش از آن چنین نبود»، «به‌جای روغن نارگیل، تنش را به منی آغشت و در پی آن، یام‌هایی از همهٔ رقم‌های شناخته‌شده از سر و شانه‌هایش روییدند. آن‌ها را در کشتزاری بزرگ در شرق توراسی کاشت» (فان بال ۱۹۶۶، ص. ۲۸۴). توراسی رودخانه‌ای است که مرز را مشخص می‌کند. کشتزار یام آرَمِمب در ترانس‌فلای، در سوی پاپوآ گینهٔ نو، روبه‌روی کیپ یورک قرار دارد.

ماریندها فقط این داستان را نقل نمی‌کردند. فان بال می‌نویسد: «منیِ انسان در جادوی باروری کاربرد گسترده‌ای دارد. منیِ یکی از افراد تیرهٔ گِب-زِه بر درختان نارگیل، که توتم این تیره‌اند، اثری ویژه دارد؛ منیِ یکی از افراد تیرهٔ ماهو-زِه به‌ویژه برای نخل ساگو سودمند است» (ص. ۱۹۴). در آیین‌های باروری، «شماری از زنان با بیشترین تعدادِ ممکن از مردان همبستر می‌شوند و ترشحات در کاسه‌ای از پوست نارگیل گردآوری می‌شود» و منی بر جوانه‌های گیاهان مالیده می‌شود (ص. ۵۴۸). بذر تیره، توتمِ تیره را تغذیه می‌کند. به ویرتس گفته بودند که در اوج آیین‌های مایو، آیین‌پذیرفتگان به دختری تجاوز کردند و سپس او را کشتند و خوردند. «استخوانی از ایواگی که خورده شد» در کنار هر نخل نارگیلِ تازه‌کاشته دفن می‌شود و «تنهٔ نخل‌ها را با خون او سرخ می‌کنند» (ص. ۵۴۳).1 دخترِ مایو، مایو-ایواگ، هم‌نامِ «ماری کوچک با رنگ‌های درخشان» است و ماری علفی را در پیرامون محوطهٔ آیینی دفن می‌کردند (ص. ۵۴۱).

در تنگهٔ تورس، سیدا، قهرمان فرهنگی، از گینهٔ نو آمد، «از پاب، در سرزمین اصلی گینهٔ نو، آن‌سوی بویگو». او باری از «نارگیل، تارو، یام، سیب‌زمینی شیرین و ساگو» همراه داشت و در جزیره‌هایی که از آن‌ها می‌گذشت، می‌کاشت. در مِر، مردم دختری به نام پِکِر را به او دادند. در ساحل «کوشید کار بدی بکند». دختر فریاد زد: «نه، نباید این کار را این‌طور بکنی.» «پس چرخیدند و ‹کار بد کردند› و بی‌درنگ نارگیل‌ها و هر نوع خوراک گیاهی و میوه‌های گوناگون روییدند» (هدن ۱۹۰۴، صص. ۲۸–۲۹). هدن یادآور شد که «پیوندِ آمیزش جنسی با باروریِ کشاورزی… در همهٔ روایت‌های داستان سیدا تلویحاً آمده است» (ص. ۳۴۷). هنگامی که سیدا در واروِه، در مِر، با زاباکرِ باکره همبستر شد، «خون فراوانی از او جاری شد؛ سپس سیدا در همان محل زیارتگاهی برپا کرد» (هدن ۱۹۰۸، ص. ۲۰).

تیره‌های جزیره‌نشینان آیین‌های افزایشِ خود را داشتند. وقتی نخستین لاک‌پشتِ فصل از راه می‌رسید، مردانِ تیرهٔ لاک‌پشت «دور لاک‌پشت می‌رقصیدند و گاوغرّان‌ها را می‌چرخاندند» و ساقه‌ای از گیاهی رونده را «در کلواکِ لاک‌پشت فرو می‌کردند و چند بار بالا و پایین می‌بردند… تا ‹او را (یعنی همهٔ لاک‌پشت‌ها را) حسابی fast کنند›». هدن در پانویس توضیح می‌دهد: «‹Fast› در گونهٔ انگلیسی‌ای که جزیره‌نشینان به آن سخن می‌گویند، به معنای عملِ آمیزش است» (۱۹۰۴، صص. ۱۸۳–۱۸۴). در باغ‌های مابویاگ، نگهبانان چوبی، مادوب، شب‌ها زنده می‌شدند و «در باغ می‌گشتند و گاوغرّان‌ها را می‌چرخاندند تا گیاهان باغ برویند» (ص. ۳۴۶). در دهانهٔ رود فلای، گاوغرّانِ کیوای که بورومامارامو نام دارد را برای پسران می‌چرخاندند، «وقتی یام‌ها آمادهٔ برداشت بودند». هدن توضیح می‌دهد که نامش به معنای «مادرِ یام‌ها» است (ص. ۲۱۹). تیغهٔ دیگری از کیوای خود را چنین معرفی می‌کرد: «نام من مادوبو است. من پدر و مادرِ همهٔ یام‌ها هستم»، چنان‌که واژه‌ای نو برای «من» روایت می‌کند.

سه کرانه را کنار هم بگذارید. نیا خوراک را با خود از میان سرزمین می‌برد و در مکانی زیر خاک بر جای می‌گذارد. نوادگان او مالک آن مکان‌اند. آیینی که مردمانِ هم‌سرشت با نیا در آن مکان اجرا می‌کنند، خوراک را از زمین می‌رویاند: آوازِ مردِ یام و یامی که گاز می‌زند، منیِ تیرهٔ ماریند بر نخل‌های خودش، و ساقهٔ رونده و تیغه‌های غرّانِ تیرهٔ لاک‌پشت. هدن نیز هنگام بررسیِ زیارتگاه‌های یام در مِر به همین نتیجه رسید: آن‌ها «در اصل… آیین‌هایی بودند که با افزایش یا مهارِ توتم‌ها به‌دستِ بزرگانِ تیره‌های مربوط پیوند داشتند» (۱۹۰۸، ص. ۲۵۵).

باغ جایی است که مردمانِ وابسته به نیا خوراکِ او را می‌رویانند. مکانِ برگزاری آیین افزایش نیز همین‌طور است. جزیره‌نشینِ مِر و مردِ یامِ وورگایا کار یکسانی می‌کردند. یکی از آن دو خاک را هم می‌کند.

باغ چه چیزی را تغییر می‌دهد؟ #

بی‌تأثیر نیست. گاسدن و هد در این‌باره بااحتیاط‌اند. هولی‌ها مسیرهای نیاکانیِ خود را «در کشاکش با تأکید بر مبادلهٔ خوک‌ها و دیگر دارایی‌های ارزشمند، به‌منزلهٔ راهی برای کسبِ اعتبار شخصی، حفظ می‌کنند؛ تأکیدی که با بی‌اعتناییِ بومیان استرالیا به ثروت مادی کاملاً در تضاد است». محصول باغ‌ها خوراک خوک‌هاست، خوک‌ها مردان بانفوذ می‌سازند و مردان بانفوذ نظام سیاسی‌ای پدید می‌آورند که در استرالیای بومی وجود نداشت. فان بال نیز باغ‌ورزیِ ماریندها را کم‌رونق می‌دانست و معتقد بود آیین‌های مایو عمدتاً به محصولات کشاورزی مربوط نبودند (صص. ۵۴۳–۵۴۴).

اما این تفاوت بر بنیادِ آن امر مشترک پدید آمده است. باغِ مِر آشپزخانه‌ای نو در سرزمینی کهن است. خوراک همچنان آفریدهٔ نیاست، تیره همچنان مکان را در اختیار دارد و سرچشمهٔ خوراک همچنان آیین است. به همین دلیل جزیره‌نشینان توانستند کشتِ یام و تارو را از گینهٔ نو بپذیرند، بی‌آنکه دینشان را تغییر دهند. به همین دلیل مردم کیپ یورک نیز می‌توانستند قرن‌ها شاهد کارشان باشند، بی‌آنکه خود نیازی به آن ببینند. آنان از پیش راهی برای رویاندن یام داشتند.

وایت پرسید چرا کشاورزی از تنگه نگذشت. پرسش بهتر این است که چه چیزی مدت‌ها پیش از آن از تنگه گذشته بود که باغ‌ورزی توانست در یک کرانه همچون افزوده‌ای کوچک پذیرفته شود و در کرانهٔ دیگر غیرضروری به شمار آید و پذیرفته نشود. پاسخ، خودِ رابطه است: نیاکان در زمین، تیره‌هایی که نامشان را از آنچه نیاکان به‌جا گذاشتند گرفته‌اند، و آیین‌هایی که آن را از دل خاک فرامی‌خوانند.

سرزمینِ مشترک چقدر قدمت دارد؟ #

آن‌قدر که زمانی سرزمینی واحد بوده است. آخرین پل خشکی حدود ۹٬۰۰۰ تا ۷٬۵۰۰ سال پیش به زیر آب رفت (ساهولِ کهن)، پس از آنکه مردم در کوک کاشت‌وکار را آغاز کرده بودند. در بخش عمدهٔ تاریخ بشر، نیاکانِ یامِ تننت کریک و دماهای رود بولاکا در یک قاره گام برمی‌داشتند و زنانِ مونگا-مونگا به‌سوی میانهٔ آن می‌رفتند. مایکل رولند، باستان‌شناسی که شواهد تماس در ساحل کوئینزلند را بررسی کرد، از سوی دیگر به همان استنباط رسید: مردمان ساهول «احتمالاً طی دوره‌ای که شاید تا ۵۰٬۰۰۰ سال به درازا کشید، در برخی جنبه‌های تاریخ با هم اشتراک داشتند» و «بعید به نظر می‌رسد که این هم‌پیوندیِ فرهنگی و فکری با بالا آمدن سطح دریا ناگهان پایان یافته باشد» (رولند ۲۰۱۸).

بقیهٔ داستانِ سرزمینِ مشترک در بخش‌های دیگری از این وبگاه‌ها روایت شده است و روایت‌ها با هم سازگارند. از سپیک تا سرزمین آرنهم همان آیین مردانه رواج دارد، با گاوغرّانی که از زنان دزدیده شده و پسران را می‌بلعد (یک ساهول، نگوال). زبان‌های ساهول درخت، هیزم و آتش را در یک خانواده جای می‌دهند، چنان‌که از مردمی که سرزمینشان را می‌سوزاندند و دوباره در آن می‌کاشتند می‌توان انتظار داشت. در ساحلی که رو به سایبای است، هنوز «من» را به شیوهٔ استرالیایی می‌گویند (اول‌شخصِ ساهول). گاوغرّانی که پسران را در استرالیا می‌بلعد، در تنگه یام می‌رویاند. این میراثی واحد است که از دو سو دیده می‌شود.

گاسدن و هد خواستار «حکایت‌هایی از امر نامنتظر» به‌جای تاریخ کهنهٔ کشاورزان و شکارگرـگردآورندگان بودند. این هم یکی از آن‌ها. در هر دو کرانهٔ پلِ به‌زیرآب‌رفته، خوراک در جایی می‌رویید که نیاکان آرمیده بودند و مردم با بازگرداندن آنچه از آنِ نیا بود، آن را می‌رویاندند: خون بر سنگ، بذر بر نخل، آوازی که در گذر از بوته‌زار خوانده می‌شد. تنها یکی از کرانه‌ها چوبِ زمین‌کنی هم به دست گرفت.


منابع #

  1. بال، ی. فان. Dema: Description and Analysis of Marind-anim Culture (South New Guinea). لاهه: نیهاف، ۱۹۶۶. PDF.
  2. بال، ی. فان. “The cult of the bull-roarer in Australia and Southern New Guinea.” Bijdragen tot de Taal-, Land- en Volkenkunde 119 (1963): 201–214. doi:10.1163/22134379-90002136. به نقل از فان در لیدن، ۱۹۷۵.
  3. دنهام، تیم پی.، و دیگران. “Origins of agriculture at Kuk Swamp in the highlands of New Guinea.” Science 301 (2003): 189–193.
  4. دنهام، تیم، ریچارد فولگار و لزلی هد. “Plant exploitation on Sahul: from colonisation to the emergence of regional specialisation during the Holocene.” Quaternary International 202 (2009): 29–40.
  5. گاسدن، کریس. “Introduction.” در گاسدن و هَتِر (ویراستاران)، The Prehistory of Food: Appetites for Change. لندن: راتلج، ۱۹۹۹.
  6. گاسدن، کریس و لزلی هد. “Different histories: a common inheritance for Papua New Guinea and Australia?” در گاسدن و هَتِر (ویراستاران)، The Prehistory of Food: Appetites for Change، ۲۲۷–۲۴۵. لندن: راتلج، ۱۹۹۹.
  7. هدن، ای. سی. (ویراستار). Reports of the Cambridge Anthropological Expedition to Torres Straits, vol. 5: Sociology, Magic and Religion of the Western Islanders. انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۰۴.
  8. هدن، ای. سی. (ویراستار). Reports of the Cambridge Anthropological Expedition to Torres Straits, vol. 6: Sociology, Magic and Religion of the Eastern Islanders. انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۰۸.
  9. هدن، ای. سی. The Races of Man and Their Distribution. انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۲۴، ص. ۲۲. نقل‌شده در گاسدن و هد، ۱۹۹۹، ص. ۲۳۳.
  10. هاینز، آر. ای. و ای. کی. چیس. “Plants, sites and domiculture: Aboriginal influence upon plant communities in Cape York Peninsula.” Archaeology in Oceania 17 (1982): 38–50.
  11. جونز، ریس. “Fire-stick farming.” Australian Natural History 16 (1969): 224–228. بازچاپ‌شده در Fire Ecology 8(3) (2012): 3–8.
  12. لیدن، ای. سی. فان در. “Nunggubuyu Aboriginals and Marind-anim: preliminary comparisons between south-eastern Arnhem Land and southern New Guinea.” در فان بیک و شرر (ویراستاران)، Explorations in the Anthropology of Religion: Essays in Honour of Jan van Baal، ۱۴۹–۱۵۷. لاهه: نیهاف، ۱۹۷۵.
  13. رولند، مایکل ج. “65,000 years of isolation in Aboriginal Australia or continuity and external contacts? An assessment of the evidence with an emphasis on the Queensland coast.” Journal of the Anthropological Society of South Australia 42 (2018): 211–240. چکیده.
  14. سیلکاک، جنیفر ل. “Aboriginal translocations: the intentional propagation and dispersal of plants in Aboriginal Australia.” Journal of Ethnobiology 38 (2018): 390 به بعد.
  15. اسپنسر، بالدوین و اف. ج. گیلن. The Native Tribes of Central Australia. لندن: مک‌میلان، ۱۸۹۹.
  16. اسپنسر، بالدوین و اف. ج. گیلن. The Northern Tribes of Central Australia. لندن: مک‌میلان، ۱۹۰۴.
  17. وایت، ج. پیتر. “New Guinea and Australian prehistory: the ‘Neolithic problem’.” در مالوانی و گلسن (ویراستاران)، Aboriginal Man and Environment in Australia، ۱۸۲–۱۹۵. کانبرا: انتشارات دانشگاه ملی استرالیا، ۱۹۷۱.
  18. وایت، ج. پیتر. “Revisiting the ‘Neolithic problem’ in Australia.” Records of the Western Australian Museum Supplement 79 (2011): 86–92.
  19. ویرتس، پاول. Religion und Mythus der Marind-anim von holländisch Süd-Neu-Guinea und deren totemistisch-soziale Gliederung. رسالهٔ دکتری، بازل، ۱۹۲۲.

  1. فان بال روایت ویرتس دربارهٔ دختری را که به او تجاوز شد و سپس او را کشتند و خوردند، «کاملاً اثبات‌نشده و بی‌پشتوانه، حتی در اسطوره» دانست و رد کرد (۱۹۶۶، ص. ۵۴۱). همهٔ آیین‌پذیرفتگان آن را انکار کردند و معلوم شد که در آیین‌های همسایه «کشتن» پیرزن در واقع خرد کردن نارگیل‌هایی بود که نماد او بودند. فان بال وجود آیین‌های جنسی و خوراندنِ منی به نوآموزان را پذیرفت. چه دخترِ مایو دختر بوده باشد و چه مار، منطق یکی است: کشتن در آیین، نخل‌ها را تغذیه می‌کند. ↩︎