خلاصه

  • حدود ۱۲۰۰ میلادی قوی‌ترین پاسخ برای زمان سکونت دائمی پولینزیایی‌ها در راپا نویی است.
  • پیشنهادهای منتشرشدهٔ قدیمی‌تر شامل ۴۵۰ پیش از میلاد، ۵۰ تا ۱۰۰ میلادی و گاه‌شماری‌های آشنای ۳۰۰ تا ۴۰۰ و ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادی می‌شوند. شواهد پشتیبان آن‌ها تفاوت چشمگیری با هم دارند.
  • بقایای موز که با تاریخ‌های حدود ۱۷۳۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد مرتبط دانسته شده‌اند، مسئله‌ای تاریخ‌گذاریِ چشمگیر پدید می‌آورند: خود موزها تاریخ‌گذاری نشده بودند.
  • شواهد ژنتیکی وجود تماس میان آمریکاییان و پولینزیایی‌ها را پیش از ورود اروپاییان اثبات می‌کند. تاریخ‌های این شواهد به دیدار جمعیت‌ها مربوط‌اند، نه به نخستین سکونت جزیرهٔ ایستر.

نخستین کانو چه زمانی به جزیرهٔ ایستر رسید؟ #

تاریخ جزیرهٔ ایستر را از جایی غریب می‌توان آغاز کرد: موز.

معمولاً نخست مجسمه‌ها به یاد می‌آیند. چهره‌های کشیده، ابروهای سنگین، نیاکان سنگی که در برابر اقیانوسی پهناور ایستاده‌اند. آن‌ها جزیره را آخرین اتاقِ باقی‌مانده از جهانی بسیار کهن‌تر جلوه می‌دهند. اما یک گیاه کشت‌شده پرسشی صمیمانه‌تر پیش می‌کشد: کسی باید آن را با خود آورده باشد.

در سال ۲۰۱۳، پژوهشگرانی که رسوبات رانو کائو، یکی از دهانه‌های آتشفشانی جزیره، را بررسی می‌کردند، از یافتن بقایای میکروسکوپی موز در لایه‌هایی خبر دادند که حاوی مواد گیاهی با قدمت چند هزار سال بودند. تاریخ‌های مرتبط تا حدود ۱۷۳۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد عقب می‌رفتند. اگر این تاریخ‌ها با اطمینان باغبانی موز را تاریخ‌گذاری می‌کردند، تاریخ جزیره بسیار پیش‌تر از روایت آشنای سکونت پولینزیایی‌ها آغاز می‌شد. اما آن‌ها چنین کاری را با اطمینان نمی‌کنند. این تمایز آن‌قدر کوچک است که ممکن است در یک تیتر ناپدید شود، اما آن‌قدر بزرگ هست که زمان رسیدن نخستین کانو را سه هزار سال جابه‌جا کند. (Horrocks et al., 2013.)

تاریخ سکونتی که بیشترین پشتوانه را دارد حدود ۱۲۰۰ میلادی است. نهشته‌های سکونتیِ کاوش‌شده، انتخاب دقیق نمونه‌های رادیوکربنی و بازسازی ژنتیکیِ مستقلی همگی به‌طور کلی بر همین دوره دلالت دارند. عدم‌قطعیت به مرزهای این بازهٔ سکونت و احتمال حضور انسان در دوره‌ای زودتر مربوط است. (Hunt and Lipo, 2006; Ioannidis et al., 2021.)

تاریخ‌های دیگر پیشینهٔ پژوهشی قابل‌توجهی دارند. برخی زمانی در باستان‌شناسی نظر غالب بودند. برخی دیگر از گرده، زغال و محصولات زراعیِ حفظ‌شده در رسوبات دهانه‌ها به دست آمده‌اند. بهترین راه برای خواندن آن‌ها این است که همچون خط زمانیِ پیشنهادها با آن‌ها روبه‌رو شویم و شواهد هر تاریخ را نیز در کنار آن نگه داریم.

پژوهشگران چه تاریخ‌هایی را برای سکونت پیشنهاد کرده‌اند؟ #

تاریخ‌های زیر از نخستین فعالیت انسانیِ پیشنهادی تا برآوردهای امروزیِ زمان سکونت را در بر می‌گیرند. پیش از میلاد به معنای پیش از دوران مشترک است؛ میلادی برابر با AD است. تاریخ‌های ستون نخست به رویداد پیشنهادی اشاره دارند. سال‌های انتشار، سال انتشار پژوهش پژوهشگران را مشخص می‌کنند.

RAPA NUI / CHRONOLOGY

The first canoe, and everything after

○ Proposed early presence◆ Historical milestone
  1. c. 1730 BCE

    The oldest banana-associated sediment date

    Rano Kau deposits contain banana microfossils alongside other, dated plant remains.

  2. c. 900 BCE

    Lapita voyagers reach Tonga

    Settlement reaches western Polynesia, far to the west of Rapa Nui.

  3. c. 450 BCE

    An early arrival proposed

    Weed pollen, burning, and forest change at Rano Raraku suggest people to one research team.

  4. c. 100 CE

    Another possible human footprint

    Charcoal and forest disturbance at Rano Kau underpin an early-presence proposal.

  5. c. 400 CE

    The familiar early settlement date

    Older charcoal dating helps establish a fourth-century arrival in accounts of the island.

  6. c. 600 CE

    A plant from America enters the picture

    Sisyrinchium pollen in crater sediments supplies another proposed early introduction.

  7. c. 900 CE

    An earlier archaeological consensus

    A synthesis of excavation evidence favors settlement around this period.

  8. c. 1200 CE
    BEST-SUPPORTED SETTLEMENT

    The Polynesian community that stayed

    Excavated occupation deposits and genetic reconstruction converge on permanent settlement.

  9. c. 1250 CE

    American and Polynesian ancestors meet

    The ancestry-mixing window in ancient Rapanui genomes begins around this time.

  10. c. 1300 CE

    Monument building expands

    Ahu construction accelerates as communities develop the island’s monumental landscape.

  11. 1722

    Europeans reach Rapa Nui

    Roggeveen’s expedition sights the island on Easter Sunday, 5 April.

  12. 1862

    The slave raids begin

    Peruvian slave traders deport islanders, beginning a catastrophic chapter.

  13. 1877

    About 110 people remain

    Deportations, disease, and departures have devastated the island’s population.

  14. 1888

    Chile annexes Rapa Nui

    An agreement with island leaders precedes annexation on 9 September.

Read from top to bottom. Marks use approximate dates or the start of a dated period; spacing is schematic. Full dates and sources follow below.
تاریخ پیشنهادیپیشنهاد منتشرشدهشواهد چه چیزی به دست می‌دهند
حدود ۱۷۳۰ تا ۸۰۰ پیش از میلادHorrocks et al., 2013: فیتولیت‌های موز در لایه‌های رانو کائو که بقایای گیاهی دیگری با تاریخ‌های غیرمنتظره و بسیار کهن در آن‌ها یافت شده بود.ناهنجاری گیاه‌شناختی. خود موزها مستقیماً تاریخ‌گذاری نشده بودند؛ جابه‌جایی رسوبات یا اثرهای مرتبط با تاریخ‌گذاری کربن می‌توانند این هم‌نشینی را توضیح دهند. مقاله
حدود ۴۵۰ پیش از میلادCañellas-Boltà et al., 2013: گردهٔ علف‌های هرز، آتش‌سوزی و تغییر پوشش گیاهی در رانو راراکو به‌منزلهٔ نشانه‌های ورود انسان تفسیر شدند.فرضیه‌ای صریح دربارهٔ سکونت زودهنگام که بر شواهد محیط‌زیستی استوار است. وجود محوطه‌ای مسکونی با این قدمت هنوز اثبات نشده است. مقاله
حدود ۵۰ تا ۱۰۰ میلادیButler and Flenley, 2010: آشفتگی جنگل و زغال در رانو کائو حاکی از فعالیت احتمالی انسان بود.نویسندگان علت‌های طبیعی را نیز در نظر گرفتند و شواهد را مبهم توصیف کردند. مقاله
حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلادیگاه‌شماری‌های محیط‌زیستی و باستان‌شناختیِ قدیمی‌تر. تاریخ‌گذاری زغال به‌دست‌آمده از هیئت اعزامی نروژی از برآورد آشنای سدهٔ چهارم پشتیبانی می‌کرد؛ تاریخ سدهٔ سوم نیز به‌طور گسترده رواج یافت.تاریخ‌هایی که از نظر تاریخی اثرگذار بودند. پیوند زغال قدیمی با نخستین سکونت اطمینان‌بخش نبود. ارزیابی ایکوموس در سال ۱۹۹۵ همچنان تاریخ ۳۰۰ میلادی را تکرار می‌کرد. مرور باستان‌شناختی; ICOMOS
حدود ۴۲۰ تا ۶۳۶ میلادیHorrocks et al., 2015: گردهٔ گیاه آمریکایی Sisyrinchium در سراسر مغزهٔ رانو آرائویی ایتی دیده شد؛ مغزه‌ای با سن‌های پایهٔ غیرمنتظره و کهن.سرنخی دیگر دربارهٔ احتمال ورود زودهنگام، نه تاریخ‌گذاریِ مطمئنِ سکونت. مقاله
۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادیMartinsson-Wallin and Crockford, 2001: یک جمع‌بندی باستان‌شناختی این بازه را ترجیح داد و سکونت زودهنگام در آناکنا را نیز در بر گرفت.پیشنهادی قدیمی و مهم که پشتوانهٔ تاریخ‌های آشنای حدود ۸۰۰ یا ۹۰۰ میلادی بود. پژوهش‌های بعدیِ تاریخ‌گذاری، پشتیبانی از کرانه‌های زودتر این بازه را کاهش دادند. مقاله
۱۰۰۰ تا ۱۳۰۰ میلادیWallin et al., 2010; Berenguer et al., 2024: بازه‌ای گسترده‌تر برای نهشته‌های سکونتیِ آغازین آناکنا.بازه‌ای که هنوز در پژوهش‌های محصولات زراعی به کار می‌رود. نباید آن را چنان کوتاه کرد که به‌صورت ورودِ اثبات‌شده در سال ۱۰۰۰ میلادی درآید. بحث تاریخ‌گذاری
۱۱۵۰ تا ۱۲۸۰ میلادیDiNapoli et al., 2020: مدل‌سازی آماری شواهد رادیوکربنیِ باستان‌شناختی.بازه‌ای امروزی برای سکونت که مرکز آن حوالی سال ۱۲۰۰ است. مقاله
حدود ۱۲۰۰ میلادیHunt and Lipo, 2006: کاوش‌های آناکنا و ارزیابی دوبارهٔ تاریخ‌های رادیوکربنیِ پیشین.برآورد محوریِ امروزی از زمان سکونت دائمی پولینزیایی‌ها. مقاله
۱۲۰۰ تا ۱۲۵۳ میلادیWilmshurst et al., 2011: تحلیلی منطقه‌ای با استفاده از تاریخ‌های رادیوکربنیِ منتخب و با قابلیت اتکای بالا.برآوردی دقیق‌تر در چارچوب گاه‌شماری سدهٔ سیزدهم. مقاله
حدود ۱۲۱۰ میلادیIoannidis et al., 2021: بازسازی جمعیت‌های بنیان‌گذار پولینزیایی بر پایهٔ روابط ژنتیکی.پشتیبانی مستقل از سکونت در همان دوره. برآورد تقویمی به مفروضات جمعیت‌شناختی بستگی دارد. مقاله
۱۲۲۱ تا ۱۲۶۸ یا ۱۲۴۵ تا ۱۲۸۰ میلادیSchmid et al., 2018: مدل‌های آماریِ جایگزین که تاریخ‌های زغال چوب را حذف یا وارد می‌کنند.دو برآورد که سکونت در سدهٔ سیزدهم را تقویت می‌کنند. نباید بازه‌های باریک آن‌ها را با مرزهایی قطعی اشتباه گرفت.1 مقاله

تاریخ‌های امروزی در یک محدوده گرد هم می‌آیند، چون تقریباً به یک تحول تاریخی نگاه می‌کنند. جزیره در حدود آغاز سدهٔ سیزدهم به‌صورت سرزمینی مسکونی و پولینزیایی وارد شواهد باستان‌شناختی می‌شود. تفاوت چند دهه‌ای درون این بازه در مقایسه با فاصله‌ای که آن را از ورودهای پیشنهادیِ پیش از میلاد جدا می‌کند، اهمیت کمتری دارد.

چرا تاریخ سکونت جزیرهٔ ایستر تغییر کرد؟ #

تاریخ رادیوکربنی، تاریخ یک نمونه است. تبدیل آن به تاریخ یک سفر دریایی به گامی دیگر نیاز دارد: باید نشان داد نمونه چه نسبتی با مردمی دارد که می‌خواهیم زمان ورودشان را تعیین کنیم.

چوب تله‌ای آشکار است. کربنِ یک تکه چوب ممکن است مدت‌ها پیش از سوزاندن آن در خود تثبیت شده باشد. بنابراین یک درخت کهن می‌تواند زغالی کهنه در آتش‌جایگاهی متعلق به دوره‌ای متأخر بر جا بگذارد. محل قرارگرفتن زغال نیز اهمیت دارد. نمونه‌ای که زیر موادی قرار گرفته که از گودالی بیرون آورده شده‌اند، خودبه‌خود تاریخ نخستین مردمانی را که در جزیره زندگی کرده‌اند تعیین نمی‌کند. ارزیابی دوبارهٔ هانت و لیپو، قابلیت اتکای چنین پیوندهایی را به موضوعی محوری در گاه‌شماری سکونت تبدیل کرد. (Hunt and Lipo, 2006.)

این بحث چیزی بیش از اختلاف‌نظر بر سر این بود که کدام عددها در یک صفحه‌گسترده بمانند. پژوهشگران می‌توانستند به مجموعه‌های موجود بازگردند و مواد مناسب‌تری را تاریخ‌گذاری کنند. در سال ۲۰۲۱، پژوهشی محوطه‌های مسکونی نزدیک رانو کائو را که به پشتیبانی از گاه‌شماری زودهنگام کمک کرده بودند، دوباره بررسی کرد. تاریخ‌های جدید، استفادهٔ آغازین از این محوطه‌ها را در سده‌های سیزدهم تا پانزدهم قرار دادند. بخشی مشخص از روایت قدیمی‌ترِ سکونت را می‌شد آزمود و تاریخ تقویمی‌اش تغییر کرد. (Mulrooney et al., 2021.)

تاریخی که از این شواهد به دست می‌آید فشرده است. سکونت در حدود سال ۱۲۰۰، نزدیک به پنج سده پیش از سفر اکتشافی هلندی‌ها در سال ۱۷۲۲ را باقی می‌گذارد. یادمان‌های مشهور در دل تاریخ آن جوامع پولینزیایی جای دارند. مدل‌سازی سکوهای سنگی آن‌ها، ahuها، از گسترش عمدهٔ ساخت‌وساز میان اوایل سدهٔ چهاردهم و میانهٔ سدهٔ پانزدهم حکایت دارد؛ ساخت‌وساز پس از تماس با اروپاییان نیز ادامه یافت. چشم‌انداز یادمانی جزیره می‌توانست در فاصلهٔ چند سده از زمان سکونت آن شکل بگیرد. (DiNapoli et al., 2020.)

شباهت خانوادگی میان تیکیِ جزایر مارکوزا و موآیِ راپا نویی با آن تاریخ گسترده‌تر پولینزیایی جور درمی‌آید: سنت‌های مرتبطی که از اقیانوس گذشتند و در جزایر گوناگون به صورت‌هایی متمایز تحول یافتند.

موزهای باستانی واقعاً چه چیزی به ما می‌گویند؟ #

دریاچه‌های دهانه‌ای نوعی تاریخ متفاوت از خانه یا محل پخت‌وپز را حفظ می‌کنند. گرده، زغال و بقایای گیاهان در آن‌ها انباشته می‌شوند و تغییرات سراسر چشم‌انداز پیرامون را ثبت می‌کنند. باغ ممکن است حتی پس از ناپدیدشدن خودش نیز در دریاچه ردپایی بر جای بگذارد.

رانو کائو همچنین پوشش گیاهی شناور و موادی دارد که از دامنه‌هایش شسته یا لغزیده‌اند. لایه‌های حاوی موز، خاک‌های رسی را با بقایای تالابی درهم آمیخته بودند. نمونه‌های تاریخ‌گذاری‌شده بقایای گیاهان دیگری بودند. نویسندگان احتمال ورود مواد باغبانیِ جدیدتر به نهشته‌های کهن‌تر و نیز اثرهایی را بررسی کردند که می‌توانستند تاریخ‌های کربنی را بیش از واقع کهن نشان دهند. (Horrocks et al., 2013.)

این تمایز اهمیت کشف را حفظ می‌کند. کشت موز بخشی از تاریخ انسانی جزیره است؛ ارتباط آن با این تاریخ‌های بسیار کهن نیازمند توضیح است. کهن خواندن بقایا، کار تاریخ‌گذاری باغ را به پایان نمی‌رساند.

پیشنهادِ مربوط به ۴۵۰ پیش از میلاد در رانو راراکو ارتباطی متفاوت را مطرح می‌کند. در آنجا، پژوهشگران علف هرزی را که با زمین‌های آشفته‌شده مرتبط است، به آتش‌سوزی و دگرگونی جنگل پیوند دادند. آنان استدلال کردند که انسان‌ها به آنجا رسیده بودند. بحث بر سر این است که آیا این نشانه‌های محیطی، ورود و سکونت انسان را در آن زمان ثابت می‌کنند یا نه. نقدی که بعدتر منتشر شد، این استنباط را به چالش کشید. این‌ها اختلاف‌نظرهایی واقعی دربارهٔ شواهدند، نه انتخابی میان پذیرفتن هر تاریخِ کهنی و وانمودکردن به اینکه هیچ‌کس چنین تاریخی را پیشنهاد نکرده است. (Cañellas-Boltà et al., 2013; Larsen and Simpson, 2014.)

فرودآمدنِ زودهنگام، اقامتی کوتاه و سکونتی پایدار نیز مقادیر متفاوتی از شواهد بر جای می‌گذارند. نخستین کانو شاید شواهد بسیار اندکی به جا گذاشته باشد. جمعیتی که فرزند پرورش می‌دهد، محصول می‌کارد، غذا می‌پزد و مردگانش را به خاک می‌سپارد، فرصت‌های بسیار بیشتری برای بر جای گذاشتن آثاری در اسناد و شواهد دارد. تاریخِ سکونت، زمانِ شکل‌گیری آن جامعه را توصیف می‌کند. این تاریخ لزوماً همان زمانی نیست که جزیره نخستین بار در افقِ دیدِ کسی پدیدار شد.

راپا نویی در تاریخ تماس‌های پولینزیایی چه جایگاهی دارد؟ #

راپا نویی در انتهای یکی از مراحلِ طولانیِ گسترش به‌سوی شرق قرار دارد. سکونتِ لاپیتا در حدود ۹۰۰ پیش از میلاد به تونگا رسید. بسیار دیرتر، دریانوردان مجمع‌الجزایر پولینزیِ شرقی را کاوش کردند و در آن‌ها ساکن شدند. یکی از بازسازی‌های منطقه‌ای، سکونت در جزایر سوسایتی را در فاصلهٔ ۱۰۲۵ تا ۱۱۲۰ میلادی قرار می‌دهد و پس از آن، گسترش عمده‌ای به‌سوی بیرون را در فاصلهٔ ۱۱۹۰ تا ۱۲۹۰ میلادی نشان می‌دهد. پژوهش دربارهٔ جزایری چون آتیو نیز نشان می‌دهد که چرا کاوش، استعمار و استقرار می‌توانند تاریخ‌های متفاوتی داشته باشند. (Burley et al., 2012; Wilmshurst et al., 2011; Sear et al., 2020.)

اقیانوس مردم را به آمریکا نیز پیوند می‌داد. یک پژوهش ژنتیکی در سال ۲۰۲۰ شواهدی از تماس میان آمریکاییان و پولینزیاییان در حدود ۱۲۰۰ میلادی یافت و احتمال داد که این دیدار، پیش از سکونت در راپا نویی، در جایی دیگر از پولینزیِ شرقی رخ داده باشد. پژوهشی در سال ۲۰۲۴ دربارهٔ ژنوم‌های باستانیِ راپا نویی، آمیختگیِ نیاکانیِ آمریکایی ـ پولینزیایی را تقریباً در فاصلهٔ ۱۲۵۰ تا ۱۴۳۰ میلادی تاریخ‌گذاری کرد. هیچ‌یک از این نتایج، ساحلی را که دیدار در آن رخ داده باشد مشخص نمی‌کند. (Ioannidis et al., 2020; Moreno-Mayar et al., 2024.)

این امر، برای روایتِ تماسِ فرااقیانوسی، بنیانی ژنتیکی و استوار فراهم می‌کند. همچنین پرسش‌ها را به‌شکلی سودمند از هم جدا می‌سازد. تبارِ یک جمعیت می‌تواند بازتابِ دیداری باشد که در جایی دیگر رخ داده است. تاریخ‌گذاریِ آن دیدار، به‌خودی‌خود تاریخِ سکونت در هر جزیره‌ای را که نوادگان آن جمعیت به آن رسیده‌اند مشخص نمی‌کند.

تاریخرویداد
حدود ۹۰۰ پیش از میلادسکونتِ لاپیتا به تونگا، در پولینزیِ غربی، می‌رسد. پژوهش
حدود ۹۰۰ تا ۱۳۰۰ میلادیکاوش و استقرار در پولینزیِ شرقی گسترش می‌یابد و تاریخ آن در جزایر مختلف متفاوت است. پژوهش
حدود ۱۲۰۰ میلادینیرومندترین شواهد باستان‌شناختی، سکونت دائمی در راپا نویی را به این دوره نسبت می‌دهند. پژوهش
حدود ۱۲۰۰ میلادیبازسازی ژنتیکی، تماس میان آمریکاییان و پولینزیاییان را به حدود این زمان نسبت می‌دهد؛ احتمالاً در جایی دیگر از پولینزیِ شرقی. پژوهش
حدود ۱۲۵۰ تا ۱۴۳۰ میلادیژنوم‌های باستانیِ راپا نویی، آمیختگیِ تبارِ آمریکایی ـ پولینزیایی را در نیاکانِ افرادِ نمونه‌برداری‌شده تاریخ‌گذاری می‌کنند. پژوهش
اوایل سدهٔ چهاردهم تا میانهٔ سدهٔ پانزدهم، با ادامه در دوره‌های بعدساختِ ahu به‌طور چشمگیری گسترش می‌یابد؛ توالی‌های ساختِ مدل‌سازی‌شده از زمان ورود اروپاییان فراتر می‌روند. پژوهش
۵ آوریل ۱۷۲۲اکتشافِ روخه‌وین در یکشنبهٔ عید پاک، جزیره را می‌بیند؛ این نخستین تماسِ مستندِ اروپاییان با جزیره است. گاه‌شمار
۱۷۷۰، ۱۷۷۴، ۱۷۸۶هیئت‌های اعزامیِ اسپانیا، بریتانیا و فرانسه از جزیره دیدار می‌کنند که به‌ترتیب گونسالس دِ آئدو، کوک و لا پروس رهبری‌شان می‌کنند. گاه‌شمار
۱۸۶۲ تا ۱۸۶۳برده‌فروشان پرویی به جزیره یورش می‌برند. گاه‌شمار
۱۸۷۷پس از یورش‌های برده‌فروشان، تبعیدها، بیماری‌ها و مهاجرت‌های سدهٔ نوزدهم، حدود ۱۱۰ تن از ساکنان در جزیره باقی می‌مانند. روایت تاریخی
۹ سپتامبر ۱۸۸۸شیلی در پی توافق با رهبران جزیره، راپا نویی را به خاک خود ضمیمه می‌کند. کتابخانهٔ ملی شیلی

سنتِ راپا نویی، سفرِ بنیان‌گذاری را از رهگذرِ هوتو ماتوا و سرزمینِ نیاکانی‌ای به نام هیوا به یاد می‌آورد. این یادمان باید در کنار تاریخِ باستان‌شناختی قرار گیرد، بی‌آنکه آن را به سالی مشخص در گاه‌شمار تحمیل کنیم که سنت به‌تنهایی نمی‌تواند تعیین کند. (Rull, 2019.)

نخستین کانو همچنان از دید ما پنهان است. آنچه در حدود ۱۲۰۰ میلادی در کانون توجه قرار می‌گیرد، جامعه‌ای است که ماند: مردمانی که جهانی کشاورزی را از دریا گذراندند، خانواده تشکیل دادند و جزیره‌ای تازه را به خانه بدل کردند. نوادگانشان برای نیاکانِ آن جامعه پیکرهایی سنگی ساختند. موآی‌ها آشکارترین بخشِ آن تاریخ‌اند. گیاهانی که با قایق‌ها آورده شدند، از کوچک‌ترین و گویاترین گواهانِ آن به شمار می‌روند.

منابع #

  1. Horrocks, M., et al. “Pollen, phytoliths, arthropods and high-resolution ¹⁴C sampling from Rano Kau, Easter Island.” Journal of Paleolimnology 50 (2013): 417–432.
  2. Cañellas-Boltà, N., et al. “Vegetation changes and human settlement of Easter Island during the last millennia.” Quaternary Science Reviews 72 (2013): 36–48.
  3. Butler, K. R., and J. R. Flenley. “The Rano Kau 2 pollen diagram: palaeoecology revealed.” Rapa Nui Journal 24(1) (2010): 5–10.
  4. Martinsson-Wallin, H., and S. J. Crockford. “Early Settlement of Rapa Nui (Easter Island).” Asian Perspectives 40(2) (2001): 244–278.
  5. ICOMOS. “Rapa Nui National Park: World Heritage Evaluation.” 1995. در اینجا به‌عنوان سندی از گاه‌شماریِ قدیمی‌تر استفاده شده است.
  6. Horrocks, M., et al. “A plant microfossil record of Late Quaternary environments and human activity from Rano Aroi and surroundings, Easter Island.” Journal of Paleolimnology 54 (2015): 279–303.
  7. Berenguer, P., et al. “Identification of breadfruit (Artocarpus altilis) and South American crops introduced during early settlement of Rapa Nui (Easter Island), as revealed through starch analysis.” PLOS ONE 19(3) (2024): e0298896. بحثِ پیشین دربارهٔ تاریخ‌گذاریِ آناکنا را نیز دربرمی‌گیرد.
  8. Hunt, T. L., and C. P. Lipo. “Late Colonization of Easter Island.” Science 311 (2006): 1603–1606.
  9. Wilmshurst, J. M., et al. “High-precision radiocarbon dating shows recent and rapid initial human colonization of East Polynesia.” PNAS 108(5) (2011): 1815–1820.
  10. Schmid, M. M. E., et al. “How ¹⁴C dates on wood charcoal increase precision when dating colonization: The examples of Iceland and Polynesia.” Quaternary Geochronology 48 (2018): 64–71.
  11. DiNapoli, R. J., et al. “A model-based approach to the tempo of ‘collapse’: The case of Rapa Nui (Easter Island).” Journal of Archaeological Science 116 (2020): 105094.
  12. Mulrooney, M. A., et al. “Refining the Chronology of Rapa Nui (Easter Island) Rectangular Houses.” Journal of Pacific Archaeology 12(1) (2021): 72–83.
  13. Larsen, A., and D. F. Simpson Jr. “Comment to Rull et al. (2013)—Challenging Easter Island’s Collapse: the need for interdisciplinary synergies.” Frontiers in Ecology and Evolution 2 (2014): 56.
  14. Burley, D., M. I. Weisler, and J.-x. Zhao. “High Precision U/Th Dating of First Polynesian Settlement.” PLOS ONE 7(11) (2012): e48769.
  15. Sear, D. A., et al. “Human settlement of East Polynesia earlier, incremental, and coincident with prolonged South Pacific drought.” PNAS 117(16) (2020): 8813–8819.
  16. Ioannidis, A. G., et al. “Native American gene flow into Polynesia predating Easter Island settlement.” Nature 583 (2020): 572–577.
  17. Ioannidis, A. G., et al. “Paths and timings of the peopling of Polynesia inferred from genomic networks.” Nature 597 (2021): 522–526.
  18. Moreno-Mayar, J. V., et al. “Ancient Rapanui genomes reveal resilience and pre-European contact with the Americas.” Nature 633 (2024): 389–397. ۱۹. Boersema, J. J. The Survival of Easter Island: Dwindling Resources and Cultural Resilience. Cambridge University Press، ۲۰۱۵. گاه‌شمار تاریخی، صص. ix–x. ۲۰. Biblioteca Nacional de Chile. “Incorporándola al territorio chileno.” Memoria Chilena. ۲۱. Rull, V. “Human Discovery and Settlement of the Remote Easter Island (SE Pacific).” Quaternary 2(2) (۲۰۱۹): ۱۵.

  1. بازه‌های زمانیِ منتشرشده از قراردادهای متفاوتی پیروی می‌کنند. بازهٔ ۱۲۰۰ تا ۱۲۵۳ میلادی در پژوهش ویلمشِرست و همکاران، بر پایهٔ روش آنان، سنینِ محتملِ آغازین و پایانی را نشان می‌دهد. بازهٔ ۱۱۵۰ تا ۱۲۸۰ میلادی در پژوهش دی‌ناپولی و همکاران، فاصله‌ای مدل‌سازی‌شده با سطح اطمینان ۹۵٫۴٪ است. برآوردهای اشمید و همکاران، یعنی ۱۲۲۱ تا ۱۲۶۸ و ۱۲۴۵ تا ۱۲۸۰ میلادی، به‌ترتیب بازه‌های پسینِ ۶۸٪ هستند که اولی زغال چوب را کنار می‌گذارد و دومی آن را دربرمی‌گیرد (جدول‌های ۳ و ۴). در مقالهٔ موز، ۳٬۶۸۰ تا ۲٬۷۵۰ سال کالیبره‌شده پیش از حال به معنای سال‌های کالیبره‌شده پیش از ۱۹۵۰ است؛ تقریباً برابر با ۱۷۳۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد. این بازه، نمونه‌های مرتبط را تاریخ‌گذاری می‌کند، نه خودِ موزها را. ↩︎