خلاصه

  • آیین تشرف وارلپیری به نوآموزان می‌آموخت قاعده‌ای برای دگرگون‌کردن گفتار آشنا کشف کنند.
  • دامین زبان را بر پایهٔ روابط انتزاعی بازسازمان می‌دهد؛ از جمله این‌که آیا گوینده عضو یک گروه هست یا نه.
  • سکوت، اشاره، حق سخن‌گفتن و تعهدات ادامه‌دار، این فرایندها را به بخشی از آموزش بدل می‌کردند.
  • یک کشف شناختی می‌تواند از راه سنتی گسترش یابد که به افراد می‌آموزد چگونه آن را دوباره کشف کنند.

نوآموز وارلپیری به دو مرد گوش می‌دهد. یکی به شیوه‌ای نامأنوس حرف می‌زند. دیگری گفته‌های او را به زبان معمول تفسیر می‌کند. گفت‌وگو کوتاه است و هیچ‌کس شگرد را توضیح نمی‌دهد.

درس در دوران انزوای او ادامه می‌یابد. مردانی که این فرایند را برای زبان‌شناس، کن هیل، توصیف کردند، به یاد داشتند که فهم آن دو تا چهار هفته طول کشید. سپس اصل ماجرا ناگهان برایشان روشن شد. آن‌ها می‌توانستند گفت‌وگوهای نامأنوس را دنبال کنند و خودشان هم کم‌کم به آن شیوه سخن بگویند. Hale, 1971, pp. 474–475.

به آنچه منتقل شده فکر کنید. نوآموز شمار محدودی گفته را شنیده است. اما با توانایی تولید گفته‌هایی بیرون می‌رود که هیچ‌کس به او نیاموخته است. آموزگاران زمانی موفق شده‌اند که او بتواند از نمونه‌هایی که به او نشان داده‌اند فراتر برود.

این دستاوردی است به‌ویژه جالب برای آیین تشرف. درد می‌تواند نشان دهد که یک موقعیت اهمیت دارد. رازی می‌تواند افراد درون‌گروه را از دیگران متمایز کند. سوگند می‌تواند تعهدات شخص را تغییر دهد. اینجا، نهاد همچنین تغییر می‌دهد که نوآموز عمداً با بازنمایی‌های ذهنی خود چه کاری می‌تواند بکند. او می‌تواند گفتار آشنا را بر اساس بُعدی که آموخته است به آن توجه کند، از هم باز کند.

من استدلال کرده‌ام که آیین‌های تشرف مردانه به انتقال شیوه‌های خودآگاه‌شدن کمک کردند. این پیشنهاد به سازوکاری نیاز دارد. گفتن این‌که مردم دستخوش دگرگونی می‌شوند، کار فکریِ انجام‌شده را نامشخص می‌گذارد. چه چیزی آموزش داده می‌شود؟ در یادگیرنده چه تغییری رخ می‌دهد؟ کشف یک نفر چگونه می‌تواند برای دیگری به تجربه‌ای تکرارپذیر بدل شود؟

دو سنت استرالیایی این پرسش‌ها را به شکلی کم‌نظیر عینی می‌کنند. جیلویری وارلپیری دگرگونی معنا را آموزش می‌دهد. دامینِ لاردیل، سراسر یک واژگان را بر پایهٔ شمار اندکی انتزاع بازسازمان می‌دهد. این الزامات فکری در دل ترتیباتی مفصل جای دارند که تعیین می‌کنند چه کسی، با چه وسیله‌ای و با چه کسی می‌تواند ارتباط برقرار کند.

دستاورد محوری، دسترسی است. شخص از پیش سخن می‌گوید، طبقه‌بندی می‌کند و دیگران را در نظر می‌گیرد. آیین تشرف جنبه‌هایی از این فعالیت‌ها را برای دستکاری عمدی در دسترس او قرار می‌دهد. این آیین به او امکان می‌دهد با ذهنی که از پیش دارد، کاری تازه انجام دهد.

وارونهٔ کانگورو #

وارلپیری‌ها در مرکز استرالیا زندگی می‌کنند. گفتار آیینی آنان که امروزه معمولاً «جیلویری» نوشته می‌شود، واژه‌های معمول را با همتاهای معنایی‌شان جایگزین می‌کند. در نمونه‌ای شناخته‌شده، نشستن جای خود را به ایستادن می‌دهد، زمین به آسمان بدل می‌شود و گوینده به خودش همچون شخصی دیگر اشاره می‌کند. نیکلاس ایوانز جملهٔ دگرگون‌شده را چنین برمی‌گرداند: «شخص دیگری در آسمان ایستاده است.» Evans, 2018.

پیش از آن‌که قاعده را بفهمید، واژه‌های آشنا رابطه‌ای ناآشنا با صحنه پیدا می‌کنند. پس از فهم قاعده، نامأنوس‌بودنشان اطلاعات‌بخش می‌شود. مردی که از آسمان حرف می‌زند، شاید دقیقاً توجه را به سوی زمین جلب می‌کند.

اما مشکلی هست. وارونهٔ «بلند» روشن است. وارونهٔ «کانگورو» چیست؟

جیلویری می‌تواند گونه‌های همسایه را درون یک طبقه‌بندی با هم جفت کند. هیل از کانگورو و euro نام می‌برد که هر دو از انواع بزرگ کیسه‌داران جهنده‌اند. این جایگزینی بیشتر هویت جانور را حفظ می‌کند، اما ویژگی‌ای را تغییر می‌دهد که این دو گونه را از هم متمایز می‌سازد. شرح او همچنین واژه‌های چندمعنا را دنبال می‌کند: همتای مربوط، بسته به معنایی که در آن موقعیت منظور است، تغییر می‌کند. Hale, 1971, pp. 475–478.

این نکته ماهیت فکریِ این تمرین را تغییر می‌دهد. اگر هدف فقط گفتن چیزی بود که تا جای ممکن متفاوت باشد، کانگورو می‌توانست به توفان تندری، مادربزرگ یا گودال بدل شود. تقریباً هر پاسخی پذیرفتنی بود. اما تضادی که بتوان آن را بازیابی کرد، به انضباط نیاز دارد. باید ویژگی‌های کافی را ثابت نگه دارید تا شنونده بتواند بُعدی را که تغییر داده‌اید تشخیص دهد.

این به چیزی نزدیک است که مقایسهٔ سودمند در علم را می‌سازد. مقایسهٔ چیزهایی که به‌شدت با هم تفاوت دارند، چیز زیادی توضیح نمی‌دهد، چون چندین چیز هم‌زمان تغییر کرده‌اند. مقایسهٔ کنترل‌شده زمینه‌ای را حفظ می‌کند و چیزی را در برابر آن تغییر می‌دهد. گویندهٔ وارلپیری باید در دل یک گفته، نسخه‌ای کوچک از همین کار را انجام دهد. کدام تضاد معنای مورد نظر را بازیابی‌پذیر می‌کند؟

پاسخ به فهم مشترکی از جهان وابسته است. غریبه نمی‌تواند صرفاً از دستورِ «متضادها را به کار ببر» جفت‌های مناسبِ جانوران را به دست آورد. او باید طبقه‌بندی‌هایی را بشناسد که مخاطبانش به کار می‌برند. انتزاع بر جزئیات محلی تکیه دارد. قدرتش از آن‌جا می‌آید که گویندگان بر سر اهمیت جزئیات معینی توافق دارند.

چندمعنایی همین نکته را از جهت دیگری نشان می‌دهد. یک واژه می‌تواند چند معنا داشته باشد. جایگزینی مکانیکی که به صدای واژه وابسته باشد، گاهی همتای نادرستی را انتخاب می‌کند. برای حفظ وارونگی، گوینده باید بر معنایی عمل کند که در آن کاربرد منظور است. او باید واژه را به‌منزلهٔ واحدی شنیداری از کارکرد معنایی‌ای که ایفا می‌کند، متمایز کند.

این کار دو موضوع را هم‌زمان در کانون توجه قرار می‌دهد. جمله همچنان به صحنه‌ای اشاره می‌کند، اما روابط درونی آن نیز به چیزی بدل شده‌اند که گوینده می‌تواند با آن کار کند. او از یک بازنمایی استفاده می‌کند و در همان حال بررسی می‌کند که آن بازنمایی چگونه بازنمایی می‌کند.

ترتیب آموزگاران برای آشکارکردن این تمایز مناسب است. دو گوینده اجراهای متقابل را عرضه می‌کنند؛ نفر سومی باید رابطهٔ میان آن‌ها را استنباط کند. به‌محض آن‌که نوآموز قاعده را بفهمد، می‌تواند هر دو سوی آن را خودش بسازد. عملی که ابتدا میان چند نفر به نمایش گذاشته شده بود، در دسترس فعالیت فردی قرار می‌گیرد.

سرانجام، یادگیرنده می‌تواند کاری را انجام دهد که در آغاز میان آموزگارانش تقسیم شده بود.

آموختن این‌که چه چیزی سکوت به شمار می‌رود #

در فاصله‌ای دور در شمال‌شرقی، در جزیرهٔ مورنینگ در خلیج کارپنتاریا، آیین تشرف لاردیل پیش از معرفی واژگان آیینیِ پیشرفته، شیوه‌های ارتباط را تغییر می‌داد.

مرحلهٔ نخست شامل محدودیتی سخت‌گیرانه بر سخن‌گفتن در برخورد با کسانی بود که در آیین تشرف نوآموز نقش داشتند؛ همچنین از اشاره‌کردن استفاده می‌شد که «مارلدا کانگکا» نام داشت. دیوید مک‌نایت زمانی به سخت‌گیری دقیق این محدودیت پی برد که داشت اشاره‌ای را می‌آموخت که در آن مشت را جلوی دهان نگه می‌داشتند. او همراه با اجرای اشارهٔ دمیدن بر آتش، در مشت خود دمید. آموزگارانش او را اصلاح کردند: این کار سخن‌گفتن به شمار می‌رفت. بشکن‌زدن و دست‌زدن مجاز بود. McKnight, 1999, pp. 157–158, reproduced in Fleming, 2017, p. 12; social scope discussed on pp. 4–5.

سکوت را باید می‌آموختند.

این اشتباه گویاست، چون دمیدن شاید بیشتر به نمایش‌دادن یک عمل شباهت داشته باشد تا گفتن یک واژه. بااین‌حال، در این موقعیت، مرز به استفاده از دهان مربوط می‌شد. دست می‌توانست صدایی ارتباطی تولید کند، حال آن‌که نفس‌دادنی که ظاهراً بی‌ضرر بود، قاعده را نقض می‌کرد.

هرکس این تمایز را می‌آموزد، باید چند چیز را که در ارتباط معمولی به‌هم آمیخته‌اند از هم جدا کند: قصدِ ارتباط‌گرفتن، کنش بدنی، صدا و اجازه‌ای قراردادی. یک پیام می‌تواند با تغییر مجرای ارتباطی همچنان برقرار بماند. یک مجرا می‌تواند ممنوع باشد، حتی وقتی کاری جز گفتار معمول انجام می‌دهد.

حتی درخواست ابتدایی غذا هم از نو سامان می‌یافت. مک‌نایت نوآموزی را توصیف می‌کند که نمی‌توانست خودش درخواست کند. یک نوآموز ارشدتر غذا یا آب پیشنهاد می‌داد؛ پاسخ مثبت را با نیشگون‌گرفتنِ انگشت پای پرسشگر می‌دادند. این رویه، ابتکار عمل را به یک نفر و پاسخی مجاز را به نفر دیگر واگذار می‌کرد. McKnight, 1999, pp. 23–24, reproduced in Fleming, 2017, p. 16.

این آموزش چشمگیری دربارهٔ وابستگیِ رویدادها به شرایط است. گرسنگی همچنان باقی است. شخص دیگری همچنان می‌تواند کمک کند. آنچه تغییر می‌کند، مسیری است که نیاز از آن می‌تواند به خواسته‌ای تبدیل شود که دیگران بتوانند به آن پاسخ دهند. نوآموز باید رفتاری آشنا را مهار کند و در چارچوب رابطه‌ای که از نو سازمان یافته است، جانشینی برای آن به کار ببرد.

پیش از آن‌که کسی مقوله‌ای انتزاعی را توضیح دهد، محتوای فکری در اینجا حاضر است. وقتی ناچار می‌شوید از انجام عادتی دست بکشید، آن عادت آشکار می‌شود. وقتی باید پیامی را به شیوه‌ای دیگر برسانید، پیام از مجرای معمولش متمایز می‌شود. وقتی شخص دیگری تعیین می‌کند که آیا اجازه دارید آغاز کنید یا نه، سازمان‌یافتگیِ گفت‌وگو آشکار می‌شود.

مرحلهٔ بعدی، واراما، که با subincision همراه بود، دامین را مجاز می‌کرد. جایگاه این مرحله پس از محدودیت‌های پیشینِ گفتار اهمیت دارد. یادگیرنده پیش‌تر جدایی عملیِ ارتباط از زبان گفتاریِ معمول را از سر گذرانده بود. واژگان آیینی وارد جهانی می‌شدند که در آن، جایگزین‌کردن شیوهٔ معمولِ بیان، امکانی تجربه‌شده بود.

اگر این آموزش را به‌صورت دنباله‌ای بخوانیم، بارها پیوندی را می‌گسلد: این اندیشه باید با این کنش آشنا بیان شود. یادگیرنده، در حالی که موقعیت اجتماعی همچنان به ارتباط موفق نیاز دارد، جایگزین‌ها را کشف می‌کند.

این کار از کناره‌گیری در انزوای کامل دشوارتر است. دیگران همچنان مسئله‌هایی پیش روی او می‌گذارند. انضباط، شیوه‌های پاسخ‌دادن به آن مسئله‌ها را تغییر می‌دهد.

گوینده به متغیری بدل می‌شود #

ظریف‌ترین انتزاع دامین به خودِ گوینده مربوط است.

زبان لاردیلِ معمول نوزده صورت ضمیری دارد. دامین آن‌ها را به دو دستهٔ اصلی کاهش می‌دهد: دسته‌ای که گوینده را دربرمی‌گیرد و دسته‌ای که او را دربرنمی‌گیرد. مجموعهٔ بزرگی از تمایزهای شخصی بر پایهٔ یک رابطهٔ واحد بازسازمان می‌یابد. Hale, 1992, pp. 38–39.

بیان قاعده آسان است. اما ارزش دارد پیامدهایش را گام‌به‌گام دنبال کنیم.

افرادی که به آن‌ها اشاره می‌شودمقولهٔ دامینی
فقط گویندهگوینده را دربرمی‌گیرد
گوینده و شنوندهگوینده را دربرمی‌گیرد
گوینده و چند فرد غایبگوینده را دربرمی‌گیرد
فقط شنوندهگوینده را دربرنمی‌گیرد
چند فرد غایبگوینده را دربرنمی‌گیرد

این‌ها کاربردهای نمونه‌وارِ همان قاعده‌اند. چند تمایزی که در گفتار معمول آشنا هستند، ذیل تحلیلی مشترک ادغام شده‌اند. هرگاه این تمایزهای ظریف‌تر اهمیت پیدا کنند، بافت آن‌ها را فراهم می‌کند.

حالا بگذارید شنونده پاسخ دهد. مرکز طبقه‌بندی جابه‌جا می‌شود. کسی که لحظه‌ای پیش در مجموعهٔ بیرون‌گذاشته‌شده قرار داشت، به کسی بدل می‌شود که حضورش شمول را تعیین می‌کند. قاعده ثابت می‌ماند، حال آن‌که فردی که جایگاه مرکزی را اشغال می‌کند تغییر می‌کند.

به همین دلیل است که ضمیرها ابزارهایی چنین جالب برای اندیشیدن دربارهٔ ذهن‌ها هستند. اسم خاص معمولاً در سراسر گفت‌وگو شخصی را دنبال می‌کند. من از کنشِ سخن‌گفتن پیروی می‌کند. هر یک از طرف‌های گفت‌وگو می‌تواند این جایگاه را اشغال کند و هر یک باید درک کند که دیگران نیز آن را اشغال می‌کنند.

در اثربخشی نامعقول ضمیرها، استدلال کردم که ارجاع شخصی به هستهٔ مسئلهٔ آگاهی تعلق دارد. زبان دامینی رابطه‌ای به‌ویژه سودمند را آشکار می‌کند: کسی که طبقه‌بندی را انجام می‌دهد، خود نیز یکی از اعضای احتمالی مجموعه‌هایی است که طبقه‌بندی می‌شوند.

تصور کنید عکس‌ها را بر اساس این‌که شما در آن‌ها هستید یا نه، دسته‌بندی می‌کنید. سپس این کار را به شخص دیگری بسپارید که همان عکس‌ها را بر اساس این‌که خودش در آن‌ها هست یا نه، دسته‌بندی کند. هیچ‌چیز در عکس‌ها تغییر نکرده است؛ این منظرِ سامان‌دهنده است که تغییر کرده. قاعدهٔ دامینی این جابه‌جاییِ مرکز را برای ارجاع شخصی بنیادی می‌سازد.

گویشوران معمولیِ زبان لاردیل از پیش روابط پیچیده‌ای را مدیریت می‌کنند. نظام گسترده‌تر ضمیرهایشان گواه این توانایی است. دستاورد فکریِ دامینی در به‌دست‌آوردن تحلیلی دیگر از آن نهفته است. رابطه‌ای که پیش‌تر در موقعیت‌های خاص مدیریت می‌شد، اکنون به دستورالعملی عام بدل می‌شود.

نظام وارلپیری از راهی دیگر به تحلیلی مشابه می‌رسد. هیل نشان می‌دهد که جیلویری واژهٔ kari را، که در کاربرد معمول پسوندی به‌معنای «دیگر» است، می‌گیرد و آن را به‌صورت بیانی مستقل برای مؤلفهٔ گوینده به کار می‌برد؛ مؤلفه‌ای که در پنج صورت اول‌شخص مشترک است. این صورت‌ها گویندهٔ تنها و گروه‌های دونفره یا چندنفره را دربرمی‌گیرند، چه شنونده را شامل شوند و چه نکنند. پسوندهای دیگری نیز می‌توانند شمار و عدم شمول را مشخص کنند. Hale, 1971, pp. 479–480.

این گونهٔ آیینی مؤلفه‌ای مشترک را جدا کرده و صورتی مستقل به آن داده است.

این کار بسیار فراتر از جابه‌جایی دو واژهٔ آشناست. عنصری که در گفتار معمول همواره به ماده‌ای دیگر پیوسته است، به‌طور مستقل در دسترس قرار می‌گیرد. رابطه‌ای که در چند ضمیر پراکنده است، به چیزی بدل می‌شود که گوینده می‌تواند با همان عنصر بیانش کند.

پیامدی شگفت‌انگیز نیز برای ارجاع به خود در پی دارد. در این گونه، بیانی که در کاربرد معمول سهمش بیانِ دیگری‌بودن است، به گوینده اشاره می‌کند. اشاره به خود مستلزم جابه‌جایی‌ای آموخته‌شده به‌سوی صورتِ دیگری است.

این دو سنت حرکت‌هایی مکمل انجام می‌دهند. دامینی ارجاع را بر اساس شمول یا عدم شمول گوینده سامان می‌دهد. جیلویری مؤلفهٔ گوینده را جدا می‌کند و هم‌زمان آن را از راه وارونگی بیان می‌کند. هر دو، رابطه‌ای قراردادی با خود را صورتی تازه و آگاهانه به‌کارگرفتنی می‌بخشند.

سنت دیگری در مرکز استرالیا نیز همین کار را انجام می‌دهد.

حدود سال ۱۹۱۰، مبلغ لوتری، کارل اشتریلُو، زبان سریِ ankatja kerintja را ثبت کرد؛ زبانی که نوآموزِ آراندا‌ی غربی باید در دورهٔ انزوای خود پس از ختنه می‌آموخت و تا پایان آن دوره با مردان به کار می‌برد. آموزگارش هر روز آن را به او می‌آموخت. این زبان واژه‌ای تازه برای اشاره به خود در اختیار نوآموز می‌گذارد: jingaی معمول، به‌معنای «من»، به anua بدل می‌شود. «تو» به rankaltja و «او» به altja بدل می‌شود. سپس صورت‌های دونفره از همین اجزا ساخته می‌شوند. آراندا‌ی معمول واژه‌ای جداگانه، ilina، برای «ما دو نفر» دارد؛ در زبان سری این واژه anuarankaltja، به‌معنای «من-تو»، است. «شما دو نفر» rankaltjatnalanga و «آن دو» altjatnalanga است: شخص به‌اضافهٔ پسوندی برای دو. آن‌جا که زبان روزمره گوینده را در صورتی تجزیه‌ناپذیر درهم‌تنیده نگه می‌دارد، زبان نوآموز او را بیرون می‌کشد و به مؤلفه‌ای بدل می‌کند که می‌توان آن را با دیگران ترکیب کرد. Strehlow, Die Aranda- und Loritja-Stämme in Zentral-Australien IV.1 (1913), pp. 28 and 32

همسایگان لوریتجاییِ آن‌ها نیز همین کار را می‌کردند. نوآموز لوریتجایی که پس از ختنه در بوته‌زار تنها بهبود می‌یافت، زبان سریِ خاص خود را می‌آموخت. ngaiuluی روزمره، به‌معنای «من»، به ngankulu بدل می‌شود؛ nuntu، به‌معنای «تو»، به ngulu؛ و paluru، به‌معنای «او»، به pankuru. او می‌تواند این زبان را با مردانی که هنگام شکار با آن‌ها روبه‌رو می‌شود به کار ببرد. وقتی زنان و کودکان را می‌بیند، bullroarer بزرگش، apuju، را به صدا درمی‌آورد و آن‌ها از آنچه صدای موجودی به نام مایوتو می‌پندارند می‌گریزند. واژهٔ تازهٔ «من» و صدای خدا در همان هفته‌ها به پسر داده می‌شوند. (Strehlow IV.1, pp. 55–56)

«من» در زبان لوریتجایی یک واژهٔ رمزی نیست. Ngankulu اول‌شخصِ محترمانه در زبان مردم صحرای غربی است؛ «منی» که مرد در حضور مادرزنش به کار می‌برد، و همین شیوهٔ سنجیدهٔ سخن‌گفتن در آیین‌های تشرف نیز به کار می‌رفت (W. H. Douglas, in R. M. W. Dixon, The Languages of Australia, 1980, p. 61). پسر می‌آموزد «من» را همان‌گونه بگوید که در حضور کسی سخن می‌گویند که باید حرمتش را نگه داشت. در رشته‌کوه‌های واربرتن، پس از آن‌که مردی به نام نگیونیا حدود سال ۱۹۵۰ درگذشت، *ngayu-*ی روزمره مشمول تابوی نام او شد و کل جامعه برای حدود یک دهه nganku- را به‌جای «من» به کار برد. «من»ی که آموخته شده است می‌تواند به «من» معمول بدل شود.

«من» تازه واج n را در خود دارد؛ همخوانی که در صورت‌های اول‌شخصِ سراسر جهان بسیار بیش از آنچه از روی تصادف انتظار می‌رود پدیدار می‌شود (اثربخشی نامعقول ضمیرها). آرانداها شاید واژه‌های سری را خود ساخته باشند یا، چنان‌که اشتریلُو گمان می‌کرد، «آن‌ها را از زبان قبیله‌ای دوردست برگرفته باشند». در همان آیین، نوآموز تیورونگای خود را نیز می‌گیرد؛ تخته‌ای مقدس که bullroarer او هم هست، همراه با این کلمات: «Dies ist dein Körper, dies ist dein zweites Ich» («این بدن توست، این خودِ دوم توست»). پسر با واژه‌ای تازه برای خودش و خویشتنی دوم که باید از آن نگهداری کند، انزوا را ترک می‌کند. (Strehlow II (1908), p. 80)

برای نظریه‌ای دربارهٔ خودآگاهیِ بازتابی، این سازوکار بسیار سودمند است. اندیشنده می‌تواند بیاموزد خود را درون بازنمایی‌ای جای دهد که قاعدهٔ سامان‌دهنده‌اش را نیز درک می‌کند. او منظری را اشغال می‌کند و می‌تواند آن را به‌منزلهٔ یک منظر بازشناسد.

دست، جزئیات را بازمی‌گرداند #

دامینی این شیوهٔ تحلیل را در سراسر واژگان خود گسترش می‌دهد. حدود صد بن، دامنهٔ بسیار گسترده‌تری از ارجاع را در خود جای می‌دهند. واژگان زمانیِ آن گذشته و آینده را به‌منزلهٔ بیرون از اکنون گروه‌بندی می‌کند. پیشوندی زایا، kurri-، معناهایی چون کوتاه و بلند، یا سبک و سنگین را وارونه می‌کند. Hale and Nash, 1997, pp. 248–249.

دیروز و فردا نسبت‌هایی متضاد با جهت زمان دارند. بااین‌حال، هر دو بیرون از اکنون قرار می‌گیرند. همانند ضمیرها، قلمرویی ظاهراً پیچیده را می‌توان با انتخاب یک مرکز و پرسیدن این‌که چه چیزهایی در هر سوی یک تمایز جای می‌گیرند، از نو سامان داد.

واژگانِ تقلیل‌یافته بی‌درنگ پرسشی عملی برمی‌انگیزد. مردم همچنان باید ماهی‌ای خاص را از ماهی‌های دیگر تشخیص دهند. جهان خود را ساده نکرده است تا با زبان آیینی سازگار شود.

اطلاعاتِ غایب می‌تواند به رسانه‌ای دیگر منتقل شود. ایوانز از عبارت‌های جهتی‌ای یاد می‌کند که با اشاره مشخص می‌شوند، و از واژه‌ای عام برای ماهی که با حرکاتی برای ماهی‌های خاص، از جمله طوطی‌ماهی و کفشک‌ماهی، تمایز می‌یابد. فیلم‌ها استفاده از دامینی را همراه با این حرکات ثبت کرده‌اند. Evans, 2017, pp. 38–39.

صدا مقوله را فراهم می‌کند؛ دست تمایزگذاری را.

این تقسیم کار انتزاع‌سازی را عملی می‌کند. شنونده بیانِ عام و کنشی را که آن را خاص‌تر می‌کند، با هم دریافت می‌کند. ارزیابی واژگان به‌تنهایی اطلاعاتی را نادیده می‌گیرد که کل دادوستد منتقل می‌کند. این کار مانند آن است که نتیجه بگیریم نقشه‌ای نتوانسته مکانی را مشخص کند، چون کسی به آن اشاره می‌کند، نه این‌که مختصاتش را نام ببرد.

ارجاع‌های دیگر از روایت‌های مشترک بهره می‌گیرند. هیل و نش عبارتی را برای آبچلیک ثبت می‌کنند که از نقشش در روایتی دربارهٔ مار رنگین‌کمان گرفته شده است، و توصیفی را برای تبر چوبی که به کاربرد آن در به‌دست‌آوردن عسل بومی اشاره دارد. چیزهای خاص را می‌توان از رهگذر کارکردشان و آنچه مردم درباره‌شان می‌دانند بازشناخت. Hale and Nash, 1997, p. 249.

بنابراین، چالش فکری در گزینش نهفته است. کدام بخش از دانش مشترکمان این موجود یا ابزار را در این‌جا بازشناختنی می‌کند؟ گوینده میان بیانی فشرده و جهانی پرجزئیات حرکت می‌کند و برای کامل‌شدن این حرکت به شنونده تکیه دارد.

در این‌جا اصلاحی سودمند برای این تصور وجود دارد که انتزاع یعنی زدودن جزئیات تا زمانی که چیز اندکی باقی بماند. انتزاعِ ثمربخش جزئیات را بازتوزیع می‌کند. برخی جزئیات برای هدفِ جاری غیرضروری می‌شوند. برخی در دستور زبان باقی می‌مانند. برخی به اشاره یا بافت منتقل می‌شوند. برخی نیز باید حفظ شوند، زیرا تصمیمی مهم به آن‌ها وابسته است.

مقوله‌های خویشاوندیِ دامینی نقطهٔ توقف را نشان می‌دهند. هیل توضیح می‌دهد چرا این نظام پنج اصطلاح پایه دارد، درحالی‌که شاید در نگاه نخست بتوان آن را به چهار اصطلاح تقلیل داد: پنج اصطلاح تمایز میان شریک‌های ازدواجِ ترجیحی و جایگزین را حفظ می‌کنند؛ تمایزی که پسرعموها و دخترعموهای متقاطعِ درجهٔ دوم و درجهٔ اول را دربرمی‌گیرد. تمایز باقی‌مانده برای کنش اهمیت دارد. Hale, 1992, p. 40.

این انتزاع هدفی دارد. نظامی منظم که این تمایز را محو می‌کرد، در جامعه‌ای که از آن استفاده می‌کرد کم‌فایده‌تر بود. بخشی از دستاورد، دانستنِ این است که کجا باید متوقف شد.

نوآموز شیوه‌ای برای بخش‌بندی تجربه می‌آموزد، و در عین حال باید پاسخ‌گوی کسانی باشد که می‌دانند این بخش‌بندی باید چه چیزهایی را حفظ کند. آموزش زبانی او، آموزشِ تشخیصِ آن چیزی هم هست که اهمیت دارد.

دهانی آشنا می‌تواند کاری ناآشنا انجام دهد #

دامین نه‌فقط معنای گفتار، بلکه آواهای آن را نیز تغییر می‌دهد. این زبان شامل کلیک‌ها و شیوه‌های غیرمعمول دیگری برای تولید صداست. هیل و نش روابط نظام‌مندی را میان بخش‌هایی از مجموعهٔ آوایی آن و زبان معمول لاردیل تحلیل می‌کنند، و در عین حال میان الگوهای مشاهده‌شده و تبیین‌های پیشنهادی خود تمایز می‌گذارند. پسوندهای دستوریِ زبان معمول، با تغییر ریشه‌ها همچنان به کار می‌روند. Hale and Nash, 1997, pp. 254–256.

یادگیرنده‌ای بزرگسال از همان دهان استفاده می‌کند تا وارد نظامی دیگر از صورت‌های مجاز شود. ظرفیتی موروثی امکاناتی دارد که زبان معمول او به‌طور مرتب به آن‌ها متوسل نمی‌شود.

این نمونه‌ای به‌ویژه ملموس از تفاوت میان ظرفیت انسانی و شیوه‌ای است که فرهنگ برای به‌کارگیری آن تثبیت کرده است. دستگاه گفتاری مشخص نمی‌کند که صاحبش به چه زبان‌هایی سخن خواهد گفت. وجود حرکتی در دسترس به این معنا نیست که فرد خودبه‌خود آن را برای همان هدف ارتباطی به کار خواهد گرفت.

جدایی ریشه‌ها از پسوندها نیز به همان اندازه آموزنده است. بخشی از جمله تغییر می‌کند، در حالی که بخش دیگری آن را یکپارچه نگه می‌دارد. یادگیرنده می‌تواند به ساختار دستوری آشنایی تکیه کند و هم‌زمان با عناصری که درون آن قرار می‌گیرند کاری ناآشنا انجام دهد.

این وضع مسئله‌ای فکری و قابل‌بررسی پدید می‌آورد. اگر همه‌چیز هم‌زمان تغییر می‌کرد، یادگیرنده برای تشخیص دگرگونی، تکیه‌گاه پایداری چندانی نمی‌داشت. حفظ چارچوب و تغییر دادن محتواهای برگزیده، درک دگرگونی را آسان‌تر می‌کند.

تمایزی مشابه در پژوهش‌های مربوط به آگاهی از آواهای گفتار دیده می‌شود. خوزه مورایس و همکارانش از بزرگسالان خواستند آوای آغازینِ یک واژهٔ بی‌معنا را حذف یا به آن اضافه کنند. بزرگسالانی که سواد خواندن و نوشتن نداشتند، در انجام این تکالیف با دشواری روبه‌رو شدند؛ اما بزرگسالانی با پیشینه‌های مشابه که تا اندازه‌ای خواندن را آموخته بودند، توانستند این دست‌کاری را انجام دهند. گفتار روان، به‌خودیِ‌خود توانایی انجام این عمل خاص بر روی گفتار را فراهم نکرده بود. Morais and colleagues, 1979.

پیگیریِ شگفت‌آور این پژوهش دربارهٔ خوانندگان چینی بود. چارلز رید و همکارانش افرادی را که فقط خواندن نویسه‌ها را می‌دانستند با کسانی مقایسه کردند که رونویسی الفبایی را نیز آموخته بودند. گروه دوم در افزودن و حذف صامت‌ها موفق‌تر بود. برخی از آنان حتی پس از آن‌که توانایی استفاده از نظام الفبایی را از دست دادند، مهارت دست‌کاری آواها را حفظ کردند. Read and colleagues, 1986.

این پژوهش‌ها به مهارتی واج‌شناختیِ مشخص می‌پردازند، و گروه‌ها نیز با تقسیم تصادفیِ افراد بر اساس سال‌های تحصیل شکل نگرفته بودند. ارزش آن‌ها در تمایزی است که عینی می‌کنند: فرد ممکن است نظامی کارآمد در اختیار داشته باشد، بی‌آن‌که همهٔ عملیات ارادی‌ای را که روی آن نظام، از طریق روشی فرهنگی دیگر، امکان‌پذیر می‌شود در اختیار داشته باشد.

مهارتی که حفظ می‌شود به‌ویژه تأمل‌برانگیز است. ابزار آموزشی می‌تواند توانایی‌ای را به‌نحوی بازسازمان‌دهی کند که از تسلط بر خودِ ابزار فراتر برود. وقتی یادگیرنده به واحدهای مربوط دسترسی پیدا کند، این واحدها می‌توانند برای دست‌کاری همچنان در دسترس بمانند.

دامین راهی شفاهی برای ورود به این مسئلهٔ گسترده‌تر فراهم می‌کند. کاربران آن برای مشارکت در سنتی که صورت زبانی را برجسته می‌سازد، به الفبا نیاز ندارند. رسانهٔ ابزار فکری می‌تواند متفاوت باشد. آنچه اهمیت دارد عملی است که یادگیرنده می‌آموزد.

این نکته روشن می‌کند که یک آیینِ ورودِ شناختی چه چیزی می‌تواند بیاموزد. مهم‌ترین پیامد آن شاید شیوه‌ای از توجه باشد که نوآموز بتواند پس از پایان مراسم نیز به کار گیرد. آیین ممکن است از نظر ناپدید شود، در حالی که عادتی از تأمل که پرورانده، همچنان به سازمان‌دهی اندیشه ادامه دهد.

چرا آموزگاران به چیزی بیش از یک شعار نیاز دارند #

چرا باید هفته‌ها صرف نشان‌دادن اصلی کرد که می‌توان آن را در چند کلمه خلاصه کرد؟

چون دانستن جمله‌ای دربارهٔ یک قاعده با تشخیصِ چگونگی به‌کارگیری آن قاعده دو دستاورد متفاوت‌اند. می‌توان شعاری را تکرار کرد، بی‌آن‌که کاربردش روشن باشد. بخش دشوار اغلب این است که بفهمیم کدام ویژگی‌های موقعیتی تازه باید آن قاعده را به ذهن بیاورند.

مری گیک و کیت هولیوک این مسئله را در آزمایشی به‌روشنی نشان دادند. شرکت‌کنندگان با داستان‌هایی روبه‌رو شدند که راه‌حل‌هایشان ساختاری مشترک داشت: چند نیروی ضعیف به سوی هدفی واحد همگرا می‌شوند. سپس با مسئله‌ای دربارهٔ پرتوافکنی روبه‌رو شدند که در آن، پرتوی نیرومند در مسیر خود به‌سوی تومور به بافت سالم آسیب می‌رساند. راه‌حل این بود که پرتوهای ضعیف‌تری را به همگرا کنند. بافت پزشکی، ارتباط مسئله با داستان‌های پیشین را پنهان می‌کرد. Gick and Holyoak, 1983.

در یک آزمایش، دو داستان مرتبط موجب انتقال خودانگیختهٔ راه‌حل در 45 درصد از شرکت‌کنندگان شد؛ این میزان پس از ارائهٔ یک داستان مرتبط و یک داستان نامرتبط 21 درصد بود. یک راهنمایی هر دو رقم را افزایش داد. در آزمایشی دیگر، افزودنِ اصلی صریح به دو قیاس به‌طور چشمگیری کمک کرد؛ تلاش‌های پیشین برای افزودن اصل به تنها یک قیاس بسیار کم‌اثرتر بود. Experiments 4–5, pp. 21–26.

این آزمایش مقایسه‌ای سودمند برای درسِ آیین ورود فراهم می‌کند. یادگیرنده باید دریابد چه چیزهایی می‌توانند تغییر کنند، بی‌آن‌که رابطهٔ سودمند دگرگون شود. چند نمونهٔ عینی ممکن است آن رابطه را بهتر از دستورالعملی انتزاعی که از تقابل‌های مناسب جدا شده است آشکار کنند.

مسئلهٔ پزشکی دشواریِ دیگری را نیز نشان می‌دهد. ممکن است از پیش راه‌حلی را بدانید، اما متوجه نشوید که مسئلهٔ کنونی‌تان نمونه‌ای از همان مسئله است. حلقهٔ مفقوده، راهی است که از موقعیت تازه به عملِ پیشین برسد.

آموزگاران جیلویری اجراهایی جفت‌شده را در گفتار آشنا عرضه می‌کنند. هر گفتهٔ تازه می‌تواند فرصتی دیگر برای تشخیص دگرگونی باشد. نوآموز باید یاد بگیرد که گفتار از او چه عملی می‌خواهد.

این نکته کمک می‌کند توضیح دهیم چرا لحظهٔ بینش می‌تواند هفته‌های پیشین را از نو سازمان دهد. اکنون گفت‌وگوهای پیشین ساختاری مشترک پیدا می‌کنند. آنچه دنباله‌ای از گفته‌های عجیب به نظر می‌رسید، به مجموعه‌ای از نمونه‌ها بدل می‌شود. یادگیرنده حالا درمی‌یابد این‌ها نمونهٔ چه چیزی بوده‌اند.

او همچنین می‌تواند موردی تازه را پیش‌بینی کند. حیوانی که به‌تازگی با آن روبه‌رو شده یا گروه‌بندی متفاوتی از مردم، مواد تازه‌ای برای رابطه‌ای فراهم می‌کند که تشخیص آن را آموخته است.

این تمایز برای آگاهی اهمیت دارد، زیرا دستورالعملی تأملی نیز تا زمانی که شخص نداند چگونه آن را به اجرا درآورد، ممکن است به همان اندازه تهی باشد. گفتنِ این‌که شخصی اندیشه‌ای را بررسی کند، از پیش فرض می‌گیرد که آن اندیشه به‌صورت موضوعی برای بررسی در دسترس او قرار گرفته است. گفتنِ این‌که خود را از چشم‌انداز شخصی دیگر ببیند، فرض می‌گیرد که او می‌تواند دیدگاه مربوط را بسازد و از آنِ خود کند.

یک سنت آموزشی می‌تواند اجراهای میانی را فراهم کند. می‌تواند کار را میان افراد تقسیم کند، آن را در موقعیت‌های گوناگون تکرار کند و مقایسه‌های کافی در اختیار یادگیرنده بگذارد تا خودْ رابطه را کشف کند.

محتوای فکریِ درس، مسیری را نیز دربرمی‌گیرد که از طریق آن فهم‌پذیر می‌شود.

یک جامعه می‌تواند آنچه را فرد کشف می‌کند بسازد #

در این روایت سه بازهٔ زمانی وجود دارد.

یک جامعه شیوه‌ای را پدید می‌آورد. نهادی انتقال آن را سازمان می‌دهد. یادگیرنده‌ای خاص به درک آن می‌رسد.

درهم‌آمیختن این فرایندها، نظریه‌ای فرهنگی دربارهٔ آگاهی را بی‌دلیل شکننده می‌کند. اگر نوآموزی از درخششِ لحظه‌ایِ فهم سخن بگوید، لازم نیست کل سنت در یک لحظه پدید آمده باشد. اگر این سنت طی نسل‌ها انباشته شده باشد، تجربهٔ جهش فکریِ فرد را موهوم نمی‌کند.

فلمینگ پیشنهاد می‌کند که دامین از تعامل میان اشاره و فعالیت آوایی پدید آمده است. بنا بر بازسازی او، نظامی از ارتباط دستی که از پیش وجود داشت، همراهی‌های آوایی‌ای پیدا کرد که به‌تدریج کارکردهای زبانی بیشتری بر عهده گرفتند. این دیدگاه، تصویرِ اختراع یک زبان مصنوعیِ کامل در یک حرکت را به چالش می‌کشد. Fleming, 2017, sections 4–7.

این بازسازی، ابداع فکری را درون موقعیتی اجتماعی و تکرارشونده قرار می‌دهد. مردم از پیش برای ارتباط‌گرفتن در شرایط محدودکننده دلیل دارند. آن‌ها از پیش نظامی دستی در اختیار دارند. ترکیب‌های تازهٔ صدا و اشاره می‌توانند قراردادی شوند و کاربرانشان امکان‌های دیگری را نیز کشف کنند.

بااین‌حال، وقتی این شیوه پدید آمد، یادگیرندهٔ تازه با چیزی سازمان‌یافته روبه‌رو می‌شود. لازم نیست تاریخ آن در ذهن او از نو تکرار شود. او ممکن است رابطه‌ای را دریابد که توسعه‌دادنش برای یک جامعه زمان زیادی برده است.

جبر مقایسه‌ای معمولی به دست می‌دهد. نمادگذاری ریاضی طی تاریخی از نوآوری‌ها انباشته شده است. بااین‌همه، دانش‌آموز ممکن است هنگامی که معادله را چیزی می‌بیند که می‌داند چگونه با آن کار کند، دگرگونیِ ناگهانی‌ای را تجربه کند. تاریخ جبر و لحظه‌ای که جبر برای او معنا پیدا می‌کند، رویدادهایی متفاوت‌اند.

استدلال حوا‌ی میم‌وار من به تمایزی مرتبط وابسته است: تمایز میان برخورداری از مغزی توانمند و برخورداری از شیوه‌ای خاص برای استفاده از آن. EToC پیشنهاد می‌کند که خودآگاهیِ تأملی از راه کشفی پدید آمد که می‌شد آن را از راه فرهنگ انتقال داد. ادعای تقدم زنان در این نظریه به خاستگاه و گسترش رابطه‌ای خاص با ذهنِ خود مربوط است.

داده‌های استرالیایی به دقیق‌ترکردن مسئلهٔ انتقال کمک می‌کنند. یک شیوهٔ فرهنگی می‌تواند شرایطی فراهم کند که فرد رابطه‌ای ثمربخش را کشف کند. یادگیرنده تغییری واقعی را تجربه می‌کند، در حالی که از ظرفیت‌هایی بهره می‌گیرد که پیش از آموزش نیز در او وجود داشته‌اند.

دقیق‌ترین صورت این پیشنهاد، دربارهٔ کاربردی تازه از هوش اجتماعی است. کسی که می‌تواند دیگران را تفسیر کند، شیوه‌ای می‌یابد تا آن تفسیر را دربارهٔ شخصی به کار گیرد که خودْ مشغول تفسیر است. فعالیت خودِ او درون نظامی که پیشاپیش فعالیت را بازنمایی می‌کند، در دسترس قرار می‌گیرد.

این کار مستلزم چیزی بیش از نام‌گذاری دوبارهٔ خود است. می‌توان نامی را بی‌آنکه چیزی در آنچه گوینده‌اش می‌تواند وارسی کند تغییر کند، بارها تکرار کرد. تغییر تعیین‌کننده، انجامِ عملی است: تواناییِ ساختنِ منظرِ مربوط و بازشناختنِ موضوعِ آن به‌عنوانِ خود.

نمونه‌های وارلپیری و لاردیل، عملیات‌های مرتبطی را در صورت‌هایی در اختیارمان می‌گذارند که می‌توانیم توصیفشان کنیم. نوآموز یاد می‌گیرد گفتاری را دگرگون کند، تقابلی را برگزیند، ارجاع را از نو سامان دهد، یا مقوله‌ای کلی را با حرکتی خاص‌ساز هماهنگ کند. این‌ها دستاوردهایی ملموس‌اند. پیوندی که میان آن‌ها و نخستین کشفِ آگاهیِ بازتابی برقرار می‌کنم، بسطی نظری از سوی من است؛ قوم‌نگاری زمانِ آن کشف را مشخص نمی‌کند.

این بسط سودمند است، زیرا موهبتی نامشخص از روشن‌شدگی را با نوعی کارِ فکریِ آموختنی جایگزین می‌کند. سنت می‌تواند نمایش‌ها و روابطی را منتقل کند که کشفِ آن عملیات را ممکن می‌سازند.

بنابراین، یک جهش فکری می‌تواند از راه صدورِ روشی برای آموزش گسترش یابد.

این صورت‌بندی مجالِ تنوعِ فرهنگیِ چشمگیری را فراهم می‌کند. جوامع مختلف می‌توانند اجراهای متفاوتی را حولِ مطالبه‌ای فکریِ مشابه سامان دهند. توضیحی صریح، گفت‌وگویی، داستانی، منعی و وارونگی‌ای، هر یک می‌توانند موقعیت‌هایی پدید آورند که در آن‌ها فعالیتی آشنا به موضوعِ اندیشه بدل شود. آنچه میانشان مشترک است، رابطه‌ای است که فهمیدنش را برای یادگیرنده ممکن می‌کنند.

تجلیِ این بینش به فرد تعلق دارد. بازتولیدپذیریِ آن دستاوردی اجتماعی است.

مدرسه‌ای در دلِ آیین #

یک رویهٔ فکری زمانی دوام می‌آورد که مردم فرصت‌هایی برای به‌کارگیریِ آن داشته باشند.

دامین با روابطی پایدار پیوند داشت. هِیل ثبت می‌کند که تا زمانِ پرداختِ بدهیِ آیینی، استفاده از زبانِ عادیِ لاردیل نزد کسانی که در آیینِ تشرف دخیل بودند ممنوع بود. او همچنین از کاربردِ عمومیِ این زبان و آگاهیِ انفعالیِ برخی کسانی یاد می‌کند که تشرفِ پیشرفته را نگذرانده بودند، از جمله زنان. فهمیدن و مجاز بودن به اجرای آن کاملاً بر هم منطبق نبودند. Hale, 1992, p. 37.

گزارشِ مک‌نایت، حقوقِ گفتاری را مشخص‌تر می‌کند: انتظار می‌رفت خواهرزنی که برای افرادِ حاضر در محلِ آیین خوراک می‌آورد، از دامین استفاده کند. توزیعِ تشریفاتیِ دانش را نمی‌توان به دوگانهٔ سادهٔ مردانی که می‌دانستند و زنانی که نمی‌دانستند فروکاست. McKnight, 1999, p. 26, discussed in Fleming, 2017, p. 7.

این جزئیات اهمیت دارند، زیرا توضیح می‌دهند که چگونه یک واژگانِ نامتعارف می‌تواند مفید بماند. جامعه، مخاطبانِ مناسب، موقعیت‌های مشروع و پیامدهایی را فراهم می‌کند که انتخابِ نادرستِ گونهٔ زبانی در پی دارد. جامعه برای توانایی‌ای که آموزش می‌دهد، تقاضا ایجاد می‌کند.

روابطِ زناشویی و تعهداتِ آیینی، به تمایزهای زبانی نیروی عملیِ تکرارشونده می‌بخشند. نوآموز باید به یاد داشته باشد که هرکس چه نسبتی با او دارد و آن نسبت چه شیوه‌ای از ارتباط را اقتضا می‌کند. آموزشِ بازنمایی در دلِ آموزشِ جایگاهِ اجتماعی ادامه می‌یابد.

این ترکیب، رویه را از جهتی خاص نیز آسیب‌پذیر می‌کند. بقای آن به دسترسی به افرادِ باتجربه و روابطی بستگی دارد که آموزش از راهِ آن‌ها صورت می‌گیرد.

هِیل شرح می‌دهد که خوابگاه‌های میسیون کودکانِ لاردیل را از بزرگسالان جدا کردند و آیینِ تشرف را تضعیف کردند. او همچنین فعالیت‌های داگ بلچر و مردمِ لاردیل را برای احیای آیین‌ها در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ثبت می‌کند؛ زمانی که تنها حدود شش گویشورِ دامین باقی مانده بودند. روایتِ او احیای دوباره را ممکن می‌داند. Hale, 1997, p. 89.

آنچه نابود شد، فراتر از فهرستی از واژه‌های نامتعارف بود. آرایشی که کودک را به کسی بدل می‌کرد که هم تواناییِ استفاده از آن‌ها را دارد و هم حقِ استفاده از آن‌ها را، از هم گسست.

فرهنگِ واژگان می‌تواند صورت‌ها و معناها را حفظ کند. بازآفرینیِ آموزشِ فکری به چیزهای بیشتری نیاز دارد: نمایش، اصلاح، تمرین و کسانی که بدانند اجرای موفق چه شکلی دارد. هرجا که حرکتِ بدن حاملِ اطلاعات است، واژه‌ها به‌تنهایی تنها بخشی از بده‌بستان را حفظ می‌کنند. هرجا که حقِ گفتار تابعِ روابط است، جمله‌ای برهنه موقعیتِ کاربردش را توضیح نمی‌دهد.

به همین دلیل است که باید به سنت‌های شفاهی همچون نهادهای فکری نزدیک شد. بخشی از دانشِ آن‌ها در گزاره‌ها جای دارد. بخشی دیگر در توالیِ کارهایی که یک نفر باید با دیگری انجام دهد تا آن گزاره کاربردپذیر شود.

مدرسه می‌تواند حضور داشته باشد، حتی اگر هیچ‌کس آن را از آیین جدا نکرده باشد و نامی دیگر بر آن نگذاشته باشد.

نوآموز می‌تواند اندیشهٔ خود را در دست بگیرد #

تقابلِ آشنای میان کشفِ فردی و سنتِ جمعی، وقتی آموزش را از نزدیک بررسی می‌کنیم، از میان می‌رود.

نگهبانان از پیش آن عملیات را می‌فهمند. آن‌ها اجراهایی را سامان می‌دهند که از دلشان ممکن است شخصِ دیگری نیز به فهمِ آن برسد. حاصلِ کارشان، پدید آمدنِ کسی است که می‌تواند از آن اجراها فراتر برود. رویه‌ای مشترک، توانایی‌ای فردی پدید می‌آورد.

نمونه‌های استرالیایی چندین بخشِ این فرایند را آشکار می‌کنند. سکوت جداییِ پیام را از رسانهٔ معمولِ آن نمایان می‌کند. وارونگی روابطِ میان معناها را آشکار می‌سازد. دامین انتزاع‌هایی را که در دلِ واژگانی غنی در دسترس‌اند، آشکار می‌کند. ضمایرِ آن گوینده را درونِ طبقه‌بندی‌ای جای می‌دهند که با جابه‌جاییِ نقش‌ها میان افراد تغییر می‌کند.

هر تمرین، دسترسیِ یادگیرنده را به چیزی ممکن می‌کند که پیش‌تر به شیوه‌ای دیگر از آن استفاده می‌کرد. گفتار به ماده‌ای برای دگرگونی بدل می‌شود. ارجاعِ اجتماعی به ماده‌ای برای تحلیل بدل می‌شود. کنشی آشنا به چیزی بدل می‌شود که می‌تواند آن را انتخاب کند، بازدارد یا از مجرایی دیگر انجام دهد.

برای EToC، گامِ تعیین‌کنندهٔ بعدی همان است که در Déjà You شرح داده شده است: سامانه‌ای که قادر به الگوسازی از آدم‌هاست، می‌آموزد عملیاتِ خود را نیز در شمارِ چیزهایی بگنجاند که الگوسازی می‌شوند. مفسر برای خودش به موضوعِ تفسیر بدل می‌شود.

این گام در اینجا صورتی آموزشی و پذیرفتنی پیدا می‌کند. دو نفر می‌توانند نخست منظرهایی را از هم جدا نگه دارند که نفرِ سومی در نهایت آن‌ها را هماهنگ خواهد کرد. یک قاعده می‌تواند از راهِ مقایسه‌ها آشکار شود. یادگیرنده می‌تواند فعالیتی آشنا را مصداقِ چیزی کلی‌تر بازشناسد و سپس، بی‌آنکه منتظرِ نمایشِ دیگری بماند، عملیاتِ تازه را انجام دهد.

این امر نقشی دقیق به آیینِ تشرف در تاریخِ فرهنگیِ ذهن می‌بخشد. آیینِ تشرف می‌تواند شرایطِ لازم برای یک کشف را حفظ کند، از جمله کارِ اجتماعی‌ای را که برای تکرارِ آن کشف لازم است.

به نوآموزِ وارلپیری بازگردیم. اکنون آن هفته‌های گفت‌وگوهای عجیب برایش فهم‌پذیرند. او می‌داند آموزگارانش چه می‌کردند و خودش هم می‌تواند آن کار را انجام دهد.

سپس جمله‌ای می‌سازد که آن‌ها هرگز به او نگفته‌اند.

سنت کاری پایدارتر از افزودنِ جمله‌ای دیگر به حافظهٔ او انجام داده است. سنت راهی در اختیارش گذاشته تا بر جمله‌هایی که همین حالا می‌تواند بسازد اثر بگذارد. فعالیتی که زمانی اندیشه‌اش را حمل می‌کرد، به چیزی بدل شده است که اندیشه‌اش می‌تواند در دست بگیرد.

منابع #

  1. Hale, Kenneth. “A Note on a Walbiri Tradition of Antonymy.” در Danny D. Steinberg and Leon A. Jakobovits, eds., Semantics: An Interdisciplinary Reader in Philosophy, Linguistics and Psychology. Cambridge University Press, 1971, pp. 472–482. Archived author copy. آموزش و بصیرت: صص. 474–475؛ همتاهای معنایی، چندمعنایی و تعمیم: صص. 475–478؛ استخراجِ مؤلفهٔ گوینده: صص. 479–480. منبع از املای «Walbiri» و «tjiliwiri» استفاده می‌کند.

  2. Hale, Ken. “Language Endangerment and the Human Value of Linguistic Diversity.” در “Endangered Languages,” Language 68, no. 1 (1992), pp. 35–41. Original paper. کاربردِ اجتماعی: ص. 37؛ ضمایر: صص. 38–39؛ خویشاوندی: ص. 40.

  3. Hale, Ken, and David Nash. “Damin and Lardil Phonotactics.” در Darrell Tryon and Michael Walsh, eds., Boundary Rider: Essays in Honour of Geoffrey O’Grady. Pacific Linguistics C-136, 1997, pp. 247–259. Open-access original. معناشناسی و دستور زبان: صص. 248–249؛ الگوهای آوایی: صص. 254–256.

  4. McKnight, David. People, Countries, and the Rainbow Serpent: Systems of Classification among the Lardil of Mornington Island. Oxford University Press, 1999. Bibliographic record. بخش‌های مورد استفاده در اینجا—صص. 23–26 و 157–158—از طریق مقالهٔ کاملِ فلمینگ در دسترس قرار گرفتند؛ مقاله‌ای که آن‌ها را با ارجاع به شمارهٔ صفحه بازنشر یا بررسی می‌کند.

  5. Fleming, Luke. “Artificial Language, Natural History: Speech, Sign, and Sound in the Emergence of Damin.” Language & Communication 56 (2017), pp. 1–18. DOI. Full author-posted text. تحول تاریخی از اشاره، بازسازیِ فلمینگ است؛ رویدادهای قوم‌نگارانه در بالا جداگانه به منابع مربوط نسبت داده شده‌اند.

  6. Evans, Nicholas. “Listening Here: Ngûrrahmalkwonawoniyan.” Humanities Australia 8 (2017), pp. 34–44, به‌ویژه صص. 38–39. Original issue. همچنین “Australia’s Indigenous Wordscape,” UNESCO Chair on Language and Education, January 15, 2018. Essay.

  7. Morais, José, Luz Cary, Jesús Alegria, and Paul Bertelson. “Does Awareness of Speech as a Sequence of Phones Arise Spontaneously?” Cognition 7 (1979), pp. 323–331. Original abstract and bibliographic record.

  8. Read, Charles, Yun-Fei Zhang, Hong-Yin Nie, and Bao-Qing Ding. “The Ability to Manipulate Speech Sounds Depends on Knowing Alphabetic Writing.” Cognition 24 (1986), pp. 31–44. چکیدهٔ اصلی و مدخل کتاب‌شناختی. گروه‌ها از نظر سنی نیز تفاوت داشتند، زیرا شیوه‌های آموزشی تغییر کرده بود. این مقاله از تمایز کیفیِ میان تکلیف‌ها بهره می‌گیرد، نه اینکه مقایسه را مداخله‌ای تصادفی‌شده برای سوادآموزی تلقی کند.

  9. Gick, Mary L., and Keith J. Holyoak. “Schema Induction and Analogical Transfer.” Cognitive Psychology 15 (1983), pp. 1–38. مقالهٔ اصلی. آزمایش‌های ۴–۵ و جدول‌های ۵–۷ نتایج انتقالِ گزارش‌شده را ارائه می‌کنند.

  10. Hale, Ken. “Some Observations on the Contributions of Local Languages to Linguistic Science.” Lingua 100 (1997), pp. 71–89. نسخهٔ بایگانی‌شدهٔ نویسنده. شرحِ گسست نهادی و احیای آیینی در ص. ۸۹ آمده است.