خلاصه

  • در یکی از روایت‌های یونانی، هراکلس هیولای دریاییِ تروا را از درون شکمش می‌کشد و کچل بیرون می‌آید. قهرمانانی که در تنگهٔ تورس، میان چروکی‌ها و در کرانهٔ بریتیش کلمبیا بلعیده می‌شوند نیز به همین شکل از شکم بیرون می‌آیند.
  • لئو فروبنیوس (۱۹۰۴) این «پایان دیوانه‌وار» را آن‌قدر عجیب می‌دانست که نمی‌شد دو بار ابداع شده باشد. فهرست‌های موتیف و متن‌های پشتوانهٔ آن‌ها اکنون چهل‌ودو نمونه از بیرون‌آمدنِ قهرمانِ کچل، از آمازون تا ایرلند، در بر می‌گیرند؛ و افسانهٔ ربانی نیز همین سرنوشت را برای یونس روایت می‌کند.
  • نمونه‌های بیرون‌آمدنِ کچل در ساحل شمال‌غربی، آمریکای جنوبیِ کم‌ارتفاع و اقیانوسیه متمرکزند و رشته‌ای باریک از میان اوراسیا تا یونان کشیده‌اند.
  • فروبنیوس موهای ازدست‌رفته را پرتوهای خورشید می‌دانست. روایت‌ها و آیین‌ها به آیین تشرف اشاره دارند؛ آیینی که در آن هیولایی پسران را می‌بلعد، صدایش همان صدای چوب‌غرّان است و پسران پس از آن با موهای تراشیده بازمی‌گردند.

چرا هراکلس از هیولای دریایی کچل بیرون آمد؟ #

هراکلس سه روز را درون هیولایی گذراند که برای هسیونه آمده بود. او در ساحل تروا، جایی که لائومدون، پادشاه، دخترش را به‌عنوان قربانی برای هیولای دریایی پوزئیدون به زنجیر کشیده بود، به دهان باز هیولا پرید و از درون، آن را تکه‌تکه کرد. لیکوفرون، شاعر هلنیستیِ سدهٔ سوم پیش از میلاد، این صحنه را در منظومهٔ معماییِ الکساندرا چنین روایت می‌کند:

… شیری که در سه شب زاده شد، همان که روزگاری سگِ تریتون با دندان‌های دندانه‌دار آرواره‌هایش او را بلعید. اما او، که زنده‌زنده جگر هیولا را می‌برید و در بخارِ دیگی بر اجاقی بی‌آتش می‌جوشید، موی سرش را بر زمین فرو ریخت.

— لیکوفرون، الکساندرا ۳۳–۳۷، ترجمهٔ A. W. Mair (۱۹۲۱)

بیشتر نویسندگان باستانی روایت می‌کنند که هراکلس از ساحل و با تیر یا گرز با هیولا جنگید. پروندهٔ تئوئی دربارهٔ کِتوس تروا این روایت‌ها را گرد آورده است. بااین‌حال، روایت بلعیده‌شدن نیز قدمت دارد: یادداشتی بر ایلیاد، به نقل از هلانیکوس، اسطوره‌نگار سدهٔ پنجم پیش از میلاد، می‌گوید هراکلس از دهان وارد شکم هیولا شد و پهلوهایش را نابود کرد. هلانیکوس، FHG I، قطعهٔ ۱۳۶. کچل‌شدن نخستین بار در لیکوفرون ظاهر می‌شود. یوحنا تزتزس، دانش‌پژوه بیزانسیِ سدهٔ دوازدهم میلادی، شعر را بیت‌به‌بیت شرح کرده است. به گفتهٔ او، هراکلس «ناگهان به دهانش پرید»، سه روز از درون آن را تکه‌تکه کرد و «حتی موی سر خود را نیز از دست داده» بیرون آمد؛ علت هم گرما و رطوبت احشا بود. شرح تزتزس بر الکساندرا ۳۳–۳۷، به‌کوشش شر، جلد ۲، صص. ۲۸–۳۰.1

هیچ نویسندهٔ باستانی نمی‌گوید چرا نیرومندترین قهرمان یونانی باید از پیروزی‌اش با سری بی‌مو بیرون بیاید.

قهرمانی که کچل بیرون می‌آید #

هراکلس تنها نیست. یوری برزکین و یوگنی دوواکین، فولکلورشناس‌ها، فهرستی از موتیف‌های اسطوره‌ای در نزدیک به هزار سنت فراهم کرده‌اند. موتیف K8A آن‌ها، با عنوان «یونس: بلعیده‌شدن به‌دست هیولا»، هر کسی را در بر می‌گیرد که وارد شکم موجودی آبی یا زیرزمینی شود و آن را از درون بکشد یا از آن بگریزد. تعریف روسی می‌افزاید که قهرمان پس از بیرون‌آمدن از شکم «اغلب کچل از کار درمی‌آید». برزکین و دوواکین، K8A. فهرست موتیف‌های ادبیات عامیانه اثر استیت تامپسون نیز این جزئیات را با شماره‌ای مستقل ثبت می‌کند: F921، «فردِ بلعیده‌شده کچل می‌شود». تامپسون، بخش F.

حدود ۲۷۰ سنت در این فهرست، داستان بلعیده‌شدن را روایت می‌کنند. در چهل‌ودو مورد، فردی کچل بیرون می‌آید؛ این شمار شامل یونس، که در افسانهٔ ربانی موهایش می‌ریزد، و ماهیگیری در منظومه‌ای لاتینی از قرون وسطا نیز می‌شود.

01 / The crazy ending

Where the hero comes out bald

World map of the swallowed-hero myth, centred on the PacificA dot-matrix world map centred on the Pacific Ocean, with Africa and Greece at the far left edge and the Americas on the right. 286 points mark traditions in which a hero is swallowed by a whale, fish or serpent and escapes. 42 amber points mark versions in which the hero comes out bald; they cluster on the Northwest Coast of North America, in lowland South America and across Melanesia and Polynesia, with Greece, Georgia and the Kasai as outliers to the west. BambaraDagombaFrench (Gascony)Ikom (Cross River)DanishDualaHungarianKubaSongyeTswanaLubaSothoTsongaKarelianSwahiliSvanKurdishIngushKalmykMalagasy (Merina)AzerbaijaniLurPersianKomiShahnameh (Persia)BaluchUzbekCentral Asian ArabsKazakhKhantyTajikIndia (classical)TamilHindi speakersUyghurKondAltaiSantalBengaliOiratNicobareseKarenNiasBatakMinangkabauMonguorMalayWhite Hmong (Laos)SalarMongolHmong (Vietnam)LampungVietnameseBuryatMiaoJaraiSre (Koho)Ordos MongolsChineseIlongotDaurKoreanYakut (Sakha)Tumleo (PNG)NivkhArapesh (PNG)Admiralty IslandsGazelle Peninsula (Tolai)Patpatar (New Ireland)Mono (Shortland Is.)Santa Isabel (Bugotu)BellonaFlorida Is. (Nggela)RennellMalaitaSan Cristobal (Makira)KosraeLoyalty Is. (Lifou)Pentecost (Vanuatu)Futuna (Erromango)St Lawrence Island YupikNunivak Cup'igPukapukaCentral Yup'ikSouthern Cook Is.North Alaskan InupiatKodiak AlutiiqChugachTanacrossMarquesasTutchoneTahltanKaskaChinookChilcotinCathlametChehalisShastaSlaveyThompsonBeaver (Dane-zaa)YokutsMonacheKalispelCoeur d'AleneDiegueño (Ipai)Dogrib (Tlicho)Sarsi (Tsuut'ina)FlatheadBlackfootPapago (Tohono O'odham)PimaHopiYaquiNavajoGros VentreCrowJicarilla ApacheNahua (West Mexico)ArikaraTlapanecPawneeWichitaPoncaTonkawaZapotecOmahaTequistlatecOsageSwampy CreeSantee DakotaNahua (Veracruz)IowaTzotzilTzeltalAwakatekK'iche'IxilKaqchikelUspantekSaukPoqomchi'Q'eqchi'Yucatec MayaWinnebago (Ho-Chunk)MenomineeSumu (Mayangna)Guaymí (Ngäbe)Cree (James Bay)AguarunaShuarNapo RunaCofánChayahuitaSecoyaDelaware (Lenape)ChimilaAtikamekwPiro (Yine)CarijonaYukunaBarasanaBaráInuit (Chesterfield Inlet)TukanoTicunaDesanaSikuaniTehuelcheBaniwaTacanaEse EjjaMontagnais (Innu)SanemaParintintinLabrador InuitAyoreoTobaWapishanaHixkaryanaLokono (Arawak)KaxuyanaKali'naShipayaWest Greenland InuitUrubu (Ka'apor)ScotsBasquesAlbanianSan (Bushmen)NzakaraLithuanianBulgarianXhosaKalevala (Finnish)ZuluUkrainian (Poltava)IsanzuRussianOssetianUdmurtBashkirEvenki (Olyokma)Yolngu (Wawalag)Yurlunggur UdegeUlchEvenTundra YukaghirTakuuSanta Cruz Is.ChukchiInupiat (Bering Strait)Aitutaki (Cook Is.)KoyukonDena'inaTananaEyakAhtnaUpper TananaTlingitRaven HaidaTsimshianHeiltsukKwakiutlBella Coola (Nuxalk)YurokTillamookClackamasPuget Sound SalishTeninoKlickitatYakimaShuswapSahaptinKutenaiNez PerceOjibwaManabozho Colorado (Tsáchila)Cayapa (Chachi)EmberáNoanamá (Wounaan)KogiNivacléAkawaioIrishEnglish (Letaldus, Within)Bena-Lulua (Kasai)Ancient Greece (Troy)Heracles Hebrew Bible (Jonah)Jonah GeorgianSelkupTuvanWalman (Sepik coast, PNG)Badu (Torres Strait)Mutuk AinuHawaii, Oahu (Kaulu)Hawaii (Kukuipahu)TuamotuNootka (Nuu-chah-nulth)ComoxMakahQuileuteTututniCoquilleCoosCoast Salish (Cowichan)HupaClallamLillooetPechCherokeeCanelo (Kichwa)CoreguajeWitotoYaguaCuivaMestizos (Leticia)Yaruro (Pumé)Yámana (Yaghan)MoseténChoroteWaraoPemonMakáWaiwaiTrio
  • Comes out bald (42)
  • Fire lit inside
  • Heart or liver cut
  • Named anchor
  • Other swallowed-hero tales
Tales from Berezkin and Duvakin’s motif index: K8A, “Jonah: swallowed by monster,” with fire from L56. Dots mark approximate homelands, and dense clusters partly track where collectors worked. Sources and method are in the methodology note.

بارگیری داده‌ها (CSV)

منطقهنمونه‌هابلعندهٔ معمول
آمریکای شمالینوتکا، ماکاه، کوویچان، کوموکس، لیلوئت، کلام، کوئیلیت، توتوتنی، کووس، هوپا، چروکینهنگ، کوسه، ماهی غول‌پیکر
آمریکای جنوبی، از اورینوکو تا تیرا دل فوئگووارااو، پمون، تریو، ویتوتو، یاگوا، کانلو، موسه‌تن، چوروتِه، ماکا، یاماناآناکوندا، مار آبی، کایمان، نهنگ خلبان
اقیانوسیهبَدو (تنگهٔ تورس)، والمان (گینهٔ نو)، توآموتو، هاواییکوسه، نهنگ
جهان کهنایرلند، انگلستان (منظومه‌ای لاتینی)، یونان، گرجستان، اسرائیل (یونس در افسانهٔ ربانی)، سلکوپ، تووا، آینو، بنالولوآ (کاسای)هیولای دریایی، نهنگ، اژدها، غول، ماهی

نمونه‌های بیرون‌آمدنِ کچل، دور اقیانوس آرام را در بر می‌گیرند. این نمونه‌ها در ساحل شمال‌غربی و حوضهٔ آمازون بیشترین تراکم را دارند و در ملانزی و پلی‌نزی پراکنده‌اند. در غرب اقیانوس آرام، مسیر باریک‌تر است، اما سراسر اوراسیا را می‌پیماید: آینوهای هوکایدو، سلکوپ‌ها و توواهای سیبری، سپس خوشه‌ای میان دریای سیاه و مشرق که قهرمان گرجی، امیران، یونس و هراکلس را در بر می‌گیرد، و در دورترین نقطه، فیانای ایرلندی و ماهیگیری انگلیسی. یک نمونهٔ آفریقایی، از بنالولوآهای کاسای، جدا از بقیه قرار دارد.

در بخش بزرگی از آمریکای جنوبی، بلعنده مار است. مردی ماکایی را پدرزنش برای آوردن هیزم به آن‌سوی رودخانه می‌فرستد؛ مار آبی او را می‌بلعد، قلبش را می‌بُرد و کچل بیرون می‌آید. همسرش با شانه‌ای که پدرش به او می‌دهد، موهای او را دوباره درمی‌آورد. خودِ کِتوس یونانی نیز در کهن‌ترین گلدانی که نقش آن را نشان می‌دهد، به شکل هیولایی دریایی و دراز، شبیه مار، تصویر شده است. موزهٔ هنرهای زیبای بوستون، 63.420.

بلعیده‌شدن و کچل بیرون‌آمدن در تنگهٔ تورس، تنسی و بریتیش کلمبیا #

آلفرد هدون، انسان‌شناس، در سال ۱۸۸۸ داستانی را از جزیرهٔ بدو در تنگهٔ تورس، میان استرالیا و گینهٔ نو، ثبت کرد:

روزگاری مردی از بدو به نام موتوک در دریا، کنار صخره‌ای، ماهیگیری می‌کرد که نخ ماهیگیری‌اش گیر کرد و برای آزادکردنش به آب شیرجه زد؛ کوسه‌ای که از آنجا می‌گذشت، بی‌آنکه آسیبی به او برساند، او را بلعید («یک‌نفس فرو داد»).

کوسه به‌سوی شمال شنا کرد و هنگامی که از روی آبسنگِ جزیرهٔ مَنگرو گذشت، موتوک احساس گرما کرد و با خود گفت: «حالا به آب کم‌عمق رسیده‌ایم.» وقتی کوسه به آب‌های عمیق‌تر رفت، موتوک احساس سرما کرد و دانست که دوباره به عمق رفته‌اند؛ کمی بعد، کوسه به بویگو شنا کرد و با پایین‌رفتن آب، روی آبسنگ به گل نشست. موتوک گرمای آفتاب را بر تن ماهی حس کرد و فهمید که آن‌ها در جای خشکی‌اند؛ پس صدف تیزی را که پشت گوشش نگه می‌داشت برداشت و آن‌قدر شکم کوسه را شکافت تا به‌اندازهٔ کافی باز شد. وقتی از زندان عجیبش بیرون آمد، دید که همهٔ موهایش ریخته است.

— هدون، «افسانه‌هایی از تنگهٔ تورس»، فولک‌لور ۱ (۱۸۹۰)، ص. ۵۶

جیمز مونی داستان بعدی را از قصه‌گویان چروکی، سویمِر و تاگوادِهی، شنید. ماهی بزرگی به نام داکوا در رودخانهٔ تنسی، در محل پیوستن نهر توکو، زندگی می‌کرد. زیر یک قایق جنگی بالا آمد و یکی از مردان را به دهان گرفت:

همین که شکارچی به هوش آمد، فهمید آسیبی ندیده است؛ اما داخل داکوا چنان گرم و دم‌کرده بود که نزدیک بود خفه شود. در تاریکی دستش را به اطراف برد و به انبوهی از صدف‌های دوکفه‌ای خورد که ماهی بلعیده بود. یکی از آن‌ها را به‌جای چاقو برداشت و شروع کرد راهش را به بیرون ببرد … دستش را بالا گرفت و از پهلوی ماهی بیرون آمد و با احتیاط حرکت کرد تا داکوا متوجه نشود؛ سپس تا ساحل رفت و به آبادی برگشت. اما شیره‌های درون شکم ماهی بزرگ، همهٔ موهای سرش را سوزانده بود و او تا پایان عمر کچل ماند.

— مونی، اسطوره‌های چروکی (۱۹۰۰)، صص. ۳۲۰–۳۲۱

فرانتس بوآس داستان سومی را از میان کوویچان‌های جزیرهٔ ونکوور گردآوری کرد. دو پسر در قایقی پارویی به نهنگی ناسزا گفتند تا آن‌که نهنگ آن‌ها را، با قایق و همه‌چیز، بلعید. نهنگ به آن‌ها گفت می‌توانند از گوشتش بخورند، اما نباید به شکمش آسیبی برسانند. آن‌ها ترسیدند که نهنگ برای همیشه آن‌ها را به دریا ببرد؛ پس پسر بزرگ‌تر از برادرش خواست او را بالا بگیرد و با چاقوی سنگی‌شان شکم نهنگ را برید. لاشهٔ نهنگِ مرده به دهانهٔ رودخانهٔ کوویچان شناور شد و مردی که قایقی می‌ساخت، صدای آوازهایی را از درون آن شنید: «آه، ما در شکم نهنگ نشسته‌ایم. بیایید و آزادمان کنید. اینجا آن‌قدر گرم است که داریم می‌سوزیم.» پدر پسرها نیز میان کسانی بود که به ساحل آمدند. شکم نهنگ را شکافتند و پسرها بیرون آمدند. «اما شکم نهنگ چنان گرم بود که همهٔ موهایشان ریخته بود.» بوآس، افسانه‌های سرخ‌پوستی (۱۸۹۵)، ص. ۵۱.2

کمی دورتر در امتداد ساحل، کوموکس‌ها روایت می‌کردند که مینک چهار بار فریاد زد: «پِف، نهنگ، چه بوی بدی می‌دهی!» و با قایقش بلعیده شد. درون شکم نهنگ آتشی کوچک روشن کرد و شاه‌ماهی‌ها را روی سبدی خشک کرد تا گرما حالش را به‌هم زد. گلوی نهنگ را برید، لاشه‌اش را تا ساحل راند و وقتی اهالی شکمش را باز کردند، بی‌آن‌که مویی بر سر داشته باشد از آن بیرون پرید (ص. ۷۵).

فروبنیوس و «پایان دیوانه‌وار» #

لئو فروبنیوس، مردم‌شناس آلمانی، در سال ۱۹۰۴ این داستان‌ها را کنار هم گذاشت. کتاب دومِ عصر خدای خورشید او، با عنوان «خدای خورشید در شکم ماهی»، بیش از ۱۶۰ صفحه را به داستان‌های نهنگ و اژدها از جزایر سلیمان، تاسمانی، ساحل شمال‌غربی، زولوها، مغولستان، بابل و یونان اختصاص می‌دهد. فروبنیوس ۱۹۰۴، صص. ۵۹–۲۲۲. او طرح داستان را به بخش‌هایی تقسیم کرد و آن‌ها را روی صفحه‌ای تاشو به نمودار درآورد: بلعیده‌شدن، سفر دریایی، سفر از غرب به شرق، قلب، آتش، به‌گل‌نشستن، شکافتن، گریز و مو (ص. ۱۹۳).

موها او را قانع کردند. او در مقدمه‌اش یادآور می‌شود که در شمال‌غربی آمریکا، تنگهٔ تورس و میان یونانیان باستان، داستان با همان عبارت‌ها پایان می‌یابد: شکم حیوان چنان گرم بود که موهای قهرمان ریخت. او می‌نویسد: «باید اعتراف کنم که ذهنم نمی‌تواند دریابد «تصادف» چگونه ممکن بود همین پایان دیوانه‌وار را در اینجا پدید آورده باشد» (denselben verrückten Schluß؛ ص. ۳۶). هرکسی ممکن است تصور کند که هیولایی او را می‌بلعد و او می‌گریزد. اما کمتر کسی به فکرش می‌رسد که قهرمان موهایش را هم از دست بدهد؛ و وقتی همین جزئیاتِ غیرضروری در سه اقیانوس پیدا می‌شود، باور به سفرکردن داستان آسان‌تر از این است که بگوییم سه بار جداگانه ابداع شده است.

فروبنیوس نیز گمان می‌کرد می‌داند این داستان چه معنایی دارد. او به آخرین نسلِ مکتب خورشیدی تعلق داشت؛ مکتبی که اسطوره‌ها را رمزگذاری‌شدهٔ اخترشناسی می‌خواند. قهرمان او در غرب بلعیده و در شرق رها می‌شود، پس باید خورشید باشد که هنگام غروب در دریا فرو می‌رود و سپیده‌دم دوباره زاده می‌شود. موها پرتوهای خورشیدند؛ هنگام غروب کامل‌اند و وقتی خورشید ناگهان از اقیانوس سر برمی‌آورد، دیگر نیستند (صص. ۱۹۴–۱۹۵). کارل یونگ این نمودار را وام گرفت و عبارت «سفر شبانهٔ دریایی» را به روان‌شناسی افزود؛ جوزف کمبل نیز آن را به «شکم نهنگ»، مرحله‌ای از قهرمان هزارچهره (۱۹۴۹)، تبدیل کرد.

قصه‌گویان هرگز از پرتوها حرفی نمی‌زنند. وقتی کچلی را توضیح می‌دهند، از گرما، بخار و شیره‌های معده می‌گویند. و خوانش خورشیدی باقیِ الگو را بی‌توضیح می‌گذارد. خورشیدها پدر و مادرشان را درون نهنگ پیدا نمی‌کنند، برای آزمون آماده نمی‌شوند و موهایشان دوباره نمی‌روید.

درون نهنگ #

ادوارد نلسون در دههٔ ۱۸۸۰ داستانی از ریون را در تنگهٔ برینگ ثبت کرد. ریون از گلوی نهنگی پایین می‌رود، متهٔ آتش‌زنه‌اش را زیر بال خود گرفته، و خود را «در ورودی اتاقی زیبا می‌یابد که در یک سوی آن چراغی می‌سوخت»:

وارد شد و از دیدن زن جوان بسیار زیبایی که آنجا نشسته بود، شگفت‌زده شد. جا تمیز و خشک بود و سقف را ستون فقرات نهنگ نگه می‌داشت و دنده‌هایش دیوارها را تشکیل می‌دادند. از لوله‌ای که در امتداد ستون فقرات نهنگ کشیده شده بود، روغن قطره‌قطره در چراغ می‌چکید.

— Nelson, The Eskimo about Bering Strait (1899), ص. 465

زن، روح نهنگ بود و او را از دست زدن به لوله منع می‌کرد. وقتی زن بیرون رفت، ریون تکه‌ای از لوله کند. چراغ خاموش شد و اتاق چهار روز به‌شدت می‌غلتید، تا اینکه نهنگ مرد؛ «زیرا ریون بخشی از یکی از رگ‌های قلب را کنده بود». لاشه به ساحل رانده شد، روستاییان سوراخی در پشت نهنگ بریدند و ریون، درحالی‌که آنان گوشت را می‌بردند، از آن بیرون لغزید.

در جزایر کوک، مبلغ مذهبی ویلیام وایت گیل سفر قایق راتا را ثبت کرد. نهنگی آرواره‌هایش را دور قایق می‌بندد و نگانائوای جوان، که برای یافتن پدر و مادر گمشده‌اش در این سفر آمده است، آرواره‌ها را با نیزهٔ شکسته‌اش باز نگه می‌دارد و به درون می‌جهد:

… و به درون شکم نگریست، و هان! پدرِ دیرین‌گمشده‌اش تایریتُکرائو و مادرش وایاروا آنجا نشسته بودند؛ همان‌هایی که هنگام ماهیگیری زنده‌زنده به دست این هیولای اعماق بلعیده شده بودند. … این تکیه‌گاه را به دو تکه شکست و آن‌ها را به آتش‌افروز بدل کرد. از پدرش خواست تکهٔ پایینی را محکم نگه دارد، و خود با تکهٔ بالایی سخت کار کرد تا سرانجام آتش زبانه کشید. نگانائوآ با دمیدن بر آن و شعله‌ور کردنش، بخش چرب شکم را آتش زد. هیولا از شدت درد به خود پیچید و برای رهایی به سوی نزدیک‌ترین خشکی شنا کرد؛ آنجا، پس از رسیدن به ساحل شنی، پدر و مادر و پسر آرام از دهان باز نهنگِ به‌گل‌نشسته و در حال مرگ بیرون آمدند.

— Gill, Myths and Songs from the South Pacific (1876), صص. 147–148

در دریاچهٔ سوپریور، قهرمان اوجیبوه، مانابوزهو، به ماهیگیری رفت، چون موهای مادربزرگش «از شدت کمبود روغن ماهی سخت می‌ریخت». شاه ماهیان او را، با قایق و همه‌چیز، بلعید. او گرز جنگی‌اش را پیدا کرد و «بی‌درنگ به قلب ماهی ضربه زد»؛ قایقش را در گلوی ماهی گیر داد تا او را به دریاچه استفراغ نکند، و منتظر ماند تا لاشه به ساحل برسد. سپس «صدای خراشیدن پرندگان را بر پیکر شنید و ناگهان پرتوهای نور به درون تابیدند. سرهای مرغ‌های دریایی را دید که از شکافی که باز کرده بودند، به داخل می‌نگریستند.» Schoolcraft, Algic Researches (1839), صص. 144–146. لانگ‌فلو این صحنه را در ترانهٔ هایاواتا گنجاند.

در کالِوالای فنلاندی، خوانندهٔ سالخورده، واینوموینن، به دهانِ غول خفته، آنته‌رو ویپونن، می‌افتد و در شکمش آهنگری برپا می‌کند:

از پیراهنش آهنگری ساخت،
از آستین‌های پیراهنش دم آهنگری،
از پوست خز کیسهٔ باد ساخت،
از شلوارش لولهٔ هوا …

— Kalevala, سرود ۱۷، ترجمهٔ W. F. Kirby (1907), صص. 179–181

او شب و روز چکش می‌کوبد تا غول ناله می‌کند: «در دهانم زغال‌ها سر برمی‌آورند، / بر زبانم اخگرها آرام گرفته‌اند.»

هراکلس که جگر را بر «اجاق بی‌شعله‌اش» می‌برید، در شمار آنان است.

آنچه قصه‌گویان دربارهٔ مو می‌گویند #

در داستان نووتکایی که بواس ثبت کرد، نهنگی در بارکلی ساوند به نام «بلعندهٔ قایق‌های به‌هم‌بسته» مادر کْوُتیات را بلعید. کْوُتیات در صندوقی بزرگ آب جوشاند و از برادرانش خواست داخل آن بپرند؛ هر یک هنگام بیرون آمدن می‌گفت: «نمی‌دانم شکم نهنگ به داغی این آب هست یا نه.» سپس گذاشتند نهنگ آن‌ها را ببلعد، احشایش را با صدف‌های دوکفه‌ای بریدند و قلبش را از جا کندند. وقتی جانورانِ آدم‌نما لاشه را در ساحل گشودند، برادران به یکدیگر نگاه کردند و خندیدند. یکی از آن‌ها همهٔ موهایش را از دست داده بود (Boas 1895، صص. 101–102). در روایت ادوارد ساپیر از همین داستان، برادرانی که کچل بیرون می‌آیند، کچل‌اند چون «هنگام تمرین در صندوق پخت‌وپز سرشان را با آب داغ نشسته بودند». Sapir & Swadesh 1939, شمارهٔ 5، ص. 39.

همسایگان ماکای آن‌ها در نیا بِی، در سوی دیگر تنگه، داستان را دربارهٔ کوسه‌ای نقل می‌کردند که دهانش در جزیرهٔ تاتوش بود و پیکرش یک‌ونیم مایل در امتداد ساحل کشیده می‌شد. مرد کوچکی به نام کواتی صدف‌های دوکفه‌ای را تیز کرد، سنگ‌ها را داغ کرد و آن‌ها را در قایق شکاری کوچکی انداخت که از آب شور پر بود. «وقتی آب جوش آمد، خود را در آن فرو برد، مدتی زیر آب ماند، سپس بالا آمد و گفت گمان می‌کند درون شکم کوسه باید همین‌طور باشد.» کوسه او را با قایق و همه‌چیز به درون کشید. او در شکم کوسه به جست‌وجوی قلب پرداخت و آن را برید؛ هم‌زمان که کوسه به این سو و آن سو می‌پیچید، صدف‌ها یکی پس از دیگری می‌شکستند. لاشه تکان خورد، آرام گرفت و به ساحل افتاد و پرندگان و جانوران کوچک برای بیرون آوردن احشا شروع به بریدن آن کردند. او به آن‌ها گفت: «بااحتیاط ببرید وگرنه به من آسیب می‌زنید.» «وقتی شکاف را به‌اندازهٔ کافی بزرگ کردند، مرد از پیکر کوسه بیرون آمد. او کچل بود.» Densmore, Nootka and Quileute Music (1939), صص. 195–197. خلاصهٔ بِرِزکین از این قصه، کچلی را از قلم می‌اندازد.

قهرمان گرجی، امیران، به دست اژدهایی سیاه بلعیده می‌شود و راهش را می‌بُرد و بیرون می‌آید، «زنده و سالم، اما بی‌مو، بی‌ریش و بی‌سبیل». ایگری، خدا، برای او موی تازه می‌رویاند. Dzhanashvili 1903، صص. 160–161. قهرمان موسِتِنِ دشت‌های پست بولیوی از شکم ماری «کچل و سپید» بیرون می‌آید و خود را با ژنیپا رنگ می‌کند تا موهایش دوباره برویند. قهرمان چوروتِه که مار آبی او را بلعیده، «یکسره سرخ شد و همهٔ موهای سرش را از دست داد». Wilbert & Simoneau 1985, شمارهٔ 110، ص. 217. در تووا، انبوهی از مردم از شکم هیولای مانگیس بیرون می‌آیند و کسانی که بیش از همه در شکم آن مانده‌اند، کچل‌اند تا اینکه لامایی به آن‌ها دارو می‌دهد. در کنار رود اُب، پسر سلکوپی، کالابوکا، قلب غولی را که او را بلعیده است می‌زند تا غول او را بیرون بیاورد؛ او بیمار و بی‌مو می‌افتد و پدر و مادرش می‌پرسند موهایش کجا رفته است. Tuchkova & Wagner-Nagy 2015, شمارهٔ 18، صص. 100–103. مردم لیلوئت روایت خود را با قانونی برای همگان به پایان می‌برند: از آن پس، مردم کچل می‌شوند. موتوک که یک ماه نزد رئیس بویگو پناه می‌گیرد و سه زن می‌یابد، درمی‌یابد که «موهایش دوباره شروع به روییدن کرده‌اند».

اروپا نیز چنین پایانی دارد. در سروده‌ای ایرلندی دربارهٔ فیانا که در نسخه‌ای خطیِ رونویسی‌شده در ۱۶۲۶–۲۷ حفظ شده، جانوری دریایی دایری و دویست همراهش را می‌بلعد و آن‌ها از درون جانور را می‌کشند. در ترجمهٔ جان اودالی، «آن دویستی که بیرون آمدند، / کچل و برهنه بودند.» Duanaire Finn II، شعر ۶۰؛ O’Daly 1861، ص. 159. در اواخر سدهٔ دهم، لتالدوس، راهبی از میسی در نزدیکی اورلئان، داستانی انگلیسی را به نظم لاتین درآورد. در ویتین ماهیگیر، ماهیگیری از روچستر با قایقش به دست نهنگی بلعیده می‌شود، درون آن آتش می‌افروزد و آن‌قدر به آن ضربه می‌زند تا نهنگ به ساحل بیفتد. روستاییانی که لاشه را تکه‌تکه می‌کنند، او را زنده می‌یابند، اما «کچلی تازه پیشانی آشنایش را برهنه کرده بود» (nova calvities frontem nudarat amicam) و همسرش تنها از روی صدایش او را می‌شناسد. شعر او را یونای دیگری می‌خواند. Letaldus, Within piscator, سطرهای 165–208.

یونس نیز در افسانهٔ ربانی همین سرنوشت را دارد. افسانه‌های یهودیان اثر لوئیس گینزبرگ، ماهی‌ای را شرح می‌دهد که خداوند هنگام آفرینش جهان برای او آفرید:

آن‌قدر بزرگ بود که پیامبر درونش به‌اندازهٔ یک کنیسهٔ وسیع آسوده بود. چشم‌های ماهی همچون پنجره‌های یونس بودند و افزون بر آن، الماسی وجود داشت که همچون خورشید در نیمروز می‌درخشید، به‌طوری‌که یونس می‌توانست همه‌چیز را در دریا تا ژرفای بستر آن ببیند.

— Ginzberg, The Legends of the Jews, جلد ۴ (1913)، ص. 249

ماهی لویاتان، رودی را که اقیانوس از آن سرچشمه می‌گیرد، جهنم و شئول را به او نشان می‌دهد. میدراش تَنحوما صریح می‌گوید: «موهای سر و ریشش بر اثر گرمای درون شکم ماهی ریخت.» Midrash Tanchuma, Toldot 12. در بازگویی گینزبرگ، گرما جامه‌های او را نیز می‌سوزاند و خداوند گیاه کِیکایون را می‌رویاند تا بر او سایه بیفکند (ص. ۲۵۲).3 کتاب یونس از همان آغاز بر سر او تأکید دارد: گیاه «بر سر او» می‌روید تا سایه‌اش باشد، و چون پژمرده می‌شود، «آفتاب بر سر یونس تابید» (یونس ۴:۶–۸).

در هر یک از این داستان‌ها، کسی که از درون هیولا بیرون می‌آید، نشانِ آن را با خود دارد؛ نشانی که بعدها از او زدوده می‌شود.

بلعیده‌شدن در آیین #

جیمز فریزر کامل‌ترین گزارش‌های این آیین را از گینهٔ نو گردآوری کرد. در میان یابیم، بوکاوا، کای و تامیِ ساکن خلیج هوئون، ختنه «فرایندی تلقی می‌شد … که طی آن هیولایی اسطوره‌ای فرد را می‌بلعد و سپس بیرون می‌اندازد؛ هیولایی که صدایش در آوای وزوزِ چوب‌غرّان شنیده می‌شود.» مردان هیولا را می‌ساختند:

برای این کار، کلبه‌ای به طول حدود صد پا، یا در روستا برپا می‌کنند یا در گوشه‌ای دورافتاده از جنگل. آن را به شکل هیولای اسطوره‌ای می‌سازند؛ در انتهایی که سر او را نشان می‌دهد، بلند است و در سوی دیگر باریک می‌شود. یک نخل بتل را با ریشه از خاک بیرون می‌آورند و ستون فقرات آن موجود عظیم می‌گیرند و رشته‌های انبوه ریشه‌هایش را موی او؛ سپس برای کامل‌کردن شباهت، هنرمندی بومی انتهای کلفت سازه را با یک جفت چشم از حدقه بیرون‌زده و دهانی گشوده می‌آراید. وقتی نوآموزانِ هراسان را، پس از وداعی آکنده از اشک با مادران و زنان خانواده‌شان ــ که به هیولایی که عزیزانشان را می‌بلعد باور دارند یا وانمود می‌کنند که باور دارند ــ روبه‌روی این سازهٔ پرهیبت می‌آورند، موجود عظیم غرشی خفه سر می‌دهد؛ غرشی که در واقع همان آوای وزوزِ چوب‌غرّان‌هایی است که مردانی پنهان در شکم هیولا می‌چرخانند.

— Frazer, Balder the Beautiful, vol. 2 (1913), pp. 240–41

پسران ماه‌ها درون کلبه‌ای زندگی می‌کردند که شکم هیولا بود. وقتی به خانه بازمی‌گشتند، زنان «چنان می‌گریستند که گویی گور، مردگانش را پس داده است.» مردان جوان چشم‌هایشان را بسته نگه می‌داشتند یا با گچ می‌پوشاندند و چنان به نظر می‌رسیدند که گفتار را نمی‌فهمند؛ تازه روز بعد بود که «لایهٔ گچ سفیدی را که بدن‌هایشان با آن پوشیده شده بود» می‌شستند.

در سرام، در جزایر ملوک، گاهی پسرانی را که به انجمن کاکیان می‌پیوستند از شکافی «به شکل آرواره‌های تمساح یا منقار کاسواری» به درون می‌فرستادند و سپس می‌گفتند «شیطان آن‌ها را بلعیده است.» آن‌ها را زردرنگ می‌کردند «تا چنان به نظر برسند که بلعیده شده‌اند.» پس از آن، سرپرستانشان به آن‌ها یاد می‌دادند «مثل نوزادانی تازه‌متولدشده» راه بروند و غذا بخورند و تا بیست یا سی روز هیچ زنی نمی‌توانست موهایشان را شانه کند. سپس کاهن اعظم آن‌ها را به جنگل می‌برد و «دسته‌ای از موهای فرق سر هر یک از آن‌ها را» می‌برید (فریزر، صص. ۲۴۹–۲۵۱).

در سرزمین آرنهم، یولنگوها روایت می‌کنند که پایتون عظیم، یورلونگور، دو خواهر واوالاگ و فرزندانشان را بلعید و دوباره بالا آورد. مردان هنگام آیین تشرف به زنان می‌گویند که مار پسران را بلعیده است. Eliade, Rites and Symbols of Initiation (1958), pp. 48–50، بر اساس کتاب Kunapipi اثر رونالد برنت. اطلس چوب‌غرّان همین پیوندِ تختهٔ غرّان، هیولای بلعنده و پسران نوزاده را از استرالیا و گینهٔ نو تا یونان اورفئوسی، هماتساهای کووکواکاکاوا در ساحل شمال‌غربی و آیین یوروپاری در شمال‌غرب آمازون دنبال می‌کند؛ اسطورهٔ بنیادین آن آیین از آناکوندایی می‌گوید که نوآموزان را می‌بلعد.

نووتکاها، که برادرانشان در جعبه‌ای برای پخت‌وپز خود را برای شکم نهنگ آماده می‌کردند، خودشان نیز مراسمی برای ربوده‌شدن اجرا می‌کردند. در رقص شمن‌ها، مردانی که نقش گرگ‌ها را بازی می‌کردند نوآموزان را می‌ربودند و در طول آیین، گفتن دو واژهٔ معمولی ممنوع بود: «دندان» (چون گفته می‌شد گرگ‌ها نوآموزان را در دهانشان می‌ربایند) و «دم» (چون گفته می‌شد چوب‌غرّان دم گرگ است). چوب‌غرّان، ctihyak، شب‌ها یا دور از چشم دیگران چرخانده می‌شد و همراه با سوت‌های گرگ‌ها «مهم‌ترین اسرار آیین را تشکیل می‌داد.» Drucker, The Northern and Central Nootkan Tribes (1951), pp. 388, 394. قومی از برادرانی روایت می‌کند که درون هیولا کچل می‌شوند و پسرانش را در دهان گرگ‌هایی تشرف می‌دهند که دمشان چوب‌غرّان است.

برخی از این آیین‌ها هنوز پابرجا هستند. در میان تیکوناهای بخش بالادست آمازون، دختری که در نخستین قاعدگی‌اش به انزوا برده شده، در پایان دورهٔ انزوایش به محاصرهٔ دیوهای نقاب‌دار درمی‌آید؛ هم‌زمان، بیرون از محوطهٔ او در شیپورهای مقدسی می‌دمند که زنان نباید ببینند. در اوج جشنواره، موهای دختر را با دست می‌کنند. پورتال آمازونیا. چوب‌غرّانی که در سال ۱۹۲۹ برای رقص نقاب‌دار این جشنواره گردآوری شد، mare، به معنای «غرّش عظیم»، نام داشت. اطلس چوب‌غرّان. در دههٔ ۱۹۳۰، پسران لاوِدو در آفریقای جنوبی، در حالی که جز فرق سرشان تراشیده شده بود، از کلبهٔ ختنه بیرون می‌آمدند و کلبه را پشت سرشان می‌سوزاندند؛ شب‌ها نیز پسران چوپان چوب‌غرّان را می‌چرخاندند تا غرّش شیر را بازآفرینی کنند. اطلس چوب‌غرّان، بر اساس کریگه ۱۹۴۳. مردان ندمبو در زامبیا به ویکتور ترنر گفتند که چوب‌غرّانِ آیین ختنهٔ موکاندا به معنای آن بود که هیولایی آمده است تا پسران را ببلعد. اطلس چوب‌غرّان، بر اساس ترنر ۱۹۶۷. نوآموزان خوسا در کیپ شرقی هنوز سرشان تراشیده می‌شود و بدنشان را با خاک رس سفید می‌پوشانند. ویکی‌پدیا، «اولوالوکو».

در جنوب‌شرقی استرالیا، تدوراها چوب‌غرّانی کوچک و دندانه‌دار داشتند که زنان و کودکان نباید آن را می‌دیدند. وقتی ریش مرد جوان درآمده بود، او را با آتش مرد می‌کردند: «همهٔ موهای سرش را به‌تدریج می‌سوزاندند و زنان را از آنجا دور نگه می‌داشتند.» Howitt, The Native Tribes of South-East Australia (1904), pp. 565–66، به نقل از ریچارد هلمز. آرنولد فان خنپ، که اصطلاح «آیین‌های گذار» را وضع کرد، این قاعده را ساده بیان کرد: «کوتاه‌کردن مو یعنی جداکردن خود از جهان پیشین.» van Gennep, The Rites of Passage, pp. 166–67. رنگ نیز تکرار می‌شود. نوآموزان گینهٔ نو گچ‌سفید به خانه بازمی‌گشتند؛ قهرمان موسِتن از درون مار، کچل و سفید بیرون آمد؛ و هنگامی که کوتِنای‌ها هیولای آبی‌شان را شکافتند، اردک و فلیکرِ بلعیده‌شده، که در درون آن آتش را روشن نگه داشته بودند، «از هر دو سو سفید» بیرون آمدند. Boas, Kutenai Tales (1918), p. 81. در چسترفیلد اینلت، کنار خلیج هادسون، مردی که برای تکه‌تکه‌کردن ماهی آدم‌خوار به درون گلویش پرید، دریافت که «وقتی در شکم ماهی بود، پوست صورتش کنده شد.» Boas 1907, p. 539. ژان-لوئیک لو کوئلک، در بررسی اسطوره‌های نهنگ، در روایت‌هایی از قارهٔ آمریکا تا استرالیا و ملانزی قهرمانانی یافت که «کچل، یا … سراپا سفید، یا هر دو» بیرون می‌آیند. Le Quellec 2017. اسطوره از درون شکم چیزی را روایت می‌کند که آیین از بیرون به نمایش می‌گذارد.

ریشهٔ مشترک چه بود؟ #

نقشه نشان می‌دهد که قهرمان کچل سفر کرده است. اما نشان نمی‌دهد از کجا آغاز کرده است.

در سال ۱۹۲۹، انسان‌شناس ادوین لوب استدلال فروبنیوس را دربارهٔ آیین به کار بست، نه دربارهٔ اسطوره. آیین‌های تشرف استرالیا و گینهٔ نو در چوب‌غرّانی که زنان نباید ببینند، ختنه یا نشان‌های دیگری بر بدن، نمایشِ هیولای بلعنده و مردانی که خود را به شکل ارواح درمی‌آورند، مشترک‌اند. لوب اشاره کرد که «هیچ اصل روان‌شناختی‌ای … لزوماً این عناصر را در کنار هم قرار نمی‌دهد» و نتیجه گرفت که این مجموعه «نقطهٔ خاستگاهی مشترکی» داشته است. Loeb, Tribal Initiations and Secret Societies (1929), via the Bullroarer Atlas. پایانِ کچل‌شدن نیز از همین دست ویژگی‌هاست. بلعیده‌شدن مستلزم ازدست‌دادن مو نیست و مناطقی که قهرمان کچل در آن‌ها رواج دارد، همان مناطقی‌اند که پسران در آیین بلعیده می‌شدند.

لو کوئلک با بررسی حدود ۱۷۰ روایت، اسطورهٔ نهنگ را تا اوراسیا دنبال می‌کند و آتشِ درون آن و بیرون‌آمدن قهرمان، کچل یا سفید، را نشانه‌هایی از «انتشاری بسیار کهن و پیشاتاریخی» می‌داند. او مطرح می‌کند که بریدنِ جگر از بریدنِ قلب که در نزدیکی برینگیا جایگزین آن شد، کهن‌تر است؛ اگر چنین باشد، هراکلس که جگر هیولا را می‌برید، شکل کهن روایت را در دورترین نقطهٔ غربی گستره حفظ کرده است. ژولین دُی درخت اسطوره‌های اژدها را از مار آبی آغاز می‌کند. d’Huy 2013. بر پایهٔ این خوانش، نهنگ بدلِ ساحلیِ ماری بلعنده و کهن‌تر است؛ ماری که در آمازون همان آناکوندا باقی ماند. روایت یونانی با انتقالی طولانی سازگار است. هومر هیولای تروا را می‌شناسد، اما نه بلعیده‌شدن را؛ هلانیکوس در سدهٔ پنجم پیش از میلاد بلعیده‌شدن را دارد و لیکوفرون در سدهٔ سوم، کچل‌شدن را. فروبنیوس نوشت که هراکلسِ کچل در اسطورهٔ اروپایی «تنها می‌ماند»؛ نشانه‌ای از اینکه زمانی این داستان در سراسر مدیترانه روایت می‌شده است (صص. ۱۷۸–۱۷۹).

این پرسش باقی می‌ماند که کدام آیین پسران را از سرزمین آرنهم تا آمازون و دریای اژه می‌بلعید و آنان را در هیئت مردانی بازمی‌گرداند. پاسخ این وب‌سایت، آیین مارِ آگاهی است: آیین تشرفی مارسان که صدایش را چوب‌غرّان به گوش می‌رساند و به مردم می‌آموخت خود را چون خویشتن‌هایی خودآگاه ببینند. استدلال این دیدگاه در آیین مارِ آگاهی، در اطلس چوب‌غرّان و مقالهٔ آن دربارهٔ مجموعهٔ روایت‌های بلعیده‌شدن، و نیز در این وب‌سایت در چوب‌غرّان: نشانگری جهانی از انتشار فرهنگی و تشرف مردان، مادرِ مارسانی که جان‌ها را می‌بلعد و در رد دیدگاه دُی دربارهٔ خاستگاه آفریقایی آمده است.

مرد کچل در کلبهٔ کینا #

جامی با پیکره‌های سرخ که دوریس حدود ۴۸۰ پیش از میلاد نقش کرده، ماری را نشان می‌دهد که از پشم زرین پاسداری می‌کرد و یاسونِ بی‌حال را از دهان بیرون می‌افکند، درحالی‌که آتنا نظاره‌گر است. هیچ متن بازمانده‌ای این روایت را نقل نمی‌کند. Douris kylix, Vatican 16545. رهبر آرگونات‌ها، گروهی از جوانان در نخستین سفر بزرگشان، به‌دست ماری بلعیده شد و بازگردانده شد.

در آن‌سوی جهان، یاماناهای تیرا دل فوئگو از لیتل لاسیکس می‌گفتند که با چاقویش به دهان «دلفین» بزرگی (که ویراستار آن را نهنگ خلبان شناسایی می‌کند) پرید و آن را از درون تکه‌تکه کرد و قلب را برای آخر کار گذاشت. لاشه به ساحل رانده شد، هنگامی که مردان سرگرم برگزاری کینا، آیین سری‌شان، بودند. دو پسری را که قرار بود به‌زودی به آیین تشرف یابند فرستادند تا گوشت را ببرند؛ از درون نهنگ صدایی از آن‌ها خواست او را نبرند. آن‌ها لیتل لاسیکس را یافتند که «رنگ‌پریده و لاغر، کچل و در آستانهٔ مرگ» بود. مردان او را پنهانی به کلبهٔ کینا بردند و آنجا زغالِ ساییده بر سرِ کچلش پاشیدند تا موهایش دوباره بروید. Wilbert 1977, no. 40, pp. 113–18.

یادداشت روش‌شناختی #

نقشه، مواردی را که قهرمان از بدن بلعنده کچل بیرون می‌آید، بر پایهٔ رده‌بندی موضوعی و پراکندگی بن‌مایه‌های فولکلور و اسطوره‌شناختیِ برزکین و دوواکین، بن‌مایهٔ K8A، ترسیم می‌کند؛ این داده‌ها با فروبنیوس (۱۹۰۴)، F921 تامپسون («شخص بلعیده‌شده کچل می‌شود») و اسطوره‌شناسی هاوایی اثر بک‌ویت (۱۹۴۰) سنجیده شده‌اند. خلاصهٔ روایت‌های روی نقشه، جز در مواردی که متن اولیه‌ای ذکر شده، بازگویی مدخل‌های برزکین است؛ جزئیات مربوط به قلب و جگر نیز از همان مدخل‌ها پیروی می‌کند. لایه‌های دیگر، پراکندگی کامل K8A و بن‌مایهٔ آتش L56 را نشان می‌دهند؛ ما سه روایت K8A را نیز به آن می‌افزاییم (نزاکارا، لیتوانیایی و خوسایی) که متن خودشان در آن‌ها آتش وجود دارد. مختصات، مرکزهای تقریبی گروه‌ها هستند، نه محل‌های گردآوری، و نقشه بر تصویری با مرکزیت ۱۵۰° شرقی ترسیم شده است. متن‌های یونانی، لاتینی، ایرلندی، عبری، گرجی، سلکوپ، چوروتِه، نوتکا، ماکا، کووس، کوویچان، کوموکس، چروکی، کوتنای، اینوئیت، یامانا و تنگهٔ تورس را به زبان اصلی یا در ترجمه‌های منتشرشده خوانده‌ایم. مورد خروجِ کچل در روایت ماکایی از متن دنس‌مور گرفته شده و در خلاصهٔ برزکین نیامده است؛ چند مدخل دیگر آمریکای جنوبی نیز بر خلاصه‌های برزکین تکیه دارند. یونس و ویتین شاهدانی ادبی‌اند، نه روایت‌های شفاهی گردآوری‌شده؛ نقشه آن‌ها را بر اساس متن‌هایشان مشخص می‌کند. ارجاع ایرلندی تامپسون برای F921 از طریق نمایهٔ بن‌مایهٔ ادبیات ایرلندی کهن کراس (ص. ۳۰۵) به Duanaire Finn می‌رسد.

گردآوری داده‌ها یکدست نیست. فرانتس بواس در ساحل شمال‌غربی پژوهش گسترده‌ای انجام داد و یوهانس ویلبرت و کارین سیمونو مجموعهٔ بلندبالایی از ادبیات شفاهی آمریکای جنوبی گرد آوردند؛ ازاین‌رو، آن خوشه‌ها تا حدی بازتاب میزان تلاش پژوهشی‌اند. نمونه‌های قطب شمال، زیرقطبی و دشت‌های بزرگ نیز پرشمارند و روایت بلعیده‌شدن را بارها نقل می‌کنند، اما تقریباً هرگز قهرمان را کچل از بدن بیرون نمی‌فرستند؛ بنابراین، خوشه‌های کچل‌ها چیزی بیش از بازتاب میزان گردآوری داده‌ها هستند. نبودن نقطه به معنای نبودن روایت نیست: بخش بزرگی از آفریقا و آسیا از نظر این بن‌مایه به‌ندرت نمونه‌برداری شده است.

منابع #

  1. Lycophron. Alexandra. ترجمهٔ A. W. Mair. Loeb Classical Library، ۱۹۲۱.
  2. Tzetzes, John. شرح‌های لیکوفرون، در Eduard Scheer، ویراستار، Lycophronis Alexandra, vol. 2. برلین، ۱۹۰۸.
  3. Hellanicus، قطعهٔ ۱۳۶، در Karl Müller، ویراستار، Fragmenta Historicorum Graecorum, vol. 1. پاریس، ۱۸۴۱. (= FGrH 4 F26b.)
  4. Haddon, Alfred C. “Legends from Torres Straits.” Folk-Lore ۱ (۱۸۹۰): ۴۷–۸۱.
  5. Mooney, James. Myths of the Cherokee. Bureau of American Ethnology، گزارش سالانهٔ نوزدهم، ۱۹۰۰.
  6. Boas, Franz. Indianische Sagen von der Nord-Pacifischen Küste Amerikas. برلین: A. Asher، ۱۸۹۵.
  7. Frobenius, Leo. Das Zeitalter des Sonnengottes. جلد ۱. برلین: Georg Reimer، ۱۹۰۴.
  8. Nelson, Edward W. The Eskimo about Bering Strait. Bureau of American Ethnology، گزارش سالانهٔ هجدهم، ۱۸۹۹.
  9. Gill, William Wyatt. Myths and Songs from the South Pacific. لندن: Henry S. King، ۱۸۷۶.
  10. Schoolcraft, Henry Rowe. Algic Researches. جلد ۱. نیویورک: Harper، ۱۸۳۹.
  11. Kalevala: The Land of Heroes. ترجمهٔ W. F. Kirby. Vol. 1. لندن: Dent، ۱۹۰۷.
  12. Berezkin, Yuri, and Evgeny Duvakin. “K8A. Jonah: swallowed by monster” و “L56. Fire in monster’s belly.” Thematic Classification and Distribution of Folklore and Mythological Motifs by Areas.
  13. Thompson, Stith. Motif-Index of Folk-Literature, section F. ویرایش بازنگری‌شده، ۱۹۵۵–۵۸.
  14. Beckwith, Martha. Hawaiian Mythology. Yale University Press، ۱۹۴۰.
  15. Sapir, Edward, and Morris Swadesh. Nootka Texts. Linguistic Society of America، ۱۹۳۹.
  16. Dzhanashvili, M. G. “Gruzinskoe predanie ob Amirane.” SMOMPK ۳۲ (۱۹۰۳): ۱۵۸–۶۷.
  17. Wilbert, Johannes, and Karin Simoneau، ویراستاران. Folk Literature of the Chorote Indians. UCLA Latin American Center، ۱۹۸۵.
  18. Ginzberg, Louis. The Legends of the Jews, vol. 4. Jewish Publication Society، ۱۹۱۳.
  19. Frazer, James George. Balder the Beautiful. جلد ۲. The Golden Bough، ویرایش سوم، بخش ۷. Macmillan، ۱۹۱۳.
  20. Eliade, Mircea. Rites and Symbols of Initiation. Harper، ۱۹۵۸.
  21. van Gennep, Arnold. The Rites of Passage. ۱۹۰۹؛ ترجمه، ۱۹۶۰.
  22. Le Quellec, Jean-Loïc. “The Long Tale of a Whale.” در Sang-mog Lee، ویراستار، Whale on the Rock. موزهٔ سنگ‌نگارهٔ اولسان، ۲۰۱۷، صص. ۹–۴۳.
  23. d’Huy, Julien. “Le motif du dragon serait paléolithique.” Préhistoire du Sud-Ouest ۲۱ (۲۰۱۳).
  24. Wilbert, Johannes، ویراستار. Folk Literature of the Yamana Indians. University of California Press، ۱۹۷۷.
  25. Beazley Archive. “Douris kylix, Vatican 16545.”
  26. Campbell, Joseph. The Hero with a Thousand Faces. Pantheon، ۱۹۴۹.
  27. Densmore, Frances. Nootka and Quileute Music. Bureau of American Ethnology Bulletin 124، ۱۹۳۹.
  28. Drucker, Philip. The Northern and Central Nootkan Tribes. Bureau of American Ethnology Bulletin 144، ۱۹۵۱.
  29. Howitt, A. W. The Native Tribes of South-East Australia. لندن: Macmillan، ۱۹۰۴.
  30. Boas, Franz. Kutenai Tales. Bureau of American Ethnology Bulletin 59، ۱۹۱۸.
  31. Boas, Franz. “Second Report on the Eskimo of Baffin Land and Hudson Bay.” Bulletin of the American Museum of Natural History ۱۵، ۱۹۰۷.
  32. Midrash Tanchuma، روایت چاپ‌شده، تولدوت ۱۲. ترجمهٔ Samuel A. Berman. Sefaria.
  33. Murphy, Gerard، ویراستار. Duanaire Finn, part II. Irish Texts Society 28، ۱۹۳۳. شعر ۶۰.
  34. O’Daly, John، ویراستار. Laoithe Fiannuigheachta; or, Fenian Poems، مجموعهٔ دوم. Transactions of the Ossianic Society VI. دوبلین، ۱۸۶۱.
  35. Letaldus of Micy. Within piscator، اواخر سدهٔ دهم. ویراستهٔ F. Bertini، ۱۹۹۵؛ ترجمهٔ هلندی Mark Nieuwenhuis، Tiecelijn 26 (2013): 192–200.
  36. Tuchkova, N. A., and Beáta Wagner-Nagy. Semi bogov mudrost’ju obladajuščij Itte، بخش ۱. تومسک، ۲۰۱۵. شمارهٔ ۱۸، “Kalabokka and Pönegessa.”

  1. تزتزس لقب «سه‌شبه» ( triesperos ) در لیکوفرون را با سه روزی که در شکم گذشت توضیح می‌دهد؛ «شب‌ها» از آن رو که شکم تاریک است. توضیح رایج باستانی، شبِ سه‌برابری است که زئوس در آن با آلکمنه هرکول را به‌دنیا آورد. شاید سه روز استنباط خود تزتزس از این لقب بوده باشد، و احتمالاً داستان یونس بر آن اثر گذاشته است. ↩︎

  2. مجموعهٔ بواس در سال ۱۸۹۵ به زبان آلمانی است؛ ترجمه‌های اینجا از ماست. کوویچان‌ها مردمی از قوم سالیشِ ساحلی در جنوب‌شرقی جزیرهٔ ونکوورند. ↩︎

  3. یادداشت خود گینزبرگ (جلد ۶، ص. ۳۵۰) به شرح ابن‌عزرا بر یونس ۴:۶ ارجاع می‌دهد؛ در آن شرح فقط گفته شده که پوست یونس در ماهی نرم شده بود. از دست رفتن مو در روایت چاپ‌شدهٔ میدراش تنحوما، تولدوت ۱۲ آمده است. ↩︎