خلاصه

  • دئنا به انسان امکان می‌دهد با منش اخلاقی‌ای روبه‌رو شود که در طول زندگی‌اش با کردار خود شکل داده است.
  • متون ایرانی به زندگان نیز می‌آموزند که از سرمشق‌های اخلاقی و آموزش دینی همچون آینه استفاده کنند.
  • این رویارویی تواناییِ شناختن، داوری‌کردن و دل‌نگرانِ دیگران بودن را برای موضوعی تازه به کار می‌گیرد: خودِ شخص.
  • ژرف‌ترین پیامد آن آموزشی است. انسان می‌تواند همین حالا بیاموزد که به منشِ در حال شکل‌گیریِ خود اهمیت بدهد.

سه شب پس از مرگ مردی پارسا، نسیمی خوش‌بو به روح او می‌رسد. زنی زیبا نزدیک می‌شود. مرد می‌پرسد او کیست.

«من وجدان خودِ توام!»

این ترجمهٔ جیمز دارمستتر از پاسخ او در هادُخت‌نسک زرتشتی است. او دئناست؛ هستی اخلاقی و دینیِ مرد که در قالب زنی پدیدار می‌شود. کردار مرد در شکل‌گرفتنِ او سهم داشته است. Hadhokht Nask 2.7–14.

ترتیبِ شناخت خیره‌کننده است. مرد پیش از آن‌که بداند زن کیست، به زیبایی او واکنش نشان می‌دهد. غریبه‌ای ظاهری را می‌ستاید و بعد درمی‌یابد که واکنشش به زندگی اخلاقیِ خود او مربوط است.

به این ایده خو گرفته‌ایم که مرگ ما را با یک داور روبه‌رو خواهد کرد. این داستان رویاروییِ دیگری را پیش می‌نهد. شخصی که زیر بررسی است، با منشِ خود همچون کسی روبه‌رو می‌شود که می‌تواند او را ببیند.

این تمهید هم‌زمان دو مسئله را حل می‌کند. زندگیِ انباشته‌شده را به موضوعی واحد برای توجه بدل می‌کند. همچنین آن موضوع را در صورتی قرار می‌دهد که ذهن اجتماعی از پیش می‌داند چگونه به آن نزدیک شود: شخصی دیگر.

در پیامدهای وجدان، استدلال کردم که خودآگاهی اخلاقی از خلال روابط ما با دیگران رشد می‌کند. دئنا به این پیشنهاد اسطوره‌شناسی‌ای به‌غایت دقیق می‌بخشد. تواناییِ تفسیر و ارزیابیِ یک شخص به خودِ شخصی بازمی‌گردد که تفسیر می‌کند.

سنت ایرانی این اندیشه را بسیار فراتر از صحنه‌ای منفرد پس از مرگ می‌برد. این سنت سرمشق‌های اخلاقی را آینه می‌خواند، وارسیِ منظمِ کردار خویش را توصیه می‌کند و دئِن را آموزگاری معرفی می‌کند که انسانِ زنده با او گفت‌وگو می‌کند. حتی تلاشی را ثبت می‌کند برای آن‌که این رویارویی را زمانی که هنوز فرصت پاسخ‌دادن هست، پیشاپیش تجربه کنند.

این متون در کنار هم آموزشی برای آشکارشدن به خود توصیف می‌کنند. داستان مرگ نمایشی‌ترین لحظهٔ آن را فراهم می‌آورد: مرد با منشِ در حال شکل‌گیریِ خود، که کردارهای خودش آن را پرورده‌اند، آشنا می‌شود.

زیبایی‌اش پشتِ در شکل گرفته بود #

زرتشتی‌گری در جهان باستانیِ ایران پدید آمد. متون مقدس اوستایی و کتاب‌های پهلویِ میانه چندین روایت از این دیدار را حفظ کرده‌اند. نام دئنا دامنه‌ای از معناها، از جمله بینش، خودِ درونی، وجدان و دین، را دربرمی‌گیرد؛ صورت پهلویِ میانهٔ آن دئِن است. این چهره چیزهایی را به هم می‌پیوندد که انگلیسیِ مدرن معمولاً در بخش‌هایی جداگانه نگه می‌دارد. Shaki, “Dēn.”

کتاب اَرداویراف یکی از وجوه این همانندی را به‌ویژه صریح بیان می‌کند. ویراف در سفرش می‌بیند که روحی با آن زن روبه‌رو می‌شود و زن توضیح می‌دهد: «من کردارهای توام.» Arda Viraf 4.18–33.

مینوگِ خرد، یا روح خرد، محتوای روزمرهٔ این تصویر را فراهم می‌کند. مرد پارسا از مردم در برابر ستم حمایت می‌کرد، به نیازمندانِ مهمان‌نوازی پناه می‌داد، ثروت را به‌درستی به دست می‌آورد و رشوه و گواهیِ دروغ را نمی‌پذیرفت. نیایش و توجه به جامعهٔ دینی نیز بخشی از همین روایت‌اند. این‌ها از جمله کردارهایی‌اند که در وجود آن زن تجسم یافته‌اند. Mēnōg ī Xrad 2.125–139.

زیباییِ او پیشینه‌ای دارد. کسی به درِ خانه‌ای آمد. شاهدی فرصت یافت دروغ بگوید. پولی در دسترس بود که پذیرفتنش به دیگری آسیب می‌رساند. تصمیم‌های مرد در آن موقعیت‌ها به ویژگی‌های پیکری بدل شده‌اند که اکنون پیش روی او ایستاده است.

این دگرگونی نخستین دستاورد فکریِ داستان است. رویدادهایی پراکنده در زمان به منشِ یک شخص بدل می‌شوند.

کردار چیزی است که رخ داده است. منش چیزی است که انتظار داریم در موقعیت‌های گوناگون پایدار بماند. صادق‌خواندنِ مردی چیزی بیش از این می‌گوید که او روزی حقیقت را گفته است. یعنی موقعیت‌های ممکنِ متعددی را حول انتظار مشترکی دربارهٔ چگونگیِ رفتار او سامان می‌دهیم.

جهش از کردار به منش به ما امکان می‌دهد فراتر از صحنه‌هایی بیندیشیم که شخصاً شاهدشان بوده‌ایم. کسی که از دروغی سودآور پرهیز کرده است، شاید کسی هم باشد که بتوان وعده‌ای را به او سپرد. رفتارها متفاوت‌اند، اما داوری دربارهٔ کسی که آن‌ها را انجام داده است به هم پیوندشان می‌دهد.

دئنا این ترکیبِ معمولاً نادیدنی را به رویارویی‌ای محسوس بدل می‌کند. پدیداریِ او زندگی‌ای را گرد می‌آورد که او را پدید آورده است. روح می‌تواند کلیتی را دریابد، در حالی که حافظهٔ معمولی سلسله‌ای از رویدادها را پیش رو می‌گذارد.

هادُخت‌نسک نکته‌ای ظریف به تصویر علّی می‌افزاید. زن از پیش زیبا بوده است؛ کردار نیکِ مرد زیباییِ او را بیشتر کرده است. او نیکی‌ای را پرورانده که پیش از سهمِ فردیِ او وجود داشته است. Hadhokht Nask 2.14.

این نکته پیوند میان منشِ شخصی و دین را روشن می‌کند. انسان وارد جهانی اخلاقی می‌شود که از پیش معیارها، سرمشق‌ها و مطالباتی در آن وجود دارد. زندگیِ او به این امکان‌ها صورتی خاص می‌بخشد. او در شکل‌دادن به منشِ روبه‌روی خود سهم دارد.

روحِ بدکار شوکِ متناظر را از سر می‌گذراند. در مینوگِ خرد، پیکری زنانه و نفرت‌انگیز خود را با کردارهای آسیب‌زای او یکی می‌داند. کردارهای او وضعیت زن را بدتر کرده‌اند. Mēnōg ī Xrad 2.167–181.

ناهم‌تقارنیِ میان کردارکردن و دیدن، نکتهٔ اصلی است. کسی که هنگام انتخاب، تصمیم‌هایش را پذیرفته بود، از صورتِ انباشتهٔ آن‌ها روی می‌گرداند. دلایلی که هر کردار را در نظرِ انجام‌دهنده‌اش تحمل‌پذیر می‌کردند، دیگر توجهِ او را یکسره در اختیار ندارند. او می‌بیند کردارهایش چه جور شخصی را شکل می‌دهند.

داستان شکستی بسیار دقیق برای خودفریبی رقم می‌زند. مرد با سهمِ خود در جهان روبه‌رو می‌شود، پیش از آن‌که دریابد چیزی است که باید از آن دفاع کند.

انسانی نیک می‌تواند آینهٔ شما شود #

متون ایرانی خود توضیح می‌دهند که چگونه شخصی دیگر می‌تواند منشِ شما را آشکار کند.

کتاب ششم دینکرد به کسی که می‌خواهد به همنوع خود آموزش دهد سفارش می‌کند منشِ خویش را بهبود دهد و برای آن شخص آینه شود. بند بعدی توضیح می‌دهد که داوریِ پروردهٔ شخصی دیگر، عیب‌های ما را آشکار می‌کند. سرمشق اخلاقی معیاری فراهم می‌آورد که به‌کمک آن می‌توانیم خود را ببینیم. Dēnkard VI.223–224.1

سازوکار را در نظر بگیرید. می‌بینید کسی با شکیبایی با تحریکی روبه‌رو می‌شود. واکنش خودتان به تحریکی مشابه، ناگهان آشکارتر می‌شود. این مقایسه ممکن است چیزی را نشان دهد که پیش‌تر متوجهش نشده بودید، هرچند دقیقاً به یاد دارید چه رخ داده است.

سرمشق امکانی فراهم کرده است که کردار شما با آن سنجیده شود.

این یکی از علت‌هایی است که آموزش از راه الگو می‌تواند از قاعده‌ای لفظی فراتر برود. اگر به شما بگویند شکیبا باشید، همچنان روشن نیست شکیبایی در موقعیتی دشوار چه شکلی دارد. دیدنِ شخصی دیگر که در آن موقعیت شکیبایی می‌کند، به این خصلت پیکر، سلسله‌ای از کردارها و نسبتی معنادار با شرایط می‌بخشد.

پس می‌توانید با شناختنِ فضیلتی در دیگری، عیبی را در خود کشف کنید. مسیرِ فهم از خلال شخصی دیگر می‌گذرد.

بندی متأخرتر در همان کتاب این رابطه را صریح‌تر می‌کند. دئِن به آینه‌ای مانند شده است که کسی که شیوهٔ نگاه‌کردن را می‌داند، می‌تواند خود را در آن ببیند و نیک را از بد بازشناسد. در این‌جا این اصطلاح به آموزش دینی یا وحی اشاره دارد. این سنت خود را ابزاری برای خودشناسی عرضه می‌کند. Dēnkard VI.261; modern translation discussed by Azarnouche and Ramble, 2020, p. 359.

این دو آینه به هم تعلق دارند. شخصی امکانی اخلاقی را مجسم می‌کند. پیکره‌ای از آموزه‌ها آن امکان را فراتر از حضورِ بی‌واسطهٔ آن شخص در دسترس می‌گذارد. هر دو راهی پیش روی ناظر می‌گذارند تا چیزی را دربارهٔ خود بشناسد.

این تصویر محدودیتِ درون‌نگریِ مستقیم را نیز نشان می‌دهد. چهره نمی‌تواند صرفاً با نگاه‌کردنِ دقیق‌تر به جهان، از جایگاهِ معمول خود، خودش را ببیند. به رابطه‌ای نیاز دارد که تصویری را به آن بازتاب دهد. عامل اخلاقی نیز ممکن است به مقایسه، دیدگاهی یا هم‌سخنی نیاز داشته باشد تا کردار خودش خوانا شود.

پیوند این اندیشه با آگاهی از این ادعا که دین به مردم می‌گوید چگونه رفتار کنند فراتر می‌رود. آموزش دربارهٔ این است که شخص چگونه به شناختِ موجودی می‌رسد که رفتار او موضوع بحث است.

همان کتاب برای تکرارشونده‌کردنِ این شناخت، عملی را توصیه می‌کند. پس از نیایش‌های خورشیدی، انسان باید آنچه خورده، به انجام رسانده و کرده است بررسی کند و بسنجد که آیا فعالیت‌هایش در خدمت امر ایزدی بوده‌اند یا اهریمنی. Dēnkard VI.227.

تقسیم‌بندیِ کیهانی به پرسشی دربارهٔ یک روز معمولی بدل می‌شود.

این تغییرِ دیدگاه سنجیده است. هنگامِ انجام کاری، توجه معطوف به چیزی است که می‌خواهیم، مانعی که با آن روبه‌روییم یا شخصی که می‌کوشیم قانعش کنیم. در فاصلهٔ زمانیِ مقرر، عامل خود به موضوع بدل می‌شود. چه می‌کرده‌ام؟ تلاش‌هایم در خدمتِ چه چیزی بوده‌اند؟

این عمل رشته‌ای را که از درون تجربه شده است به‌مثابه کردار بازبینی می‌کند. فرصتی تکرارشونده برای وارسیِ خویش می‌تواند این جابه‌جایی را هرچه آشناتر کند.

در این‌جاست که روایتی دینی به فناوری‌ای فکری بدل می‌شود. این روایت واژگانی فراهم می‌کند که در آن کردارها معنایی اخلاقی دارند، نمونه‌هایی عرضه می‌کند که از خلالشان خصلت‌ها شناخته می‌شوند و زمانی را برای بازگرداندنِ فهمِ حاصل به‌سوی خودِ عامل تعیین می‌کند.

آینه با نشان‌دادنِ چیزی کاملاً ناآشنا کار نمی‌کند. چیزی آشنا را از جایگاهی نشان می‌دهد که شخص پیش‌تر در آن نایستاده بود.

بهانه پس از داوری از راه می‌رسد #

آدام اسمیت وجدان را با تقسیمِ کاری مرتبط توصیف می‌کند. او در نظریهٔ احساسات اخلاقی می‌نویسد: «گویی خودم را به دو شخص تقسیم می‌کنم.» یکی عمل می‌کند و دیگری آن عمل را می‌سنجد. آموختنِ دیدنِ کردارمان از جایگاهِ شخصی دیگر، پایهٔ این ناظرِ درونی را فراهم می‌کند. Part III, chapter I.

روایت اسمیت دشواری‌ای را در خود دارد. ما از انگیزه‌های خودمان آگاهیِ بسیار زیادی داریم، اما این آگاهی ما را به داورانی به‌غایت منصف دربارهٔ خودمان تبدیل نمی‌کند.

اسمیت در بحث خود دربارهٔ خودفریبی، میان لحظه‌های پیش و پس از یک کنش تمایز می‌گذارد. شور عاطفی لحظهٔ نخست را تحریف می‌کند؛ دلبستگی به تصویری مطلوب از خود می‌تواند لحظهٔ دوم را تحریف کند. او حتی از زنده‌کردن رنجش‌های قدیمی برای توجیه رفتاری سخن می‌گوید که ناعادلانه‌بودنش را دیگر دشوارتر می‌توان نادیده گرفت. Part III, chapter IV.

رنجش به مدرکی سودمند برای دفاع تبدیل شده است. زنده نگه‌داشتن آن از روایتی دربارهٔ نوعِ شخصی که هستیم محافظت می‌کند.

این دام برای ما آشناست. ممکن است کسی سال‌ها را صرف مرور این کند که چرا فلان بی‌رحمی ضروری بوده است. هر بار مرور، توهین، تحریک، فشارِ نامعمول و دلایلی را به یاد می‌آورد که گویا موجب می‌شدند قاعده‌ای معمول در آن مورد صدق نکند. این توضیح، کنش را در چارچوبی ممتاز حفظ می‌کند.

حالا تصور کنید با کسی روبه‌رو شوید که ویژگی‌های تعیین‌کننده‌اش همین بی‌رحمی و تصمیم‌های دیگری است که با همان روحیه گرفته است. حفظ آن چارچوب ممتاز دشوارتر می‌شود. از شما خواسته شده است که به یک شخص واکنش نشان دهید.

روایت، پیش از آن‌که آشکار کند رفتار از آنِ چه کسی است، آن را زیبا یا نفرت‌انگیز می‌نمایاند. روایت، اهمیت اخلاقی‌ای را به شکلی عیان عرضه می‌کند که کنشگر می‌توانست هنگام بررسی جداگانهٔ هر عمل، آن را پنهان کند.

برداشت من این است که این چیدمان، واکنش را از مطالبهٔ فوریِ دفاع از خود جدا می‌کند. پیش از آن‌که همانندسازی، آن واکنش را به زندگی خود او مربوط سازد، روان یا به‌سوی آن پیکر کشیده شده است یا از او روی‌گردانده است.

به همین دلیل، همانندسازی تا این اندازه اهمیت دارد. بدون آن، صحنه همچنان رویارویی با غریبه‌ای جذاب یا هراس‌انگیز می‌ماند. با آن، داوری‌ای که از پیش فهم‌پذیر بوده است به خاستگاه خود بازمی‌گردد. ذهن درمی‌یابد که می‌تواند موضوع همان واکنشی باشد که معمولاً به‌سوی بیرون معطوف می‌کند.

اسمیت همچنین میان دریافتِ ستایش و سزاواربودنِ آن تمایز می‌گذارد. ناظر بی‌طرف می‌تواند با وجود محکومیت عمومی، دربارهٔ شخصی داوریِ مثبت کند، یا با وجود تشویق، داوریِ منفی. خودسنجی اخلاقی می‌تواند از منظری اجتماعی بهره بگیرد و در عین حال از آرای واقعی جمع فراتر رود. Part III, chapter II.

این تمایز برای مواجههٔ ایرانی ضروری است. شهرتِ نیک در جهان نمی‌تواند وضعیت زن را تعیین کند. در غیر این صورت، داستان به مردم می‌آموخت که ظاهر خود را مدیریت کنند و موفق‌ترین فریبکار، بهترین منش را در انتظار خود می‌داشت.

مینوگِ خرد معیار داوری را صریح می‌کند. ترازوهای رَشن به مرتبهٔ دنیوی اعتنا نمی‌کنند. داوری پیش از رویارویی با کردارهای مجسم‌شده صورت می‌گیرد. واکنش روان به زن، حکم را محسوس می‌کند؛ تعیین نمی‌کند که حکم چه باید باشد. Mēnōg ī Xrad 2.120–139.

این امر دو دستاورد متمایز برای داستان به همراه دارد. داوری، اهمیت اخلاقیِ یک زندگی را تعیین می‌کند. بازشناسی، شخصی را که آن زندگی را زیسته است وامی‌دارد با آن اهمیت نسبتی فهم‌پذیر پیدا کند.

دانستنِ این‌که دادگاهی شما را محکوم کرده است، تجربه‌ای متفاوت از دیدنِ این است که چرا منش شما نفرت‌انگیز است. دئنا به تجربهٔ دوم صورتی می‌بخشد.

منش می‌تواند به پرسش‌هایی پاسخ دهد که حافظه از پاسخ‌گویی به آن‌ها ناتوان است #

شخصیت‌بخشی کار دیگری نیز انجام می‌دهد. این کار، سابقه‌ای از کنش‌ها را به چیزی بدل می‌کند که شیوهٔ بودنش را می‌توان بازشناخت.

تصور کنید فهرستی کامل از کنش‌های کسی در طول یک هفته به شما داده شود. این فهرست همچنان این وظیفه را بر دوش شما می‌گذارد که مؤلف آن را بفهمید. کدام کنش‌ها استثنا بودند؟ کدام‌ها بیانگر دغدغه‌ای تکرارشونده بودند؟ اگر وسوسه‌ای مشابه با جزئیاتی متفاوت بازگردد، این شخص چه خواهد کرد؟

داوری دربارهٔ منش، سابقه را حول پاسخی سامان می‌دهد.

کار من دربارهٔ عامل اصلی شخصیت از ساختار توصیف‌های مربوط به آدم‌ها آغاز شد. واژه‌هایی که بر ویژگی‌های گوناگون دلالت دارند، با یکدیگر پیوندهایی دارند؛ از جمله بُعدی ارزشی و نیرومند. می‌توانیم بازشناسیم که ویژگی‌ها به هم تعلق دارند، حتی وقتی کنش‌هایی که آن‌ها را بیان می‌کنند از نظر فیزیکی با هم متفاوت‌اند.

از همین رو، الگویی از یک شخص می‌تواند موضوعی سودمند برای اندیشهٔ اخلاقی باشد. این الگو اطلاعات را در موقعیت‌های گوناگون گرد می‌آورد و از انتظارات ما دربارهٔ موقعیت‌هایی که هنوز پیش نیامده‌اند پشتیبانی می‌کند.

آزمایشی از جنیفر سیگل و همکارانش نشان می‌دهد که مردم با چه سرعتی چنین برداشت‌هایی شکل می‌دهند. شرکت‌کنندگان شاهد انتخاب‌های کنشگرانی بودند که باید میان پول‌گرفتن برای خودشان و واردکردن شوک‌های دردناک به شخصی دیگر یکی را برمی‌گزیدند. برداشت‌های کلیِ اخلاقی پیش از آن شکل گرفت که ناظران بده‌بستان‌های کنشگران میان سود و آسیب را به‌دقت آموخته باشند. پژوهش‌های بعدی نشان دادند که وقتی کنشگرانِ ابتدا بدرفتار بهبود می‌یافتند، برداشت‌ها به‌طور چشمگیری تغییر می‌کردند. سیگل و همکاران، ۲۰۱۸.

ناظر کاری بیش از ذخیره‌کردن رویدادها انجام می‌دهد. او از آن‌ها برای فهمیدنِ کسی بهره می‌گیرد و در عین حال می‌تواند فهم خود را تغییر دهد.

این فعالیت اجتماعیِ آشنا را دربارهٔ خود به کار ببرید. به‌یادآوردنِ این‌که رشوه‌ای را نپذیرفتم، آن رویداد را در گذشته باقی می‌گذارد. اندیشیدن به خودم به‌عنوان کسی که رشوه نمی‌پذیرد، آن خاطره را به ادعایی دربارهٔ رفتار آینده بدل می‌کند. اکنون وسوسه‌ای بعدی می‌تواند پرسشی دربارهٔ تداوم منش پیش بکشد.

این یکی از دلایلی است که چرا قولی که به خود می‌دهیم می‌تواند اهمیت داشته باشد. کنش آینده با شخصی پیوند می‌یابد که بر آن شده‌ایم باشیم. شکستن آن قول می‌تواند چنین احساسی ایجاد کند که دریافته‌ایم ویژگی‌های ادعاییِ این شخص را بد فهمیده بودیم.

دئنا به این تداوم حضوری بیرونی می‌بخشد. کنش امروز به کسی شکل می‌دهد که کنشگر سرانجام با او رابطه‌ای خواهد داشت. انتخابی که در زمان حال منفرد به نظر می‌رسد، در منشِ موجودی گرد می‌آید که می‌توان بازشناخت.

بازنماییِ دئنا باعث می‌شود کنش‌ها، پیش از آن‌که پیامدهایشان فرا برسند، در خیال انباشته شوند. میزبانِ درگشاینده می‌تواند این عمل را بخشی از زنی بفهمد که ملاقاتش خواهد کرد. شاهدی که به گفتنِ دروغ می‌اندیشد، می‌تواند تصور کند آن دروغ چه بر سر همان پیکر می‌آورد.

این بسطِ من از منطق روایت است: منشِ شخصیت‌یافته می‌تواند الگویی از نوعِ کنشگری باشد که تصمیم‌های آدمی در حال پدیدآوردن آن‌اند. چنین الگویی می‌تواند دیدنِ رابطهٔ میان یک کنش و یک زندگی را آسان‌تر کند.

این الگو لازم نیست ثابت بماند. هر کنش تازه‌ای مواد بیشتری فراهم می‌کند. خودِ این ادعا که کردار، دئنا را زیباتر یا نفرت‌انگیزتر می‌کند، برای کنشگر نقشی مداوم در شکل‌دادن به او قائل است.

موضوع اخلاقی در حال ساخته‌شدن است، در حالی که شخصی که با آن روبه‌رو خواهد شد هنوز زنده است.

به‌محض آن‌که این الگو بر تصمیمی اثر بگذارد، رابطه دو‌سویه می‌شود. کردار، منشِ تصورشده را شکل می‌دهد؛ سپس آن منشِ تصورشده به شکل‌دادنِ کنش بعدی کمک می‌کند. شاهد، تا اندازه‌ای به این دلیل دروغی را رد می‌کند که می‌فهمد پذیرفتنش چه بر سر او خواهد آورد. این ردکردن، خود به شاهدی دیگر دربارهٔ شخصی بدل می‌شود که او هست.

از این رو، پیکرِ آینده می‌تواند وارد فرایندی شود که نتیجه‌اش را نمایندگی می‌کند. در خیالِ شخص زنده، او به سامان‌دادنِ تصمیمی کمک می‌کند که به وضعیت خودِ او خواهد افزود. کنشگر از الگویی از شکل‌گیریِ خویش بهره می‌گیرد تا در شکل‌دادن به خود مشارکت کند.

کاهنِ زنده می‌آموزد با چشم او ببیند #

دینکرد همچنین رابطه‌ای زنده با دئِن را توصیف می‌کند. کتاب سوم آن، دئِن را حضوری صاحب‌اقتدار معرفی می‌کند که از راه بازگویی، آموزش، گوش‌سپردن و قربانی پرورده می‌شود. متن، رشد او را به کِشتی تشبیه می‌کند که آب آن را سیراب می‌کند.

روانِ حیاتیِ شخص با او گفت‌وگو می‌کند. او واژگان مقدس را چنان توضیح می‌دهد که کاهنی برای شاگردی مستعد توضیح می‌دهد. منش، اراده و کنش با او همسو می‌شوند. Dēnkard III.225A.2–3، ترجمهٔ آذرنوش و رامبل، ۲۰۲۰، صص. ۳۳۷–۳۳۸.

ساختار این رویارویی با رویارویی پس از مرگ متفاوت است. دین، آموزگارِ مسلطِ کاهنِ زنده است. پیکرِ پس از مرگ، زندگی اخلاقیِ درگذشته را مجسم می‌کند. این تمایز اهمیت دارد: یک مرجع می‌تواند ابتدا منظری را فراهم کند که شخص از خلال آن می‌آموزد خود را بفهمد. 2

در زیرِ این رابطهٔ خارق‌العاده، توالی‌ای آموزشی و معمولی نهفته است. شاگرد کار را با آموزگاری آغاز می‌کند که فهمش از فهمِ خود او فراتر است. تکرار، گوش‌سپردن و تفسیر به شاگرد امکان می‌دهند تمایزهایی را به دست آورد که پیش‌تر قادر به برقرارکردنشان نبود. سرانجام، این‌ها خواسته‌های او و شیوهٔ عملش را تغییر می‌دهند.

متن دینی این توالی را درون شخص قرار می‌دهد. مجموعه‌ای از آموزه‌های به‌ارث‌رسیده به هم‌سخنی بدل می‌شود که شخص می‌تواند با او مشورت کند.

به‌آسانی می‌توان دست‌کم گرفت که یک هم‌سخنِ خیالی چه چیزهای بسیاری را دربرمی‌گیرد. یک حکم اخلاقی به شما می‌گوید در دسته‌ای از موارد چه کنید. یک آموزگار می‌تواند حکمی را توضیح دهد، موارد را با هم بسنجد، سوءبرداشتی را تشخیص دهد و دریابد شاگرد از فهمِ چه چیزی بازمانده است. تصورکردنِ چنین آموزگاری یعنی سامان‌دادن به فعالیتی غنی‌تر از تکرار یک منع.

این رابطه تفاوتِ اقتدار را نیز حفظ می‌کند. شاگرد نمی‌تواند هر تفسیری را به یک اندازه پذیرفتنی بداند. پیکری که شاگرد با او مشورت می‌کند، نمایندهٔ معیاری است که می‌تواند در برابر خواسته‌های او بایستد.

این امر به گفت‌وگوی دینی نقشی در پرورش کنشگریِ تأملی می‌بخشد. شخص می‌تواند با آموختنِ حفظ و ادامه‌دادنِ پرسشگریِ پیوندخورده با آموزگار، شیوه‌ای برای پرسش‌کردن از خود به دست آورد.

پیوند دئنا با بینایی این نکته را برجسته‌تر می‌کند. سامرا آذرنوش و اولیویا رامبل در خوانش خود از این فصل استدلال می‌کنند که حضور دئِن به کاهن امکان می‌دهد نادیدنی را ادراک کند. این پیکر هم در آنچه کاهن با آن روبه‌رو می‌شود دخیل است و هم در قابلیتی که به‌واسطهٔ آن می‌بیند. آذرنوش و رامبل، ۲۰۲۰، صص. ۳۵۸–۳۵۹.

این نقش دوگانه همتایی روان‌شناختی دارد. تربیت اخلاقی، ویژگی‌هایی از موقعیت را که برجسته می‌شوند تغییر می‌دهد. شخص می‌تواند بیاموزد در گفت‌وگویی که پیش‌تر برایش خنده‌دار بود، تحقیر را تشخیص دهد؛ یا در کنشی که پیش‌تر آن را احمقانه می‌پنداشت، سخاوت را ببیند.

چشمان او می‌توانند تقریباً همان منظره را دریافت کنند، درحالی‌که فهمش از آن تغییر می‌کند. آموختن تمایزهای آموزگار، چیزهایی را که می‌تواند بازشناسد تغییر می‌دهد.

بنابراین، آینه و هم‌سخن به یک فرایند آموزشی تعلق دارند. یکی تصویری فراهم می‌کند که فرد از خلال آن دیده می‌شود؛ دیگری توانایی او را برای تفسیر آنچه می‌بیند پرورش می‌دهد.

این امر همچنین معنایی دقیق‌تر به درونی‌شدن یک مرجع اخلاقی می‌بخشد. محتوای فکری آن شامل شیوه‌های توجه‌کردن، مقایسه‌کردن و توضیح‌دادن است. فرد موضعی را به ارث می‌برد که از آن منظر، رفتار خودش برایش فهم‌پذیر می‌شود.

صدای درونی هنگامی اثرگذار می‌شود که فرد بتواند با آن بیندیشد.

این فصل همچنین شرح می‌دهد که این دستاورد چگونه به دیگران می‌رسد. روایت آن از حکمتِ اکتسابی، جامعهٔ زمینی را دربرمی‌گیرد که به قرائت و آموزش گوش می‌سپارد. رابطهٔ کاهن با دئِن به سود کسانی است که سخنانش را می‌شنوند. دینکرد III.225A.5, p. 339.

مرجعیتی درونی راهی عمومی برای بازتولید دارد. یک نفر می‌آموزد که به او رجوع کند و سپس واژگانی در اختیار دیگران می‌گذارد تا بتوانند به همان فهم نزدیک شوند.

متن این رابطهٔ پایدار را از رجوع گهگاهِ پیرو دیگری به دئنا هنگام کشمکش ذهنی با دروغ متمایز می‌کند. آن شخص هنوز به بینش کامل دست نیافته است. III.225B.1, p. 340.

دانستن آموزه، بازگشتن به آن زیر فشار، و پایدار نگه‌داشتن حضور آن، دستاوردهایی متفاوت‌اند. عمل از این رو اهمیت دارد که دسترسی به دیدگاهی سودمند می‌تواند مقطعی باشد.

این امر برای تاریخ پیشنهادیِ خودآگاهی، در کنار یک تصویر، نهادی نیز فراهم می‌آورد. یک کنش بازاندیشانه باید فردا دوباره در دسترس باشد و برای شخص دیگری نیز در دسترس قرار گیرد. قرائت، آموزش و بازبینیِ مکرر، راه‌هایی برای حفظ آنچه ممکن است در یک مکاشفهٔ منفرد از دست برود فراهم می‌کنند.

کرتیر خواست در زمان حیاتش با آیندهٔ خود روبه‌رو شود #

کرتیر، کاهنِ اواخر سدهٔ سوم، گزارشی به‌غایت ملموس از تلاشی بر جای گذاشت تا رویاروییِ آینده را به زمان حال بیاورد. کتیبه‌های او در جنوب ایران باقی مانده‌اند؛ چندین سده پیش از تدوین نهاییِ بسیاری از کتاب‌های دینیِ فارسی میانه.

او خواستار تأیید آنچه پس از مرگ بر سر روان‌ها می‌آید شد و مشخصاً دئنِ مؤنث را نیز در این پرسش گنجاند. اگر وضعیت او نشان می‌داد که بدکردار است، پیشنهاد کرد پایبندی‌اش به ایزدان را نیرومندتر کند. مکاشفهٔ مورد انتظار به کاری پیوند داشت که هنوز می‌توانست انجام دهد. کتیبه‌های کرتیر، §§22–24، ترجمه و بررسی‌شده به‌دست اسکیاروو.

روایتِ پس از آن ساختاری اجتماعی و چشمگیر دارد. ناظران گزارش می‌کنند که شبیه کرتیر را می‌بینند. زنی باشکوه در امتداد راهی نورانی نزدیک می‌شود. آن دو به هم درود می‌گویند و دست یکدیگر را می‌فشارند؛ سپس شبیه او به دنبال زن می‌رود. ترازویی و پلی نیز بعدتر در مسیر پدیدار می‌شوند. §§25–31.

کرتیر گزارشی دریافت می‌کند از کسی که می‌توان او را خودِ او شناخت و با شخصی روبه‌رو می‌شود که به سرنوشتش پیوند دارد.

شیوهٔ میانجی‌گری، صحنه را جالب‌تر می‌کند. او از بیرون بازنمایی می‌شود و دیگران آنچه را بر آن بازنمایی می‌گذرد توصیف می‌کنند. وضعیتِ پیش‌رویِ روانش به رویدادی روایت‌شده بدل می‌شود که می‌تواند در آن سهم شخصیِ خود را بازشناسد.

روایت، پیامدی دوردست را در اکنون نشانی‌دار می‌کند. آمادگیِ اعلام‌شدهٔ کرتیر برای واکنش به مکاشفه‌ای نامطلوب، هدف عملیِ این پیش‌نمایش را آشکار می‌کند: او در زمانی که هنوز می‌تواند دست به عمل بزند، آینده را می‌جوید.

در خوانش من، این تمرینی برای بازشناسی اخلاقیِ خویشتن است. روایتی که معمولاً به پایان زندگی نسبت داده می‌شود، به زمانی پیش‌تر آورده و به فردی زنده پیوند زده می‌شود.

کتیبه این تمرین را به دیگران نیز می‌گستراند. روایت آن می‌تواند به دیگران بیاموزد که همان دلالت شخصی را تصور کنند: آموزه به وضعیتی مربوط است که آن‌ها با رفتار خودشان در حال پدیدآوردنش هستند.

ویژگی نامعمولِ اینجا، تقسیم نقش‌ها در صحنه است. می‌توان مرد زنده، شبیه گزارش‌شدهٔ او و زن را از یکدیگر متمایز کرد، بااین‌حال هر سه به مسئلهٔ اخلاقیِ زندگی او پیوند دارند.

وحدتِ بازاندیشانه از راه روابط میان بازنمایی‌های شخص حاصل می‌شود. داستان او را در قبال همهٔ آن‌ها پاسخ‌گو می‌سازد.

آینده به کسی بدل می‌شود که ارزشِ دل‌نگران‌بودن دارد #

اندیشیدن به خودِ آینده اغلب فعالیتی به‌طرز شگفت‌آوری غیرشخصی است. کسی که پیامد را متحمل خواهد شد، در اکنونِ فوریِ کسی که تصمیم می‌گیرد حضور ندارد.

امیلی پرانین، کریستوفر اولیوولا و کتلین کندی این تفاوت را با درخواست از شرکت‌کنندگان برای تعیین میزان نوشیدنیِ ناخوشایندی که باید به خودشان در زمان حال، به خودشان در نیم‌سال بعد، یا به دانشجویی دیگر اختصاص دهند، بررسی کردند. وقتی شرکت‌کنندگان باور داشتند تصمیم اجرا خواهد شد، مقدار بیشتری را به خودِ آینده‌شان نسبت به خودِ اکنون‌شان اختصاص دادند. تصمیم‌گیری برای خودِ آینده به تصمیم‌گیری برای شخصی دیگر شباهت داشت. در نهایت هیچ‌کس مجبور نشد آن را بنوشد. پرانین، اولیوولا و کندی، ۲۰۰۸، آزمایش ۱.

این نتیجه تفسیری آشنا را به ذهن می‌آورد: مردم از آینده غفلت می‌کنند، چون به دیگران کمتر از خودشان اهمیت می‌دهند.

آزمایش سومِ پژوهشگران توضیح را جالب‌تر می‌کند. دریافت ایمیل‌های زحمت‌افزا به‌عنوان کاری در خدمت خیریه و دانشجویی نیازمند مطرح شد. شرکت‌کنندگان برای خودِ اکنون‌شان بار بیشتری را پذیرفتند تا برای خودِ آینده‌شان یا دیگران. احساسِ فوری می‌توانست همچون محافظت از خود، از سخاوت نیز پشتیبانی کند. آزمایش ۳.

مسئله تا اندازه‌ای به این مربوط است که چه چیزی می‌تواند در اکنون ما را برانگیزد.

دیگری‌بودن می‌تواند فردِ بهره‌مند را دور از دسترس سازد. در عین حال، می‌تواند از راه عواطف اجتماعی او را دست‌یافتنی کند. مردم برای فرزندان، همسران، آموزگاران، دوستان و غریبه‌هایی فداکاری می‌کنند که شرایطشان برای آنان ملموس می‌شود. تواناییِ دل‌سوزاندن برای دیگری از پیش وجود دارد.

دئنا به پیامدِ آینده چهره و صدا می‌بخشد. می‌توان آن پیکره را ستود، به او نزدیک شد، از او پرسید و فهمیدش. وضعیت او پیش از آنکه روان نسبت خود را با زندگی خودش به‌تمامی دریابد، اهمیت پیدا می‌کند.

هادخت نسک این دلبستگی را به ویژگی‌های متناظر پیوند می‌دهد: مرد نیک به سبب ویژگی‌هایی محبوب بود که همان ویژگی‌ها زن را نیز در نظر او دوست‌داشتنی می‌کردند. این رویارویی، تواناییِ او برای ارزش‌نهادن به شخصی دیگر را با روایتی از نیکی‌ای که از رهگذر رفتار خودش پرورش داده است، پیوند می‌دهد. هادخت نسک 2.11–14.

پیشنهاد روان‌شناختی مشخص است. یک سنت اخلاقی می‌تواند برای احساس اجتماعیِ اکنون، موضوعی فراهم کند که وضعیتش به کنش‌های اکنون وابسته است. فرد به آنچه دارد می‌سازد اهمیت می‌دهد، چون می‌تواند رابطه‌ای را با حاصلِ آن تصور کند.

این فراتر از محاسبه‌ای دربارهٔ پاداشِ به‌تأخیرافتاده می‌رود. به وضعیتی در آینده صورتی شخصی می‌بخشد و دلبستگی یا بیزاری نسبت به آن را در اکنون فهم‌پذیر می‌کند.

این آزمایش‌ها اثرِ باور به دئنا را نمی‌سنجند. آن‌ها مسئله‌ای را روشن می‌کنند که روایت به آن می‌پردازد: دانستن اینکه وضعیتی در آینده به شما مربوط است، با درگیرشدن عاطفی با آن تفاوت دارد. داستان هویت شخصی، علیت اخلاقی و رویارویی‌ای را فراهم می‌کند که از رهگذر آن پیامد می‌تواند اهمیت پیدا کند.

غریبه‌ای که ظاهراً با او روبه‌رو می‌شویم، راهی برای دل‌نگران‌شدن دربارهٔ خویشتن است.

زن به مردگان می‌آموزد چگونه زندگی کنند #

قطعه‌ای کوتاه در گزیده‌های زادسپرم، چشمگیرترین پیوندِ دیگری را پیش می‌نهد. رستگار با یاریِ پیکری زنانه وارد جهان مینوی می‌شود. آن پیکر پرورش‌دهندهٔ تازه‌وارد می‌شود و زبان مینویان را به او می‌آموزد. زادسپرم 31.5، نقل‌شده در آزارنوش و رامبل، 2020، ص. 343، یادداشت 27.3

مرده به درسی در زبان نیاز دارد.

این نقشی بسیار مشخص‌تر از بخشیدن پاداش است. تازه‌وارد به جهانی قدم گذاشته که هنوز نمی‌داند چگونه در آن مشارکت کند. زنی رشد او را پرورش می‌دهد و ابزارهای ارتباط با ساکنان آن جهان را به او می‌آموزد.

این صحنه ساختارِ انسان‌شدن را تکرار می‌کند. فردی وابسته از راه می‌رسد و در میان عاملانی قرار می‌گیرد که کنش‌ها و گفته‌هایشان از فهم او فراتر می‌رود. کسی که شایستگی بیشتری دارد از او پشتیبانی می‌کند و او را به جهان مشترکشان راه می‌دهد.

وقتی این رابطهٔ آشنا پس از مرگ جای می‌گیرد، پیامدی خارق‌العاده پیدا می‌کند. بزرگسال باید دوباره شاگرد شود. وجود تازهٔ او از راه وابستگی‌ای آغاز می‌شود که می‌تواند آن را از شرایط نخستینِ زندگیِ خودش بازشناسد.

انگیزهٔ مهمان‌نوازی نیز به خود بازمی‌گردد. منشِ پارسایان تا اندازه‌ای از پذیرفتن و پناه‌دادن به دیگران شکل گرفته بود. در این روایت، تازه‌وارد خود پذیرفته و آموزش داده می‌شود. کیفیت اخلاقی‌ای که در کنش زمینی نمود یافته بود، در قالب رابطه‌ای بازمی‌گردد که او می‌تواند از سوی دیگر در آن جای گیرد.

در اینجا دئنا برای نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی به‌ویژه جالب می‌شود. EToC پیشنهاد می‌کند که زنان نخستین کسانی بودند که خودآگاهیِ بازاندیشانه را کشف کردند و از راه روابط اجتماعی به انتقال آن کمک کردند. راهنمایی زنانه از رهگذر کاری که انجام می‌دهد با این پیشنهاد مرتبط می‌شود: مراقبت، آموزش و پذیرفته‌شدن در جهانی که معناهایش را شاگرد باید بیاموزد.

اگر این پیوند در همین سطح از دقت بیان شود، استوارتر خواهد بود. اینکه هر پیکرهٔ زنانه‌ای را بازتابی از حوا بنامیم، چیز چندانی را توضیح نمی‌دهد. در اینجا پیکره در آستانهٔ وجودی دگرگون‌شده، جایگاهی آموزشی و قابل‌شناسایی دارد.

جنسیت او را نیز نمی‌توان صرفاً پاداشی دگرجنس‌خواهانه برای مردان دانست. آنتونیو پاناینو تأکید می‌کند که دئنای مؤنث در رویاروییِ پس از مرگِ روان‌های مرد و زن حضور دارد. این جفت‌شدن به جنبه‌های مکملِ شخص در میان جنسیت‌ها مربوط است. پاناینو، 2024، ص. 9.

این سنت نیز اقتدار او را به مادری محدود نمی‌کند. دَئِنِ زنده در دینکرد III.225 با پدری مهربان، موبدی و فرمانروایی مقایسه می‌شود. حضور زنانه می‌تواند حامل گونه‌های گوناگون آموزش و اقتدار باشد. نسبت او با شاگرد، در کنار جنسیتش، اهمیت دارد.

برای نظریه، این نکته نشان می‌دهد که باید آن را دقیق‌تر کرد. میراث تاریخی مهم شاید شامل مجموعه‌ای از جایگاه‌های اجتماعی باشد که از طریق آن‌ها می‌توان خودآگاهی را آموخت: کسی تو را می‌شناسد، به تو اهمیت می‌دهد، رفتارت را اصلاح می‌کند و زبانی در اختیارت می‌گذارد تا بفهمی چه می‌کنی.

سرانجام می‌توانی خودت در برابر خویش برخی از آن جایگاه‌ها را بر عهده بگیری.

اسطوره این دست‌یابی را در مرز میان جهان‌ها قرار می‌دهد. منش آدمی هم‌سخن او می‌شود و آن هم‌سخن راهنمای او به سوی گونه‌ای از هستی می‌شود که هنوز نیاموخته است چگونه بر آن مسلط شود.

ذهن از رهگذر رابطه با کسی که می‌تواند به آن بیاموزد چگونه ببیند، می‌آموزد که کیست.

رفتار تو سرزمینی می‌شود که به آن وارد می‌شوی #

روایتی ایرانی دیگر، این دگرگونی را فراتر از پیکره‌ای انسانی می‌برد.

در بندهشن بزرگ، روانِ پرهیزگار با گاوی شیرده و فربه، دوشیزه‌ای زیبا و باغی بارور روبه‌رو می‌شود. هر یک خود را با کردار آن شخص یکی می‌داند. روانِ بدکار با همتایانی پژمرده و هراس‌انگیز روبه‌رو می‌شود. این نشانه‌ها پیش از داوری پدیدار می‌شوند. بندهشن بزرگ XXX.13–21.

کردارهای شخص به جهانی بدل شده‌اند که می‌تواند به آن وارد شود.

باغ، جنبه‌ای از کردار را به فهم درمی‌آورد که با پیکرهٔ یک شخص فهم‌پذیر نمی‌شود. زن می‌تواند سخن بگوید و شناخته شود. باغ می‌تواند بارور باشد یا باروری ندهد. گاو، خوراک و پرورش را به‌صورت وضعیتی زنده پیش چشم می‌آورد.

این‌ها در کنار هم، معنای روبه‌روشدن با کردارهای خویش را گسترش می‌دهند. کردار، رابطه‌ها، منابع و محیط پیرامون را پدید می‌آورد. زندگی می‌تواند جهانِ در دسترس دیگران را غنی کند یا آن را تهی‌تر بر جای بگذارد. روایت، کنشگر را وامی‌دارد وضعیتی را تجربه کند که خود در پدیدآوردنش سهم داشته است.

این دگرگونیِ جایگاه بسیار نیرومند است. در زندگی، شخص بر جهانی اثر می‌گذارد که پیامدها را می‌پذیرد. در آن رویارویی، او خود دریافت‌کننده می‌شود. سهم خود او در پدیدآوردن آن جهان، همچون چیزی با او روبه‌رو می‌شود که باید در آن زندگی کند.

ازاین‌رو، همین اصل را می‌توان در قالب‌های گوناگون بیان کرد. زن به تاریخ اخلاقی انسجامِ یک شخصیت را می‌بخشد. باغ انسجامِ یک محیط را به آن می‌دهد. هر دو رابطهٔ میان انجام‌دادن و از سر گذراندن را محسوس می‌کنند.

کیهان‌شناسی گسترده‌تر نیز نمی‌گذارد شخصیت به ذاتی همیشگی و تغییرناپذیر بدل شود. در نوزاییِ پایانی که بندهشن بزرگ وصف می‌کند، نوع بشر پالوده می‌شود. پس از زدوده‌شدن بدی، خویشاوندان و دوستان یکدیگر را می‌شناسند و دوباره به هم می‌پیوندند. پیوستگی شخصی از دگرگونی جان به در می‌برد. بندهشن بزرگ XXXIV.18–24.

این تمایز پیامد مهمی دارد. بدی‌ای که شخص مرتکب شده حقیقتاً از آنِ اوست، اما روایت دینی می‌تواند شخص را حفظ کند و بدی را بزداید. نسبت‌دادن کردار به خویش لزوماً به این معنا نیست که هر ویژگی کنونی، تعریفی تغییرناپذیر از خود باشد.

این نکته به آینه غایتی فراتر از محکوم‌کردن می‌بخشد. بازشناسی می‌تواند دگرگونی را فهم‌پذیر کند. شخص باید بتواند شخصیتی را که کردارهایش بیان می‌کنند بپذیرد، بی‌آنکه نتیجه بگیرد هیچ کردار دیگری هرگز نمی‌تواند از او سر بزند.

افق نهایی این سنت هر دو ادعا را پیش چشم نگه می‌دارد: کردارها پیامد دارند و کنشگر می‌تواند با بهترشدن، همچنان به‌جا بماند.

خود به رابطه‌ای بدل می‌شود که می‌توان آن را پروراند #

دَئِنا پاسخی استثنائاً دقیق به مسئلهٔ بازشناسی اخلاقیِ خویشتن. زندگی میان کردارها، بهانه‌ها، خاطره‌ها و اثرگذاری بر دیگران پراکنده است. روایت این مواد را گرد می‌آورد و در قالب کسی درمی‌آورد که کنشگر می‌تواند با او روبه‌رو شود.

آموزه‌های آینه‌ای ایرانی راه رسیدن به آن رویارویی را فراهم می‌کنند. منشِ شخصی دیگر، کیفیتی را آشکار می‌سازد. آموزش دینی زبانی مشترک برای آن فراهم می‌کند. وارسیِ پیوسته، این زبان را متوجه روزِ خود شخص می‌کند. گفت‌وگوی زنده، برای شاگرد جایگاهی فراهم می‌آورد تا از آن‌جا آنچه را می‌یابد بفهمد.

صحنهٔ پس از مرگ این حرکت را کامل می‌کند. شخص منشِ اخلاقیِ فهم‌پذیری را بازمی‌شناسد و سپس درمی‌یابد که خود آن را پدید آورده است.

بازخوردِ حاصل، شرحِ بازگشتیِ دژا یو را در دژا یو بسط می‌دهد. شخص با کردارهایش الگویی از منش خود می‌سازد و سپس از آن الگو برای شکل‌دادن به کردارهای بعدی بهره می‌گیرد. سامانه‌ای که آدمیان را می‌فهمد، در ساختنِ شخصی که خود را می‌پندارد، مشارکت می‌کند.

ازاین‌رو، سودمندترین بسطِ EToC آموزشی است. می‌توان خویشتنی تأمل‌ورز را از راه رابطه‌هایی پروراند که شخص به‌تدریج می‌آموزد چگونه آن‌ها را در قبال فعالیت‌های خود حفظ کند. اقتدار، سرمشق، شاگرد، ناظر و شخصِ مورد مشاهده می‌توانند در یک زندگی جایگاهی بیابند.

هماهنگیِ آن‌ها به آن زندگی گونه‌ای تازه از وحدت می‌بخشد. صاحب آن می‌تواند خود را در میان کردارها و در گذر زمان بازشناسد و در همان حال، جهتی را که کردارهایش او را به آن می‌برند بسنجد.

دَئِنا جهت را مهم می‌سازد. می‌توان پیش از آنکه شناخته شود، ستایشش کرد؛ پیش از رسیدن به او، دل‌نگرانش بود؛ و پیش از آنکه رویارویی رخ دهد، پروراندش. روایت، برای خویشتن اخلاقیِ آینده در احساسات اجتماعیِ اکنون جایگاهی فراهم می‌کند.

آشکارشدنِ نهاییِ او، کل رابطه را به همان کسی بازمی‌گرداند که او را شکل می‌داده است. زنی که او بازمی‌شناسد، هر بار که در را می‌گشود، رشوه را رد می‌کرد یا از کسی که به او نیاز داشت محافظت می‌کرد، شکل می‌گرفته است.

تصورِ دیدار با او، خود آغازِ این تلقی است که شخص، در قبال منش خویش مسئول است.

منابع #

  1. Hadhokht Nask، فصل ۲، به‌ویژه بندهای ۷–۱۴. ترجمهٔ جیمز دارمستتر، ۱۸۹۸. Primary text in translation. رویارویی، بازشناسی، ویژگی‌های دوست‌داشتنیِ متناظر و پرورش بیشتر زیبایی زن، جزئیاتی متمایز در این روایت‌اند.
  2. Mēnōg ī Xrad (Spirit of Wisdom)، فصل ۲، به‌ویژه بندهای ۱۲۰–۱۳۹ و ۱۶۷–۱۸۱. ترجمهٔ ای. دابلیو. وست، Sacred Books of the East 24، ۱۸۸۵. Primary text in translation. در این روایت، سنجش پیش از رویارویی رخ می‌دهد.
  3. The Book of Arda Viraf، فصل ۴، بندهای ۱۸–۳۳. ترجمهٔ مارتین هاوگ و ای. دابلیو. وست، ۱۸۷۲. Primary text in translation. ویراف شاهد رویارویی روانی دیگر است.
  4. Shaki, Mansour. “Dēn.” Encyclopaedia Iranica، ۱۹۹۴، به‌روزشده در ۲۰۱۵. Specialist account of the term and its meanings.
  5. Dēnkard، کتاب ششم، بندهای ۲۲۳–۲۲۴، ۲۲۷ و ۲۶۱. ترجمهٔ دی. دی. پی. سنجانا، ۱۹۰۷، available online؛ با ترجمه‌های جدیدی که در آثار یادشده در پانوشت نخست بازچاپ شده‌اند، مقایسه شده است.
  6. Azarnouche, Samra, and Olivia Ramble. «La Vision zoroastrienne, les yeux dans les yeux. Commentaire sur la Dēn selon Dēnkard III.225». Revue de l’histoire des religions 237، شمارهٔ ۳ (۲۰۲۰)، صص. ۳۳۱–۳۹۵. Article. Full PDF. ترجمهٔ انتقادی: صص. ۳۳۶–۳۴۲؛ رابطه‌های زنده و پس از مرگ: صص. ۳۴۳–۳۴۵؛ رؤیت و آینه: صص. ۳۵۸–۳۵۹. مقایسهٔ آنان با اندیشه‌های نوافلاطونی در اینجا دلیلی بر اقتباس تلقی نمی‌شود.
  7. Smith, Adam. The Theory of Moral Sentiments. نخستین انتشار در ۱۷۵۹؛ چاپ ششم، ۱۷۹۰. بخش سوم، فصل‌های اول، دوم و چهارم. Primary text. مقایسه به ساختار تأمل اخلاقی مربوط است، نه ادعای تأثیرگذاری ایران بر اسمیت.
  8. Siegel, Jenifer Z., Christoph Mathys, Robb B. Rutledge, and Molly J. Crockett. “Beliefs about Bad People Are Volatile.” Nature Human Behaviour 2 (۲۰۱۸)، صص. ۷۵۰–۷۵۶. Original article. Full author copy. این آزمایش‌ها به برداشت‌های ما از دیگران می‌پردازند؛ کاربرد آن‌ها برای بازنماییِ خویشتن، بسطی تفسیری است. ۹. Skjærvø, Prods Oktor. «Kartīr.» Encyclopaedia Iranica، ۲۰۱۱، به‌روزرسانی‌شده در ۲۰۱۸، به‌ویژه بخش «The Journey» در بخش III. مقاله و ترجمه‌های کتیبه‌ها. نسخهٔ PDF خوانا. هویت ناظرانِ جمع و فنّ ایجاد رؤیا همچنان محل اختلاف است. کتیبه ثابت نمی‌کند که کرتیر شخصاً آن زن را دیده یا از مواد مخدر استفاده شده است.

۱۰. Pronin, Emily, Christopher Y. Olivola, and Kathleen A. Kennedy. «Doing Unto Future Selves As You Would Do Unto Others: Psychological Distance and Decision Making.» Personality and Social Psychology Bulletin 34 (۲۰۰۸)، صص. ۲۲۴–۲۳۶. مقالهٔ اصلی که نویسندگان منتشر کرده‌اند. آزمایش‌های ۱ و ۳ وظایف تصمیم‌گیریِ متقابل را ارائه می‌کنند؛ هیچ‌یک رشد اخلاقیِ پایدار را نمی‌سنجد.

۱۱. Panaino, Antonio. «The Mazdean Esoteric Dimension between Ritual and Theology.» Religiographies 3، شمارهٔ ۱ (۲۰۲۴)، صص. ۷–۲۶، به‌ویژه ص. ۹. مقالهٔ اصلی.

۱۲. Greater Bundahišn، فصل‌های XXX.13–21 و XXXIV.18–24. B. T. Anklesaria، ویراستار و مترجم، Zand-Ākāsīh: Iranian or Greater Bundahišn، ۱۹۵۶، صص. ۲۵۹–۲۶۳ و ۲۸۹–۲۹۱. متن اصلی در ترجمه. این بندها به‌ترتیب چشم‌انداز اخلاقی و تطهیر نهایی را شرح می‌دهند.


  1. ترجمهٔ دی. دی. پی. سنجانا از دینکرد VI.223–224 در دسترس است و در ۱۹۰۷ منتشر شده است. ترجمهٔ جدیدِ VI.223 از شائول شاکد، در خردِ حکیمان ساسانی (۱۹۷۹)، صص. ۸۶–۸۷، در مقالهٔ بازی شطرنج و تخته‌نرد در ایران ساسانی، ص. ۸ اثر تورج دریایی بازچاپ شده است. VI.261 از شاکد، صص. ۱۰۰–۱۰۱، در آزارنوش و رامبل، ص. ۳۵۹، یادداشت ۷۸، نقل شده است. آینه در VI.261 به دَئِن به‌منزلهٔ وحی دینی مربوط است؛ پیوند دادن آن با رویارویی با زن، ترکیبی است که در اینجا پیشنهاد می‌شود. ↩︎

  2. آزارنوش و رامبل میان گیانِ زنده، یا روانِ حیاتی، و روانِ پس از مرگ تمایز می‌گذارند. دَئِن در III.225 آموزگاری صاحب‌اقتدار است، نه خودِ دیگرِ شخص. در اینجا از ترجمهٔ انتقادی آنان استفاده شده است؛ ترجمهٔ قدیمی‌ترِ سنجانا نیز، به‌طور مستقل، گفت‌وگو و آموزش را حفظ می‌کند. تدوین‌گر نهاییِ دینکرد III به سدهٔ دهم تعلق دارد؛ نباید از قدمتِ مواد آن نتیجه گرفت که هر بندی خودبه‌خود ساسانی است. ↩︎

  3. در زادسپرم 31.5، پیکرهٔ زنانه دَئِن نامیده نمی‌شود. یکی‌گرفتن آن با دَئِن، تفسیری پژوهشی است که آزارنوش و رامبل از آن پیروی می‌کنند. آنان این بند را از ویرایش انتقادیِ فیلیپ ژینیو و احمد تفضلی، گلچین زادسپرم (۱۹۹۳)، صص. ۱۱۲–۱۱۳، بازنقل می‌کنند. متنِ به‌کاررفته در اینجا از همان نقل‌قول گرفته شده است، نه از بررسی مستقیمِ ویرایش انتقادیِ کامل. ↩︎