خلاصهٔ مطلب

  • هواینان‌زی، که در دربار لیو آن تدوین شد و در ۱۳۹ پیش از میلاد به امپراتور هان تقدیم شد، تاریخ بشریت را سقوط از عصری نخستین و فارغ از خویشتن به‌سوی آگاهی روایت می‌کند؛ مراحل این روایت همان مراحل نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی است.
  • پس از آن‌که نووا آسمان را ترمیم کرد، مردمش «خود را اسب و گاو می‌پنداشتند» و «هیچ‌کس نمی‌دانست از کجا آمده است». افعی‌ها «زهر خود را در غلاف نهادند» (هواینان‌زی ۶).
  • در دوران فو شی، نخستین پادشاهِ تن‌مار، «آگاهی نخست آغاز شد» و همگان «بیدار شدند تا به اطراف، میان آسمان و زمین، بنگرند». سپس پادشاهان فرهنگ‌ساز «نیای بزرگ را از هم شکافتند» و «در آسمان و زمین شکاف‌هایی گشودند» (هواینان‌زی ۲).
  • «آنان که غله می‌خورند آگاه و خردمندند، اما جوان می‌میرند» (هواینان‌زی ۴). کشت‌وکار، چاه‌ها و دام‌های محصور یین و یانگ را آشفته می‌کنند؛ دو جنس «بی‌هیچ تمایزی درهم آمیختند»، ازاین‌رو آیین‌ها ابداع شدند؛ کانگ‌جی نوشتار را پدید آورد «و ارواح شب‌ها مویه کردند» (هواینان‌زی ۸).
  • این کتاب همهٔ این‌ها را نوعی فقدان می‌شمارد و راهِ بازگشت از آن را تجویز می‌کند: «تهی شو، چنان‌که گویی روحِ هون یا پو نداری».
  • ترتیب رویدادها به‌طرزی چشمگیر به پیدایش ۲–۳ نزدیک است: باغی آکنده از آرامش با مار، گشوده‌شدن چشم‌ها، نان خوردن با عرقِ پیشانی و مرگ.

精神入其門,而骨骸反其根,我尚何存?
«چون جان از درگاهش درآید و استخوان‌ها به ریشهٔ خود بازگردند، از من چه باقی می‌ماند؟»
— هواینان‌زی ۷، «جینگ‌شِن» (CText §1)


تاریخ بشریت در هواینان‌زی چیست؟ #

هواینان‌زی 淮南子 مجموعه‌ای است در بیست‌ویک فصل، نوشتهٔ دانشورانی که لیو آن، شاه هواینان، در دربار خود در شوئوچون (شهرستان شوئوِ امروزی، آن‌هوئی، چین) گرد آورده بود. او کتاب را در ۱۳۹ پیش از میلاد به برادرزاده‌اش، امپراتور وو از دودمان هان، تقدیم کرد. این کتاب راهنمایی برای فرمانروایان است که بر لائوزی و ژوانگ‌زی بنا شده و اسطوره را همان‌گونه به کار می‌گیرد که وکیل از سابقهٔ حقوقی: گذرا، در مقام گواه.

از آن‌جا که اسطوره‌ها گذرا می‌آیند، هیچ‌کس آن‌ها را داستانی واحد نمی‌خواند. اما آن‌ها یک داستان‌اند. چهار فصلِ «کاویدنِ رازها» (覽冥، ۶)، «برانگیختنِ امر راستین» (俶真، ۲)، «صورت‌های زمینی» (墬形، ۴) و «تارِ بنیادین» (本經، ۸)، هر یک بخشی از همان تاریخ را روایت می‌کنند و این بخش‌ها پیوسته به هم می‌پیوندند. اگر آن‌ها را به ترتیب بچینیم، روایت دربار هان از خاستگاه انسان چنین پیش می‌رود:

مرحلهآنچه هواینان‌زی می‌گویدمحل
نخستین مردمپس از آن‌که نووا آسمان را ترمیم می‌کند، مردم نمی‌دانند اسب‌اند یا گاو؛ «هیچ‌کس نمی‌دانست از کجا آمده است»۶ §۹
مار در صلحافعی‌ها «زهر خود را در غلاف نهادند»؛ در روزگار رونگ‌چِنگ «می‌شد بر افعی‌ها پا گذاشت»۶ §۹؛ ۸ §۶
بیداریدر دوران فو شی «آگاهی نخست آغاز شد»؛ همگان «بیدار شدند تا بنگرند»۲ §۱۵
شکاف‌هاشِن‌نونگ و امپراتور زرد «در آسمان و زمین شکاف‌هایی گشودند»؛ مردم «راست ایستادند تا بشنوند و بنگرند»۲ §۱۵
غله و مرگ«آنان که غله می‌خورند آگاه و خردمندند، اما جوان می‌میرند»؛ کشت‌وکار و چاه‌ها فصل‌ها را از نظم خارج می‌کنند۴ §۱۲؛ ۸ §۲
مار در جنگیی «مار دراز را در دونگ‌تینگ دوپاره کرد»۸ §۶
آیین‌ها و نوشتاردو جنس «بی‌هیچ تمایزی درهم آمیختند»، ازاین‌رو آیین‌ها ارج نهاده شدند؛ کانگ‌جی نوشتار را پدید آورد «و ارواح شب‌ها مویه کردند»۸ §۳–۴
درمان«تهی، چنان‌که گویی روحِ هون یا پو نداری»: «ردپای فو شی»۶ §۱۱

این توالی—بشریتی نخستین و فارغ از خویشتن، بیداری در دوران ماری، و سپس کشاورزی، مرگ‌پذیری و قانون—همان توالی‌ای است که نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی از سوی دیگر، با تکیه بر روان‌شناسی و پیشاتاریخ، بازسازی می‌کند. دانشوران هان آن را به‌عنوان گذشتهٔ خود ثبت کردند، دو هزار سال پیش از آن‌که کسی این نظریه را مطرح کند.

مردم پس از آن‌که نووا آسمان را ترمیم کرد، چگونه بودند؟ #

همه از ماجرای ترمیم آگاه‌اند. در گذشته‌ای دور، «چهار قطب فرو ریخت و نه ایالت از هم گسیخت»؛ آتش زبانه کشید و آب همه‌جا را فرا گرفت؛ «جانوران درنده مردم ساده‌دل را خوردند». نووا «سنگ‌هایی پنج‌رنگ گداخت تا آسمان آبی را وصله کند، پاهای لاک‌پشت بزرگ را برید تا چهار قطب را برپا سازد، اژدهای سیاه را کشت تا جی‌ژو را نجات دهد و خاکسترِ نی را انباشت تا جلوی سیلاب‌های طغیانگر را بگیرد». نظریهٔ نووا دربارهٔ آگاهی این ترمیم را یادبودی از سیلاب‌های پایان عصر یخبندان می‌داند.

اما آنچه هیچ‌کس نقل نمی‌کند، جملهٔ بعدی است. همان بند بی‌درنگ به توصیف مردمی می‌پردازد که نووا نجات داد (هواینان‌زی ۶، CText §9):

當此之時,臥倨倨,興眄眄,一自以為馬,一自以為牛,其行蹎蹎,其視瞑瞑,侗然皆得其和,莫知所由生,浮游不知所求,魍魎不知所往。
«در آن زمان، آسوده دراز می‌کشیدند و گیج‌وگنگ برمی‌خاستند. یکی خود را اسب می‌پنداشت و دیگری خود را گاو. تلوتلوخوران راه می‌رفتند و با نگاهی تار به اطراف می‌نگریستند. ساده‌دل بودند و همگی از هماهنگی خویش برخوردار. هیچ‌کس نمی‌دانست از کجا آمده است. سرگردان می‌گشتند و نمی‌دانستند چه می‌جویند؛ چون ارواحی بی‌هدف بودند و نمی‌دانستند به کجا می‌روند.»

این بشریتی است دارای بدن و هماهنگی، اما فارغ از خویشتن. آن‌ها نمی‌توانند خود را از جانورانشان بازشناسند. هیچ داستانی از خاستگاه خود ندارند، زیرا «هیچ‌کس نمی‌دانست از کجا آمده است». هدفی ندارند، زیرا «سرگردان می‌گشتند و نمی‌دانستند چه می‌جویند». متن آن‌ها را نادان نمی‌خواند. آن‌ها را 侗، یعنی «ساده‌دل»، می‌نامد و می‌گوید «همگی از هماهنگی خویش برخوردار» بودند. تنها چیزی که ندارند، آن چیزی است که می‌داند «کسی» است.

سپس مار:

當此之時,禽獸蝮蛇,無不匿其爪牙,藏其螫毒,無有攫噬之心。
«در آن زمان، پرندگان، جانوران و افعی‌ها همگی چنگال‌ها و نیش‌های خود را پنهان می‌کردند و زهر خود را در غلاف می‌نهادند؛ و در دلشان میلی به چنگ‌زدن یا گازگرفتن نبود.»

蝮蛇 همان افعیِ چاله‌دار است، و 藏其螫毒 می‌گوید زهر کنار گذاشته شده بود، در غلاف نگه داشته می‌شد. در عصر نخستین، مار زهر خود را دارد، اما از آن استفاده نمی‌کند. ویرژیل و یوسفوس همین را از آن سوی اوراسیا می‌گویند: مارهای عصر نخستین تا زمانی که خدایی که ذهن انسان را تیز کرد زهر را به آن‌ها داد، بی‌زهر بودند (عصرهای انسان). هواینان‌زی این را در ملایم‌ترین صورت بیان می‌کند: زهر وجود دارد و هیچ‌کس آن‌قدر بیدار نیست که گزیده شود.

در همهٔ توصیف‌های کهن از پیکر نووا، او خود ماری است. شرحِ گوئو پو بر شانهای‌جینگ، متعلق به حدود سال ۳۰۰ میلادی، او را «ایزدبانویی باستانی می‌خواند که در مقام امپراتور فرمان می‌راند، با چهره‌ای انسانی و پیکری ماری»؛ و لیه‌زی دربارهٔ فو شی، نووا و شِن‌نونگ می‌گوید که «بدن‌هایی ماری و چهره‌هایی انسانی داشتند… صورت‌هایی غیرانسانی و فضیلتِ فرزانگان بزرگ» (لیه‌زی ۲، CText §18). نقش‌برجسته‌های آرامگاه‌های هان این دو را با دُم‌هایی گره‌خورده به هم نشان می‌دهند، چنان‌که نووا، فو شی و نظریهٔ حوا شرح می‌دهد. هواینان‌زی هرگز پیکر او را ترسیم نمی‌کند، اما همراهانی مارگونه برایش می‌آورد. پس از پایان کارش، سوار بر ارابه‌ای رعدآسا که اژدهایان آن را می‌کشند، راهی می‌شود؛ «اژدهایان سپید پیشاپیش او و مارانِ شتابان در پی او» (前白螭,後奔蛇) هستند. و بی‌آن‌که اثری از خود بر جای بگذارد، می‌رود: «راهِ انسانِ راستین را پنهان کرد»، زیرا «راه و فضیلتش به بالا رسید و زیرکی و تدبیر از میان رفتند» (道德上通,而智故消滅也).

در همان بند، یک جملهٔ دیگر نیز شایان توجه است. نووا در میان ترمیم‌هایش، آن‌جا که «یین و یانگ بسته و از گذر از میان یکدیگر ناتوان بودند، مجرایی در آن‌ها گشود و سامانشان داد» (陰陽之所壅沈不通者,竅理之). فعل 竅 به معنای «گشودنِ شکاف» است. نووا گذرگاه‌های جهان را می‌گشاید؛ اما مردم را او نمی‌گشاید. این کار بر عهدهٔ پادشاهانی است که پس از او می‌آیند.

آگاهی چه زمانی آغاز شد؟ #

فصل ۲ داستان را پی می‌گیرد. با دوران فضیلت کامل آغاز می‌شود؛ زمانی که مردم «در قلمرویی از تیرگیِ نامتمایز، شیرین می‌خوابیدند» و «سادگیِ نتراشیده هنوز از هم نگسسته بود؛ همه یک توده بودند» (純樸未散,旁薄為一). متن می‌پذیرد که نوعی آگاهی وجود داشت، اما بی‌استفاده مانده بود: «هرچند آگاهیِ یی را داشتند، به کارش نمی‌گرفتند» (雖有羿之知而無所用之). سپس دگرگونی از راه می‌رسد (هواینان‌زی ۲، CText §15):

及世之衰也,至伏羲氏,其道昧昧芒芒然,吟德懷和,被施頗烈,而知乃始,昧昧晽晽,皆欲離其童蒙之心,而覺視於天地之間。是故其德煩而不能一。
«چون دوران رو به زوال نهاد و به فو شی رسید، راه او مبهم و ناروشن بود. از فضیلت می‌سرود و هماهنگی را در دل می‌پرورد؛ بخشندگی‌اش گسترده بود. و آگاهی نخست آغاز شد. در ابهامی رو به سپیده، همگی خواستند از ذهن کودکانه و گشوده‌نشدهٔ خود جدا شوند و بیدار شوند تا به اطراف، میان آسمان و زمین، بنگرند. ازاین‌رو فضیلتشان آشفته شد و دیگر نتوانست یکی باشد.»

متن را واژه‌به‌واژه بخوانید، زیرا هر واژه سنگینی خاص خود را دارد. 知乃始: «آگاهی آنگاه آغاز شد»؛ نخستین ظهور 知 در تاریخ. 昧昧晽晽: نویسه‌های تکرارشده، تیرگیِ پیش از طلوع را تصویر می‌کنند؛ نوری که به دل تاریکی می‌تابد. 童蒙之心: ذهنِ کودک؛ 蒙 حالتِ پوشیده و گشوده‌نشدهٔ شش‌خطی چهارمِ کتاب دگرگونی‌ها است. 覺視: «بیدار شدند و نگریستند». و پیامد آن: 不能一، «دیگر نتوانست یکی باشد». ذهنی واحد و تقسیم‌نشده به ذهن‌های بسیار بدل می‌شود؛ ذهن‌هایی که هر یک چیزی «می‌خواستند».

نخستین پادشاهی که این اتفاق در دوران او رخ می‌دهد، فو شی است؛ همسرِ ماری‌پیکرِ نووا. فصل ۶ همین فو شی را نقطهٔ اوج می‌داند: فرمانروایی امپراتور زرد، با همهٔ سامان‌یافتگی‌اش، «هنوز به راهِ فو شی نرسیده بود» (然猶未及虙戲氏之道也, CText §8)، و «فو شی و نووا هیچ قانون و معیاری برپا نکردند، اما فضیلت کامل را برای روزگاران پسین به‌جا گذاشتند» (CText §12). این دو فصل با یکدیگر تناقض ندارند؛ فو شی را دقیقاً بر مرزِ دو دوران قرار می‌دهند. او واپسین فرمانروای ذهنِ واحد و نخستین فرمانروایی است که در دورانش چشم‌ها گشوده می‌شوند. فصل «ترمیم طبیعت» در ژوانگ‌زی نیز زوال را از همان پادشاه می‌داند، چنان‌که پیش از نخستین لبخند نشان می‌دهد. مار بر آستانهٔ دو دوران ایستاده است، همان‌گونه که کنار درختِ عدن می‌ایستد.

پادشاهان فرهنگ‌ساز چه چیزی را گشودند؟ #

بند ادامه می‌یابد و بیداری به عملیاتی بدل می‌شود:

乃至神農、黃帝,剖判大宗,竅領天地,襲九窾,重九𤍂……于此萬民睢睢盱盱然,莫不竦身而載聽視。是故治而不能和下。
«سپس شنونگ و امپراتور زرد آمدند. آن‌ها نیای بزرگ را از هم گسستند و در آسمان و زمین روزنه‌هایی گشودند، نه منفذ را جفت کردند و نه حفره را دوبرابر کردند… در این هنگام، مردمان بی‌شمار همگی با چشمانی گشاده خیره شدند و هر یک راست ایستاد تا بشنود و بنگرد. پس حکومت پدید آمد، اما نتوانست در پایین هماهنگی برقرار کند.»

«نیای بزرگ» (大宗) کلِ یکپارچه است؛ تودهٔ واحدِ روزگار پیشین. شنونگ، کشاورز الهی، و امپراتور زرد آن را از هم بریدند؛ همان‌طور که بیل انلیل و تیغهٔ مردوک آسمان را از زمین در جدایی آسمان و زمین جدا کردند. سپس در آن سوراخ‌هایی کندند، و فعل باز هم 竅 است. حاصل، مردمانی است که به تماشای جهان می‌نشینند: 睢睢盱盱، با چشمانی گشوده و تن‌هایی راست‌قامت، «تا بشنوند و بنگرند». هواینان‌زی ورود آگاهی را توصیف می‌کند.

این دگرگونی مردم را بهتر نکرد. در روزگار کون‌وو و شیا، «میل به چیزها بسته شد، شنوایی و بینایی تیز به بیرون کشانده شد، و سرشت و زندگی آنچه را داشتند از دست دادند» (嗜欲連于物,聰明誘於外,而性命失其得). در دوران افول ژو، بلوکِ نتراشیده «آبکی و پراکنده شده بود» (澆淳散樸) و «مردم برای نخستین بار… هر یک خواستند دانسته‌ها و نادرستیِ خود را به کار بندند» (各欲行其知偽). بند با این جمله پایان می‌یابد: «دلیل آنکه جهان سرشت و زندگی خود را از دست داده، افولی تدریجی است که از دیرباز در جریان بوده است».

فصل ۷ می‌گوید این روزنه‌ها به چه کار می‌آیند: «روزنه‌ها درها و پنجره‌های روح‌اند» (夫孔竅者,精神之戶牖也, هواینان‌زی ۷، CText §4). آن‌ها را بگشایید تا روح بتواند به بیرون بنگرد؛ و همین که به بیرون بنگرد، می‌توان آن را به بیرون کشاند.

ژوانگ‌زی همین رویداد را یکی دو سده پیش‌تر در قالب حکایتی بازگو کرده بود. هون‌دون، امپراتور مرکز، هیچ روزنه‌ای نداشت؛ دو دوستِ خیرخواه برایش هفت روزنه گشودند، «تا ببیند، بشنود، بخورد و نفس بکشد»؛ روزی یکی، «و در روز هفتم هون‌دون مرد» (ژوانگ‌زی ۷، CText §13). دربار هان این حکایت را به تاریخ بدل کرد و سوراخ‌کردن را به پادشاهانی نام‌دار نسبت داد. داستان هون‌دون، و داستان انسان‌های نخستینِ مهروموم‌شده در استرالیا، مصر و میان مندائیان که به همین شیوه روزنه‌هایشان گشوده می‌شود، در مقاله‌های جداگانه آمده‌اند: انسان نخستین مهروموم شده بود و پیش از نخستین لبخند.

چرا غله موجب مرگ زودرس می‌شود؟ #

فصل ۴، دربارهٔ شکل زمین، فهرستی دارد از اینکه هر رژیم غذایی با خورندهٔ خود چه می‌کند (هواینان‌زی ۴، CText §12):

食肉者勇敢而悍,食氣者神明而壽,食穀者知慧而夭。不食者不死而神。
«آنان که گوشت می‌خورند، دلیر و خشن‌اند. آنان که از نفس تغذیه می‌کنند، روحانی و روشن‌بین و دیرزی‌اند. آنان که غله می‌خورند، دانا و خردمندند، اما جوان‌مرگ می‌شوند. آنان که اصلاً چیزی نمی‌خورند، نمی‌میرند و خداگونه‌اند.»

در اینجا تمام پیدایش ۲–۳ در چهار نویسه خلاصه می‌شود: 知慧而夭، «دانا و خردمند، و کوتاه‌عمر». خوراک، دانایی و مرگ را با هم به ارمغان می‌آورد. درخت معرفتِ نیک و بد نیز خوراکی بود که همین هشدار را در پی داشت: «روزی که از آن بخوری، به‌یقین خواهی مرد». و نفرینِ پس از آن نفرینِ کشاورز است: «به عرقِ پیشانی‌ات نان خواهی خورد تا زمانی که به زمین بازگردی» (پیدایش ۲:۱۷، ۳:۱۹، KJV).

فصل ۸ همین نکته را در قالب داستانی بازمی‌گوید (هواینان‌زی ۸، CText §2). در روزگار افول، مردم «در دل سنگِ کوهستان بریدند… زهدان را شکافتند و نوزاد را کشتند… با مته آتش افروختند»، و سپس:

積壤而丘處,糞田而種穀,掘地而井飲,疏川而為利,築城而為固,拘獸以為畜,則陰陽繆戾,四時失敘,雷霆毀折,雹霰降虐,氛霧霜雪不霽,而萬物燋夭。
«خاک را انباشته کردند و بر تپه‌ها سکونت گزیدند، مزارع را کود دادند و غله کاشتند، زمین را کندند و از چاه آب نوشیدند، رودها را برای سودمندی به مسیرهای تازه انداختند، دیوارها را برای استحکام ساختند و جانوران را برای دامداری در آغل‌ها محبوس کردند. آن‌گاه یین و یانگ از راه به‌در شدند، چهار فصل نظم خود را از دست دادند، آذرخش خردکنان فرود آمد، تگرگ و برفابه بی‌رحمانه بارید، مه و یخبندان و برف پایان نیافت، و همهٔ موجودات پژمردند و جوان‌مرگ شدند.»

باز هم همان 夭: مرگ زودرس، این بار برای هر آنچه زنده است. بند با آخرین مرحلهٔ زندگی کشاورزی پایان می‌یابد: مرزبندی. «کوه‌ها، رودها و دره‌ها را تقسیم کردند تا مرزهایی پدید آید، مردم را شمردند تا سهم‌ها معین شود… اشراف را از فرودستان جدا کردند»؛ و بدین‌ترتیب «سلاح و زره پدید آمد و ستیز زاده شد»، و مردم «بی‌گناه قتل‌عام و بی‌تقصیر اعدام شدند».

محصولات زراعی، چاه‌ها، گله‌ها، مالکیت، جنگ: هواینان‌زی اجزای بستهٔ نوسنگی را یک‌به‌یک برمی‌شمارد و آن را هبوط می‌نامد. درباری که از غلهٔ مالیات‌گرفته‌شده تغذیه می‌کرد، هنوز به یاد داشت که غله پس از باغ از راه رسیده بود.

چرا ارواح شب‌ها مویه می‌کردند؟ #

فصل ۸ از دگرگونی مار نیز نشانه‌ای به دست می‌دهد (هواینان‌زی ۸، CText §6). این فصل با روزگار رونگ‌چنگ، یکی از فرمانروایان روزگاران بسیار کهن، آغاز می‌شود:

昔容成氏之時,道路雁行列處,托嬰兒于巢上,置餘糧於畮首,虎豹可尾,虺蛇可蹍,而不知其所由然。
«در روزگار رونگ‌چنگ، مردم در راه‌ها، صف‌کشیده چون غازهای وحشی، رفت‌وآمد می‌کردند. نوزادانشان را در آشیانه‌ها می‌گذاشتند و غلهٔ اضافی را در ابتدای کشتزار می‌نهادند. می‌شد دنبال ببرها و پلنگ‌ها راه افتاد و بر افعی‌ها و مارها پا گذاشت، بی‌آنکه کسی بداند چرا چنین بود.»

سپس در روزگار یائو، ده خورشید محصولات را می‌سوزانند و شش هیولا به مردم می‌تازند؛ از جمله 修蛇، مارِ دراز. یائو کماندار یی را می‌فرستد؛ او خورشیدها را تیر می‌زند و «مارِ دراز را در دونگ‌تینگ دو نیم می‌کند» (斷修蛇於洞庭)، دریاچهٔ بزرگی در هونانِ امروزی. ترتیب رویدادها دقیق است. در عصر نخست می‌شد بر مار پا گذاشت و مار نیش نمی‌زد. پس از بیداری، مار آدم‌خوار می‌شود و قهرمانی باید آن را از میان ببرد. خداوند در عدن نیز همین را به مار می‌گوید: «میان تو و زن دشمنی می‌گذارم… او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنهٔ او را خواهی گزید» (پیدایش ۳:۱۵). در هر دو روایت، جنگ با مار در روزی آغاز می‌شود که چشم‌ها گشوده می‌شوند.

بند بعدی اخلاق را نوعی مهار خسارت توضیح می‌دهد (CText §3). در عصر نخست «آیین‌ها، درستکاری، صداقت و شرم هنوز برقرار نشده بودند… با این همه، مردمان بی‌شمار یکدیگر را نمی‌فریفتند و بر هم ستم نمی‌کردند؛ گویی هنوز در تاریکیِ تمایزنیافته بودند». سپس هر فضیلت را برای مرهم‌گذاشتن بر زخمی پدید آوردند. ستیز زاده شد، «پس انسانیت ارج نهاده شد». مردم «دل‌هایی آکنده از تدبیر و نیرنگ در خود پروراندند و سرشتشان از دست رفت، پس درستکاری ارج نهاده شد». و:

陰陽之情,莫不有血氣之感,男女群居雜處而無別,是以貴禮。
«در سرشت یین و یانگ، همه از تپش‌های خون و نفس برخوردارند. مردان و زنان در گله‌هایی با هم می‌زیستند و بی‌هیچ تمایزی درهم می‌آمیختند؛ از این رو آیین‌ها ارج نهاده شدند.»

هواینان‌زی بی‌پرده می‌گوید قواعد ازدواج بخشی از سرشت انسان نیستند. پیش از آیین‌ها، دو جنس همچون گله‌ای با هم درآمیخته بودند و آیین‌ها (禮) را برای «رهایی آنان از هرزگی» (禮者,所以救淫也) پدید آوردند. فصل ۶ جدایی دو جنس را به فرمانروایی امپراتور زرد نسبت می‌دهد؛ او «مردان را از زنان جدا کرد و میان ماده و نر تمایز گذاشت» (別男女,異雌雄)، اما با همهٔ این‌ها «به راه فو شی نرسید». متن روشن است: «انسانیت، درستکاری، آیین‌ها و موسیقی می‌توانند ویرانی را چاره کنند، اما عالی‌ترین نظم نیستند».1

سپس نوبت هنرهاست (CText §4). «هنگامی که لوله‌های صوتی و گاه‌شمار را تنظیم کردند، پنج رنگ را از هم بازشناختند، زلال را از گل‌آلود جدا کردند و شیرینی و تلخی را چشیدند، بلوکِ نتراشیده پراکنده شد و به ابزارها بدل گشت» (樸散而為器). و:

昔者蒼頡作書,而天雨粟,鬼夜哭;伯益作井,而龍登玄雲,神棲昆侖;能愈多而德愈薄矣。
«در روزگار کهن، هنگامی که کانگ‌جی نوشتار را پدید آورد، آسمان غله باراند و ارواح شبانه مویه کردند. هنگامی که بوی‌یی چاه را پدید آورد، اژدهایان به ابرهای تیره برآمدند و خدایان به کونلون پناه بردند. هرچه توانایی‌ها بیشتر شد، فضیلت نازک‌تر گشت.»

نوشتار آخرین روزنه است. آسمان غله، خوراکِ دانایی، را ارزانی می‌کند و مردگان می‌گریند. اژدهایان چاه‌ها را ترک می‌کنند و خدایان به کوهشان می‌روند. جهانی که روزگاری آکنده از ارواح بود، هرچه ذهن انسان پرتر می‌شود، تهی‌تر می‌گردد.

چه چیزی از من هنوز باقی می‌ماند؟ #

هواینان‌زی پرسشی را هم مطرح می‌کند که در پسِ همهٔ این مطالب نهفته است. فصل ۷ با آفرینش انسان‌ها آغاز می‌شود. پیش از آسمان و زمین، تنها تیرگیِ بی‌شکلی بود، «و کسی از دروازهٔ آن خبر نداشت». «دو خدا از دل آشفتگی با هم زاده شدند» و آسمان و زمین را سامان دادند. «نفسِ کدر، جانوران شد و نفسِ پالوده، انسان‌ها» (煩氣為蟲,精氣為人). روح از آنِ آسمان است و استخوان‌ها از آنِ زمین؛ و هنگامی که هر یک به جای خود بازگردد، «چه چیزی از من هنوز باقی می‌ماند؟» (CText §1).2

我尚何存 پرسشی اول‌شخص دربارهٔ خویشتن است که هنگام توصیف خاستگاه انسان‌ها مطرح می‌شود. همان فصل به شیوهٔ دائویی به آن پاسخ می‌دهد: «پس من نیز چیزی هستم و چیزی، چیزی است» (然則我亦物也). «من» وامی از آسمان است و باید پس داده شود.

فصل ۱۱ می‌گوید باقیِ وجود انسان از کجا می‌آید. نوزادان همهٔ مردمان «با گریه‌ای یکسان زاده می‌شوند»، اما چون بزرگ می‌شوند، نمی‌توانند یکدیگر را بفهمند؛ کودکی که در سه‌ماهگی به سرزمینی بیگانه برده شود، آداب و رسوم پیشین خود را نخواهد شناخت. «پس پوشاک، آیین‌ها و رسوم سرشت انسان نیستند؛ آن‌ها از بیرون دریافت می‌شوند» (衣服禮俗者,非人之性也,所受於外也, هواینان‌زی ۱۱، CText §7). بیداری از بیرون آمد و هر آنچه پس از آن آمد نیز از بیرون آمد. این ادعای محوریِ نظریهٔ حوا دربارهٔ آگاهی است: خویشتن آموخته می‌شود، نه آنکه با انسان زاده شود؛ و همچون یک فرهنگ، گسترش می‌یابد.

هواینان‌زی چگونه پیشنهاد می‌کند هبوط را وارونه کنیم؟ #

هواینان‌زی کتابی دائویی است و بازگشت ذهن کهن را می‌خواهد. درمان آن در فصل ۶، گذراندن تاریخ به‌صورت وارونه است (CText §11):

消知能,修太常,隳肢體,絀聰明,大通混冥,解意釋神,漠然若無魂魄,使萬物各復歸其根,則是所修伏犧氏之跡,而反五帝之道也。
«دانش و توانایی را فروبپاشان، پایداریِ عظیم را پرورش بده، اندام‌ها را از تن بیفکن، شنوایی و بیناییِ تیز را کنار بگذار، با تاریکیِ تمایزنیافته درآمیز، ذهن را رها کن و جان را آزاد ساز، تهی باش، گویی هیچ روحِ هون یا پو نداری، و بگذار هر یک از ده‌هزار چیز به ریشهٔ خود بازگردد. این یعنی در ردپای فو شی گام برداشتن و به راهِ پنج امپراتور بازگشتن.»

هر بند، مرحله‌ای را وارونه می‌کند. نخست دانش از میان می‌رود، چون دانستن آخر از همه آغاز شد. شنوایی و بینایی کنار گذاشته می‌شوند، چون شاهانِ فرهنگ جهان را سوراخ کردند تا مردم «راست بایستند و گوش کنند و ببینند». ذهن با 混冥، تاریکیِ تمایزنیافتهٔ روزگار نووا، درمی‌آمیزد. روح‌ها تهی می‌شوند. و هدف نام‌گذاری می‌شود: ردپای فو شی، شاهی که در نقطهٔ عطف ایستاده است. فصل ۸ همین نتیجه را در یک سطر بیان می‌کند: «روشناییِ روحانی بر جهان برقرار می‌شود، و ذهن به آغاز خود بازمی‌گردد» (神明定於天下,而心反其初).

مکتبی که خویشتن را صرفاً سرشتِ انسانی می‌دانست، دلیلی نداشت چنین دستورالعملی بنویسد. استادانِ هواینان این دستورالعمل را نوشتند، چون باور داشتند که خود تاریخی دارد. این خود در روزگار پادشاهی نام‌دار پدید آمد، مخترعانی نام‌دار آن را ژرف‌تر کردند، و مردی منضبط می‌توانست دوباره آن را از خود بزداید. دگرگونی را چنان آشکار احساس می‌کردند که سیاستی را بر وارونه‌کردن آن بنا نهادند. ارزشی که برای این دگرگونی قائل بودند، نقطهٔ مقابل ارزش‌گذاریِ نظریهٔ حوا؛ نظریه‌ای که بیداری را آفرینشِ انسانیت می‌داند. تاریخ همان است.

سقوط چینی تا چه اندازه به پیدایش شباهت دارد؟ #

شباهت چشمگیر است، ایستگاه به ایستگاه:

ایستگاههواینان‌زی (آن‌هویی، چین، ۱۳۹ پ.م.)پیدایش ۲–۳ (اسرائیل/فلسطین، هزارهٔ نخست پ.م.)
انسان‌های نخستیننمی‌دانند اسب‌اند یا گاو؛ «هیچ‌کس نمی‌دانست از کجا آمده است»«هر دو برهنه بودند … و شرم نداشتند»
مارافعی‌ها «زهر خود را در غلاف کردند»؛ می‌شد «بر مارها پا گذاشت»مار در باغ، هنوز نفرین‌نشده
مادرنووا، با تنِ مار، جهان را مرمت می‌کند و مردم را نجات می‌دهدحوا، «مادر همهٔ زندگان»
بیداریزیر فرمان فو شیِ مارپیکر، «دانستن نخستین‌بار آغاز شد»؛ همه «بیدار شدند تا نگاه کنند»«چشمان هر دوی ایشان گشوده شد»
خوراک«کسانی که غله می‌خورند دانا و خردمندند، اما جوان می‌میرند»«در روزی که از آن بخوری، به‌یقین خواهی مرد»
کارزمین‌های کودخورده، غلهٔ کاشته‌شده، چاه‌ها، جانورانِ به‌آغل‌کشیده«به عرقِ پیشانی‌ات نان خواهی خورد»
دشمنییی مارِ دراز را به دو نیم می‌بُرد«او سرِ تو را خواهد کوبید»
جنسیت‌هامردان و زنان «بی‌هیچ تمایزی با هم می‌آمیختند»، ازاین‌رو آیین‌هایی ابداع شد«میل تو به شوهرت خواهد بود و او بر تو حکمرانی خواهد کرد»
فقدان«طبیعت و زندگی آنچه را داشتند از دست دادند»؛ «ارواح شب‌ها شیون کردند»اخراج از باغ

همخوانی در ترتیب است، نه در تک‌تک بن‌مایه‌ها. هر فرهنگی ممکن است گذشته‌ای آرام را تصور کند. این دو، چیزهای یکسانی را به ترتیبی یکسان می‌گذارند: انسانیتی نخستین و بی‌خود که با مار در صلح است؛ زنی و ماری در آغاز؛ گشوده‌شدن چشم‌ها؛ خوراکی که هم‌زمان دانش و مرگ می‌آورد؛ کارِ کشاورز؛ جنگ با مار؛ و قوانین تازه برای جنسیت‌ها. هیچ‌یک از دو متن نمی‌توانسته از دیگری نسخه‌برداری کرده باشد. ساده‌ترین تبیین این است که هر دو، داستانی بسیار کهن دربارهٔ دگرگونیِ واقعی در ذهن انسان را به ارث برده‌اند؛ داستانی که همراه با آیین‌های آموزندهٔ آن، در سراسر اوراسیا انتقال یافته است. این همان پراکنشی است که نظریهٔ حوا از آن دفاع می‌کند و توضیح می‌دهد چرا در هر دو روایت، مار بر آستانه ایستاده است.

مار و درختِ نحو باغ را «رژیمی شناختی» می‌خواند: حالتی که در آن تجربه انبوه است و خود کم‌رنگ یا غایب. هواینان‌زی این رژیم را دقیق‌تر از پیدایش ترسیم می‌کند. مردمش آسوده دراز می‌کشند و مبهوت برمی‌خیزند، خود را با گاوان اشتباه می‌گیرند و بی‌آنکه گزیده شوند بر افعی‌ها پا می‌گذارند. سپس، زیر فرمان شاهِ مارپیکر، دانستن طلوع می‌کند و چشم‌ها و جهان به‌زور گشوده می‌شوند.


منابع #

متون اصلی (نقل‌قول‌ها از متن چینی‌اند؛ ترجمه‌ها از نویسنده‌اند)

ترجمه‌ها و پژوهش‌ها


  1. میجر و همکاران (۲۰۱۰، ۸.۳) عبارت 男女群居雜處而無別 را “gathered in places and promiscuously dwelt together without distinction” برگردانده‌اند؛ من 群居 را “lived together in herds” می‌خوانم؛ واژه‌ای که برای دسته‌ها و گله‌ها به کار می‌رود و مقایسه با جانوران را صریح می‌کند. ↩︎

  2. میجر و همکاران (۲۰۱۰، ۷.۱) 我尚何存 را “how can I still survive?” ترجمه کرده‌اند؛ من 存 را “remain, be preserved” می‌خوانم، زیرا پرسش این است که وقتی روح و استخوان‌ها به آسمان و زمین بازگشته‌اند، از خود چه باقی می‌ماند. ↩︎