
~/rock-art/australia
نخستین مارهای رنگینکمان
کهنترین نقاشیهای مار رنگینکمان در فلات سرزمین آرنهم متمرکزند. این نقاشیها زمانی پدید آمدند که دریا دشتِ شمالی را در خود فرو میبرد.
The oldest paintings of the Rainbow Serpent, mapped against the sea that drowned the north.
خلاصهٔ کوتاه
- ۱۳۹ نقاشی صخرهایِ مار رنگینکمان در آرنهملندِ غربی شناخته شده است. ۷۰ نمونهٔ قدیمیتر در سبک یام هستند (Taçon et al. 2026).
- سبک یام، بر پایهٔ پیوندش با نقاشیهای همدورهای که با رادیوکربن تاریخگذاری شدهاند، به حدود ۹۴۰۰ تا ۶۰۰۰ سال پیش تعلق دارد (Taçon et al. 2022).
- در دف ادر کریک (Deaf Adder Creek)، ماری غولپیکر و قدیمیتر، به سبک پیکرههای پویا، در میان نه انسانِ دونده نقاشی شده است. براندل آن را مار رنگینکمان نامید.
- در همان سدهها، سطح دریا از حدود ۳۰ متر پایینتر از سطح کنونی به سطح کنونی رسید و دشت ساحلیای به پهنای کشوری کوچک را زیر آب برد (Sloss et al. 2018).
- در روایتهای قومنگارانه، مار رنگینکمان مسبب سیل بزرگ است. در گونابیبی، bullroarerها نمادهای آناند.
«بیتردید، مارهای رنگینکمان نخستین بار در پیوستار هنر صخرهای، در میان صورتهایی ظاهر میشوند که گمان میرود به [دورهٔ] دگرگونیهای جهان در سطح دریاها و آبوهوا تعلق داشته باشند. … رنگینکمانها با سیلهای گسترده و دگرگونیهای چشمگیر سرزمین پیوند داشتند.» — پل تاسون، از مارهای رنگینکمان تا ماهیهای «پرتونگاری» (۱۹۸۹)، صص. ۳۱۰–۱۱
قدیمیترین مارهای رنگینکمان کجا هستند؟ #
بر فراز فلات آرنهملند؛ سرزمین سنگیِ ماسهسنگیای که بر کاکادو و آرنهملندِ غربی مشرف است. پل تاسون، مردیت ویلسون و کریستوفر چیپندیل در سال ۱۹۹۶، ۱۰۷ نقاشیِ مار رنگینکمان از این منطقه را بررسی و بر پایهٔ سبک دستهبندی کردند. ۶۱ مورد در سبک یام بودند؛ نام این سبک از یامهایی گرفته شده که از پیکرههای نقاشیشده به این سبک میرویند. اینها قدیمیترین تصاویر این موجود در سراسر استرالیا هستند (Taçon, Wilson and Chippindale 1996, p. 105).
سی سال بعد، شمار آنها به ۱۳۹ رسیده است: ۷۰ مورد در سبک یام، ۱۷ مورد انتقالی و ۵۲ مورد متأخر (Taçon, May, Jalandoni and Mungulda 2026). مارهای سبک یام صورتی ثابت دارند: بدن مار، سری شبیه سر کانگورو یا روباه پرنده، خارهای خمیده به عقب و خطوط متقاطع روی گردن و دم.
پراکندگی آنها یکنواخت نیست. متراکمترین خوشه در بالادست جویبار توئین فالز قرار دارد؛ جایی که ۲۲ مار نقاشی شدهاند، ۱۱ مار در هر کرانه، و حدود دوسوم آنها به سبک یاماند (1996, pp. 110–12). شکل دم در دو کرانه متفاوت است و این تفاوت از دورهٔ یام تا زمان حاضر ادامه دارد. دربارهٔ یکی از جفتهای مجاور که هرکدام ۱۲۸ سانتیمتر طول دارند، «بزرگان بومی میگویند نسخههای نر و ماده در کنار هم نشان داده شدهاند» (شکل ۱۱). خوشهٔ دوم در آوونبارنا (کوه بورادایل)، در سرزمین آموردک، قرار دارد؛ جایی که ۲۹ مار در ۲۱ مکان نقاشی شدهاند و ۹ مورد از آنها به سبک یاماند. کمی دورتر، شمار مارها تقریباً به صفر میرسد: دو مورد در نامونیدجبوک، در میان ۳۵۲ مکان ثبتشده، و دو مورد در اینجالاک، در میان ۲۳۲ مکان (Taçon et al. 2026).
Painted as the sea came in
با Tab به نقشه بروید، سپس با کلیدهای جهتنما میان places جابهجا شوید.
- Yam-style serpents, 9,400–6,000 years old (27 placed)
- All Rainbow Serpents at a place (72)
- Giant snake, Dynamic style, ~10,000 years
- Land drowned ~10,000–7,700 years ago
- Land drowned earlier, dry 20,000 years ago
قدمت آنها چقدر است؟ #
قدیمیتر از آنچه در ابتدا تصور میشد. در سال ۱۹۹۶، گروه تاسون سبک یام را به حدود ۶۰۰۰ تا ۴۰۰۰ سال پیش نسبت دادند؛ یعنی پس از تثبیت سطح دریا. این برآورد بر اساس ترتیب رویهمافتادن سبکها بود. از آن زمان، تریستن جونز و همکارانش پوستههای معدنی روی پیکرههای دوندهٔ شمالی در تالاب رد لیلی را تاریخگذاری کردهاند؛ سبکی که در همان مرحلهای نقاشی شده که پیکرههای یام. نتایج، «حداقل قدمت ۹۴۰۰ سال تقویمی پیش از زمان حاضر» را نشان میدهند و حاکی از آناند که این سبک «از ۹۴۰۰ سال تقویمی پیش از زمان حاضر تا ۶۰۰۰ سال تقویمی پیش از زمان حاضر رواج داشته است» (Jones et al. 2017). آنان اضافه میکنند که این سبک «ممکن است بهمراتب قدیمیتر باشد».
گروه تاسون اکنون سه سبک منطقهای را—مالیووا در شمال، یام در مرکز و جنوب، و پیکرههای دوندهٔ شمالی در میان آن دو—«متعلق به یک دورهٔ زمانی واحد، یعنی ۶۰۰۰ تا ۹۴۰۰ سال پیش» میداند (Taçon et al. 2022). هیچ مارِ سبک یامی مستقیماً تاریخگذاری نشده است. قدمت آنها از همنشینانشان به دست میآید.
مار غولپیکری که پیش از آنها آمد #
قدیمیتر از آنها، مارِ یگانهای به سبک پیکرههای پویاست؛ سبکی از شکارچیان دوندهٔ ظریفنقش که گروه تاسون قدمتش را حدود ۱۲٬۰۰۰ سال میداند. این مار در مکان ۶ دف ادر کریک (Deaf Adder Creek)، در عرض تابلویی از نه مرد و زن امتداد یافته است. ثبتکنندهٔ هنر صخرهای، اریک براندل، آن را در سال ۱۹۷۳ با عنوان «مار رنگینکمان در محاصرهٔ انسانها» منتشر کرد.
مار رنگینکمان در محاصرهٔ انسانها

همه نامی را که براندل بر آن گذاشته بود نپذیرفتند. پژوهش سال ۱۹۹۶ نقاشی را با همان معیارهایی سنجید که برای مارهای متأخر به کار برده بود و دریافت که این تصویر «از همه بیشتر به مار شباهت دارد» (ص. ۱۱۵). نویسندگان نتیجه گرفتند که «احتمالاً مار است، نه مارِ رنگینکمان». جورج شالوپکا برآمدگیِ گردن آن را پوستاندازی دانست و گمان کرد که «احتمالاً پیتونی بزرگ است» (ص. ۱۰۶). بااینحال، گروه برای آن اهمیت قائل شد: «حتی اگر این تصویر مار باشد، نه مارِ رنگینکمان، باز هم تصویری مهم است؛ زیرا خودِ مار از دیرباز برای مردمِ آرنهملندِ بزرگتر موجودی نیرومند با ویژگیهای ویژه به شمار میرفته است. اینکه چنین برداشتی در دورهٔ پویا نیز وجود داشته، از اندازهٔ اغراقآمیز آن در مقایسه با پیکرههای انسانیِ در تعامل با آن پیداست» (ص. ۱۱۵).
پس این توالی از ماری غولپیکر در میان انسانهای دونده، با قدمتی حدود ۱۰٬۰۰۰ سال یا بیشتر، آغاز میشود و اندکی پس از آن به مارهای ترکیبیِ سبک یام میرسد.
همزمان با پیشروی دریا نقاشی شدند #
در پایان آخرین عصر یخبندان، استرالیا در شمال خود دشتی را از دست داد. در پایینترین سطح یخچالی، دریای آرافورا و خلیج کارپنتاریا خشکی بودند و استرالیا را به گینهٔ نو پیوند میدادند. در بخش جنوبی خلیج، کریگ اسلوس و همکارانش دریافتند که بالا آمدن دریا «حدود ۱۱٬۷۰۰ سال تقویمی پیش از زمان حاضر از آستانهٔ آرافورا گذشت. سطح دریا تا حدود ۱۰٬۰۰۰ سال تقویمی پیش از زمان حاضر به حدود ۳۰- متر رسید … و تا ۷۷۰۰ سال تقویمی پیش از زمان حاضر به میانگین سطح کنونی دریا رسید» و سپس تا حدود ۴۰۰۰ سال پیش، ۱٫۵ تا ۲ متر بالاتر از آن باقی ماند (Sloss et al. 2018, p. 1411).
نقاط کهربایی روی نقشه، زمینی را نشان میدهند که در آخرین مرحله، از زمانی که سطح دریا ۳۰ متر پایینتر از سطح کنونی بود تا امروز، از دست رفت. این مرحله درون دورهٔ یام قرار میگیرد. هنگام نقاشی نخستین مارهای یام، سراسر خلیج وان دیمِن خشک بود و پناهگاههای آوونبارنا در فاصلهای دور از ساحل قرار داشتند. تا پایان این دوره، دریا به خط ساحلی امروزی رسیده و اندکی از آن فراتر رفته بود.
تاسون خود این پیوند را ترسیم کرد. مقالهٔ سال ۱۹۹۶ با آن آغاز میشود: «تقریباً در همین زمان بود که نخستین تصویرهای مارهای رنگینکمان، موجودات ترکیبیِ بزرگی با اهمیت فراطبیعی، بر دیوارها و سقفهای پناهگاههای صخرهای پدیدار شدند» (ص. ۱۰۳). رسالهٔ او رنگینکمان را در مرکز بحث قرار داد. بارانهای موسمی همراه با آبوهوای جدید از راه رسیدند؛ رنگینکمانها «میبایست بسیار بیشتر در آسمان دیده شده باشند» و «در نهایت … نماد این ویرانی و آفرینش شدند و نظامی پیچیده از باورها پیرامون این تصویر شکل گرفت» (Taçon 1989, pp. 310–11). دارل لوئیس در سال ۱۹۸۸ استدلال کرده بود که باورهای مربوط به مار رنگینکمانِ ترکیبی برای «مهار تنشهایی پدید آمدند که پیامدهای بالا آمدن سطح دریا ایجاد کرده بود» (Lewis 1988, p. 109).
روایتها سیل را بازمیگویند. تاسون در آرنهملندِ غربی ثبت کرد که آفرینش «از کنش آب پدید آمد» و اینکه «گفته میشود مار رنگینکمان علت نهایی سیل بزرگ بوده و هنوز هم سبب سیل میشود» (Taçon 1989, p. 247). بزرگان میگفتند بیشتر مارها را دست هیچ انسانی نقاشی نکرده است: گفته میشود مارهای اوبیر و تنگهٔ دف ادر (Deaf Adder Gorge) «در زمان رؤیا به دست خودِ موجود بر صخره نهاده شدهاند» (ص. ۳۱۱).
مارها چه میکنند #
نقاشیهای اولیه آکنده از روباههای پرندهاند. در نمونهٔ ۱۰۷ ماریِ پژوهش سال ۱۹۹۶، ۱۶ مار با آنها همراهاند؛ در مجموع ۵۰ خفاش که بسیاری از آنها از خطهایی آویختهاند که از مار امتداد مییابند (ص. ۱۱۷). در جویبار جیم جیم، یکی از مارهای یام ۱۳ خفاش را پشت سر خود میکشد.
بادمارتیها میگویند چرا. گولینج، مردِ روباه پرنده، دو پسرش را به آیین تشرفی نزد جاوین فرستاد. در راه بازگشت، مار رنگینکمان آنها را بلعید. این روایت در دجووار، در تنگهٔ دف ادر (Deaf Adder Gorge)، نقاشی شده است: ماری با پستان که دو پسر را در حلقههای بدنش دارد (1996, pp. 117–18, after Chaloupka et al. 1985, p. 80). مارهای آوونبارنا نیز میبلعند. یکی زنی را در بدنش جای داده است. دو مار پستان دارند. بزرگترینشان، با طول ۶٫۱ متر با سر و دندانهای تمساح، سقفی را میپوشاند که در آن برای مردان جوان داستان میگفتند. در نزدیکی آن، ۱۲۴ متر سنگِ چیدهشده در محوطهٔ آیینیِ قدیمیِ موراک، شکل ماری رنگینکمان را میسازد و «رنگینکمان» هر کسی را که قانون را زیر پا میگذاشت مجازات میکرد (Taçon et al. 2026).
کنت مدوک همین همنشینی مار و خفاش را در سراسر تاپ اِند دنبال کرد و دریافت که این دو همواره در تقابلاند: «آسمان و آب، بالا و پایین، حرکت رو به بالا و حرکت رو به پایین». او bullroarer را نیز در این نظام جای داد: «در گونابیبی، در شرقِ دورترِ آرنهملند، تصویرهای مار رنگینکمان غالباند و خفاشهای روباهپرنده در لحظهای بر زنان پدیدار میشوند که bullroarerها (نمادهای مار رنگینکمان) در نهان به صدا درمیآیند» (Maddock 1978, p. 6, quoted in Taçon et al. 1996, p. 119). در آرنهملندِ شمالشرقی، این همانندسازی کامل است. bullroarer یولنگویی که پیتونی بر آن نقاشی شده، صدای مار بزرگ، یورلونگور، است و به زنان گفته میشد هرکسی به آن نزدیک شود بلعیده خواهد شد (اطلس bullroarer، AUSIN-017).
فراتر از آرنهملند #
هیچ منطقهٔ دیگری توالی تاریخگذاریشدهای مانند این ندارد. نزدیکترین نمونهٔ مشابه در کیمبرلی است: در وونالیری، ماری سهشاخ زیر واندجینای خفتهای به طول ۷ متر قرار دارد و بر بدنش هفت سر واندجینا نقش بسته است (Lommel 1955). این اثر تاریخگذاری نشده و بارها دوباره رنگآمیزی شده است. پژوهش سال ۱۹۹۶ هیچ تفاوتی میان مارهای یام در گروههای زبانی یا مناطق مختلف سرزمین آرنهم نیافت و استدلال کرد که «خاستگاهی کهن و تحولی درجا» داشتهاند (ص. ۱۲۰). برای جایگاه مار رنگینکمان در میان کهنترین تصاویر مار در جهان، بنگرید به کهنترین هنر مار در هر قاره. برای آشنایی با زبانهایی که در همان هزارهها در پیرامون خلیج صحبت میشدند، بنگرید به خاستگاه پاما-نیونگان.
Sources #
- Brandl, Eric J. Australian Aboriginal Paintings in Western and Central Arnhem Land: Temporal Sequences and Elements of Style in Cadell River and Deaf Adder Creek Art. کانبرا: Australian Institute of Aboriginal Studies، 1973. شکل 19.
- Jones, Tristen, Vladimir A. Levchenko, Penelope L. King, Ulrike Troitzsch, Daryl Wesley, Alan N. Williams and Alfred Nayinggul. “Radiocarbon age constraints for a Pleistocene–Holocene transition rock art style: the Northern Running Figures of the East Alligator River region, western Arnhem Land, Australia.” Journal of Archaeological Science: Reports 11 (2017): 80–89.
- Jones, Tristen. Disentangling the Styles, Sequences and Antiquity of the Early Rock Art of Western Arnhem Land. رسالهٔ دکتری، Australian National University، 2017.
- Lewis, Darrell. The Rock Paintings of Arnhem Land, Australia: Social, Ecological and Material Culture Change in the Post-Glacial Period. مجموعهٔ بینالمللی BAR، شمارهٔ 415. آکسفورد، 1988.
- Lommel, Katharina. “The rock painting site at Wonalirri.” در Rock Painting Sites in the Kimberley Region، اسنادِ هیئت اکتشافی مؤسسهٔ فروبنیوس در سال 1955.
- Maddock, Kenneth. “Introduction.” در I. Buchler and K. Maddock (eds)، The Rainbow Serpent: A Chromatic Piece. لاهه: Mouton، 1978.
- Sloss, Craig R., et al. “Holocene sea-level change and coastal landscape evolution in the southern Gulf of Carpentaria, Australia.” The Holocene 28(9) (2018): 1411–1430. Open copy.
- Taçon, Paul S. C. From Rainbow Snakes to ‘X-ray’ Fish: The Nature of the Recent Rock Painting Tradition of Western Arnhem Land, Australia. رسالهٔ دکتری، Australian National University، 1989.
- Taçon, Paul S. C., Meredith Wilson and Christopher Chippindale. “Birth of the Rainbow Serpent in Arnhem Land rock art and oral history.” Archaeology in Oceania 31(3) (1996): 103–124.
- Taçon, Paul S. C., Sally K. May, Joakim Goldhahn, et al. “Extraordinary back-to-back human and animal figures in the art of western Arnhem Land, Australia: one of the world’s largest assemblages.” Cambridge Archaeological Journal 32(4) (2022): 707–720.
- Taçon, Paul S. C., Sally K. May, Andrea Jalandoni and Ronald Mungulda. “Paintings of Rainbow Serpents and other big creatures of Awunbarna, Northern Territory, Australia.” Australian Archaeology 92 (2026): 167–184.